Reklama

Dom na Madagaskarze

Nowa świątynia w Loretto

2018-09-04 13:45

mak
Edycja warszawska 36/2018, str. VI

Magdalena Kowalewska
Podwarszawskie Loretto

Przybywający do Loretto pielgrzymi już dawno nie mieszczą się w kaplicy. To dla nich powstał nowy kościół

Dla Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Loretańskiej poświęcenie nowego kościoła jest wielką radością. – Pobłogosławienie świątyni jest spełnieniem realizacji Bożych planów, którymi kieruje Matka Boża – mówi w rozmowie z „Niedzielą” s. Brygida Olędzka CSL.

W tym roku znajdujące się koło Wyszkowa Loretto obchodzi 90. rocznicę powstania. W maju 1928 r. bł. ks. Ignacy Kłopotowski zakupił 130-hektarowy majątek Zenówka. Tak się rozpoczęła historia tego sanktuarium, polskiego Loretto. Kult Matki Bożej Loretańskiej w tym miejscu cały czas rozrasta się. Od ponad 30 lat na uroczystości odpustowe we wrześniu do Czarnej Madonny w Loretto pielgrzymuje ponad 10 tys. pątników. Wśród nich są pielgrzymi, którzy pieszą idą do Matki Bożej Loretańskiej aż z Drohiczyna. Wierni nie mieszczą się w kaplicy, dlatego też Msze św. w okresie letnim sprawowane są na zewnątrz. Odpowiadając na potrzeby wiernych, zgromadzenie postanowiło wybudować nową świątynię. – Przybywa coraz więcej pielgrzymów. W nowej świątyni będą mogli znaleźć lepsze warunki do modlitwy, skupienia i spotkania z Matką Bożą – zaznacza s. Brygida Olędzka CSL.

Reklama

Budowana od 2013 r. świątynia nawiązuje do architektury kościołów włoskich w Asyżu oraz klasztoru benedyktynów na Monte Cassino. Rozpoczęcie budowy miało miejsce w Roku Wiary, gdy w diecezji warszawsko-praskiej peregrynowała figura Matki Bożej Loretańskiej. 23 maja 2013 r. zgromadzenie uzyskało pozwolenie na budowę kościoła. – To symboliczna data, ponieważ wtedy Kościół obchodził po raz pierwszy święto Jezusa Chrystusa, Najwyższego i Wiecznego Kapłana – zaznacza s. Brygida.

Loretto to też miejsce duchowej formacji. Od kilku lat prowadzone są tutaj rekolekcje dla rodzin, młodzieży, osób starszych. Odbywają się też spotkania anonimowych alkoholików. W ostatnich rekolekcjach dla rodzin z dziećmi uczestniczyło ponad sto osób. Zgromadzenie ma nadzieję, że nowa świątynia będzie dla pielgrzymów i uczestników rekolekcji miejscem, w którym będą wypraszać wiele łask za pośrednictwem Matki Bożej Loretańskiej.

Tagi:
Loretto

90 lat Loretto

2018-05-09 10:54

Magdalena Kowalewska
Edycja warszawska 19/2018, str. VI

W maju 1928 r. bł. ks. Ignacy Kłopotowski zakupił 130-hektarowy majątek Zenówka. Tak się rozpoczęła historia sanktuarium – polskiego Loretto

Magdalena Kowalewska
Dziś w Loretto odbywają się rekolekcje, dialogi małżeńskie czy spotkania AA

Las, zieleń, cisza i śpiew ptaków. W pobliżu malownicza rzeka Liwiec, która nieopodal ma swoje ujście do Bugu. Zaledwie 60 km dzieli Warszawę od tej duchowej oazy, którą jest sanktuarium Matki Bożej Loretańskiej. Spacery leśnymi alejkami pomiędzy budynkami rekolekcyjno-klasztornego kompleksu sprzyjają kontemplacji. Korzystnie na zdrowie wpływa również mikroklimat przesycony balsamicznym sosnowym powietrzem.

W maju 90 lat temu ówczesny warszawski proboszcz praskiej parafii Matki Bożej Loretańskiej przy kościele św. Floriana ks. Kłopotowski zakupił 130-hektarowy majątek Zenówka. Błogosławiony kapłan pragnął ożywić w Polsce kult Matki Bożej Loretańskiej. Duchowny postarał się o zmianę urzędowej nazwy miejscowości Zenówka na „Loretto”, pisane przez dwa „t”. W ten sposób nieznany wcześniej majątek otrzymał nazwę nawiązującą bezpośrednio do sanktuarium Świętego Domku Matki Bożej w Loreto we Włoszech.

Loretto nie tylko dla loretanek

Od początku istnienia Loretto było związane z siostrami loretankami, zgromadzeniem, które założył także bł. Kłopotowski. Loretto miało być miejscem odpoczynku nie tylko dla sióstr zakonnych, ale także dla dzieci z ubogich rodzin pochodzących ze stołecznej Pragi i okolic, ale także ze Śląska, które spędzały tutaj kolonie. Zimą schronienie znajdowały tutaj bezdomne kobiety. Loretto stało się miejscem nie tylko charytatywnych dzieł, ale przede wszystkim nieustającej modlitwy i maryjnego kultu. Założyciel loretanek pragnął, aby to właśnie tutaj siostry upowszechniały kult Matki Bożej. Jeden z nieistniejących domków przeznaczył na kaplicę, gdzie modlił się przez wiele godzin przed Najświętszym Sakramentem, spowiadał i posługiwał jako duszpasterz. Dziś do tego miejsca prowadzi leśna ścieżka ze stacjami różańcowymi, a w miejscu dawnej kaplicy stoi kapliczka z napisem informującym, że ks. Ignacy Kłopotowski właśnie tutaj sprawował Msze św. Po drugiej stronie drogi w lesie znajduje się cmentarz sióstr loretanek. Tutaj w 1932 r. z warszawskich Powązek sprowadzono szczątki ich założyciela, które spoczywały na cmentarzu w Loretto do 2000 r. Po ekshumacji doczesne szczątki błogosławionego przeniesiono do sarkofagu w kaplicy Matki Bożej Loretańskiej.

Loretto w czasie okupacji

Wybuch II wojny światowej i nadciągający front zmusiły loretanki do opuszczenia tego miejsca.

– Siostry przed ucieczką wszystko, co było dla nich cenne wraz z kluczami do domu, ukryły w grocie Matki Bożej z Lourdes – opowiada „Niedzieli” przełożona generalna loretanek matka Aniceta Borowska. – Maryja ochroniła ukryte rzeczy, bo nic ni zginęło.

Loretanki nie tylko pomagały partyzantom ukrywającym się w pobliskich lasach, dostarczając im ciepły posiłek, ale także opatrywały tych, którzy w lasach koło Wyszkowa zostali ranni. W klasztorze urządzono konspiracyjny szpital polowy dla żołnierzy AK.

Siostry z heroicznym poświęceniem opatrywały rannych oraz asystowały przy operacjach, które przeprowadzał dr Konstanty Ślidziewski oraz Feliks Perl Szypiński.

Ukrywały cywilów i ocaliły niejedno ludzkie życie. Żadna z sióstr za udzielaną pomoc nie zginęła z rąk niemieckiego okupanta.

Działanie Matki Bożej

Do Matki Bożej Loretańskiej przybywali między innymi znany poeta ks. Jan Twardowski oraz prymasi Polski – kard. Wyszyński i kard. Glemp. Do Loretto na odpoczynek przyjeżdżał również ks. Jerzy Popiełuszko. Czuł się tutaj bezpieczny. Wyczuwając swoją męczeńską śmierć, ks. Jerzy prosił o modlitwę, aby w czasie śmierci nie był sam.

W 1952 r. siostry rozpoczęły budowę kaplicy, w której znajduje się wierna kopia figury z włoskiego Loreto. Mimo wielu utrudnień ze strony komunistycznych władz kaplica w stanie surowym powstała w 1959 r., a w 1960 r. odprawiona została pierwsza Eucharystia. Wykańczanie budowy i elewacji zewnętrznej trwało do 1971 r.

Figura Matki Bożej Loretańskiej została ufundowana przez Teresę i Józefa Pawliczków z Freiburga. Została wyrzeźbiona w ciemnym drewnie w pracowni artystycznej w Mediolanie, a poświęcona w Świętym Domku Matki Bożej we włoskim Loreto. Umieszczono ją w ołtarzu głównym w kaplicy w nocy z 11 na 12 grudnia 1981 r. – w przeddzień ogłoszenia stanu wojennego w Polsce. Pierwsze modlitwy miały więc charakter wyjątkowo patriotyczny.

Kult maryjny rozrastał się. Do polskiego Loretto zaczęli przybywać liczni pielgrzymi z różnych stron Polski. – Sama Matka Boża działała. Cisza przyciągała wiernych. Prosili o zdrowie, o potomstwo i wypraszali liczne łaski – wylicza matka generalna. Figura w Roku Wiary peregrynowała również po diecezji warszawsko-praskiej. – Był to wielki czas łaski.

Od ponad 30 lat na uroczystości odpustowe we wrześniu do Czarnej Madonny w Loretto pielgrzymuje ponad 10 tysięcy pątników. W niewielkiej kaplicy z figurą Matki Bożej Loretańskiej łatwo o ciszę i skupienie. Po prawej stronie ołtarza znajdują się relikwie bł. ks. Kłopotowskiego. Tutaj można zostawiać swoje intencje.

Rozwój Loretto

Współczesne Loretto cały czas się rozwija i staje się coraz popularniejsze na duchowej mapie polskich sanktuariów. To miejsce nieustannej modlitwy i wypraszanych łask za wstawiennictwem Matki Bożej i założyciela Loretto bł. ks. Ignacego Kłopotowskiego. Tutaj małżonkowie zażegnują spory, wypraszają dar potomstwa, osoby konsekrowane przeżywają dni skupienia, a uzależnieni od alkoholu uczestniczą w spotkaniach anonimowych alkoholików. Loretto jest jak duchowy szpital i długo można byłoby wymieniać „cuda”, jakie w tym miejscu można otrzymać.

Przyjeżdżają całe rodziny. Dzieci pierwszokomunijne razem z rodzicami i swoimi duszpasterzami w białym tygodniu pielgrzymują do Matki Bożej. Przy sanktuarium jest plac zabaw i miejsce na ognisko. Loretanki organizują między innymi rekolekcje z uzdrowieniem zranień, pielgrzymki czytelników „Różańca” i Rodziny Loretańskiej, a także piknik dla najmłodszych czytelników „Anioła Stróża”. Tutaj działa też Loretańskie Centrum Rodziny „Domus Sancta”. Siostry prowadzą też Dom Pomocy Społecznej dla kilkudziesięciu kobiet w podeszłym wieku z różnych stron Polski.

Przybywający pielgrzymi nie mieszczą się w kaplicy, dlatego też Msze św. w okresie letnim sprawowane są na zewnątrz. Odpowiadając na potrzeby wiernych, zgromadzenie w 2013 r. rozpoczęło budowę świątyni ku czci Matki Bożej Loretańskiej. Obecnie trwają prace wykończeniowe we wnętrzu świątyni. Pragnieniem sióstr jest, by podczas odpustu we wrześniu Eucharystia była celebrowana w nowym kościele. Jeszcze wiele jest do zrobienia – m.in. organy, ławki, konfesjonały, ołtarze i inne przedmioty kultu.

***


Każdy może wesprzeć budowę świątyni przez przekazanie darowizny na nr konta 83 1600 1127 1847 9095 0000 0001
z dopiskiem „Na działalność kultu religijnego – budowa kościoła w Loretto”

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 1/2 2019

Czy kremacja zwłok jest niezgodna z wiarą chrześcijańską? (2)

Ks. Krzysztof Graczyk
Edycja włocławska 31/2003

Kzenon/pl.fotolia.com

Na podstawie przedstawionej wcześniej nauki Kościoła trzeba stwierdzić, że chrześcijańska praktyka grzebania ciał ludzi zmarłych opiera się na prawdzie o integralnym odkupieniu nas przez Chrystusa Pana, który kiedyś wskrzesi ciała zmarłych i obdarzy je chwałą zmartwychwstania. Wyraźne stanowisko Kościoła zostało przedstawione w nowym Kodeksie Prawa Kanonicznego, obowiązującym od 1983 r. Można więc na podstawie przepisów prawnych zawartych w tej kodyfikacji stwierdzić, że kremacja nie jest zabroniona, ale lepszy jest tradycyjny pogrzeb: "Kościół usilnie zaleca zachowanie pobożnego zwyczaju grzebania ciał zmarłych. Nie zabrania jednak kremacji, jeśli nie została wybrana z pobudek przeciwnych nauce chrześcijańskiej" (1176 § 3).
Patrząc przez pryzmat historii chrześcijaństwa, kremacja była wielokrotnie potępiana przez Kościół katolicki, ponieważ wiązała się z wiarą w to, że po śmierci wszystko się kończy. Mentalność ta uległa zmianie. I w obecnym czasie Kościół uznaje, że kremacja jest "dziś często pożądana, nie z powodu nienawiści wobec Kościoła lub obyczajów chrześcijańskich, ale jedynie z racji związanych z higieną, racji ekonomicznych czy innego rodzaju, w płaszczyźnie publicznej czy prywatnej" (Instrukcja Świętego Oficjum, a obecna nazwa: Kongregacja ds. Nauki Wiary, 1963). Innymi słowy można stwierdzić, że Kościół katolicki uznaje kremację, ponieważ pozwala ona zachować warunki higieny, zdrowia publicznego i stanowi rozwiązanie trudności z pozyskiwaniem terenów na cmentarze. Kremacja, pomijając motywacje natury ideologicznej, daje się pogodzić z wiarą chrześcijańską i formami pobożności związanymi z okazywaniem szacunku wobec ciała zmarłego: "Rzeczywiście, spalenie (kremacja) zwłok, jako że nie dotyczy duszy i nie przeszkadza Bożej Wszechmocy w odbudowaniu ciała, nie zawiera sama w sobie, ani nie przyczynia się w sposób obiektywny do zaprzeczenia tym dogmatom" (Instrukcja Świętego Oficjum, 1963), tj. zmartwychwstania ciał i nieśmiertelności duszy. Wymiar paschalny (śmierć i zmartwychwstanie) kremacji jest taki sam jak zwykłego pochówku (pogrzebanie) - to, co ulega przemianie w proch czy popiół, przeznaczone jest do zmartwychwstania. Zresztą nikt nie jest w stanie stwierdzić, że w momencie zmartwychwstania użyta zostanie ta sama materia, to samo ciało, które posiadamy w obecnym życiu. Dlatego też zmartwychwstanie nie będzie nowym początkiem starego sposobu istnienia, lecz nową rzeczywistością, nowym życiem.
Trzeba ostatecznie powiedzieć, że Kościół nie zabrania stosowania kremacji, ale poleca w dalszym ciągu pobożny zwyczaj grzebania ciał zmarłych, ponieważ posiada on pewne znaczenie, którego niestety pozbawia kremacja. I tak złożenie ciała w ziemi przypomina, że śmierć jest snem, w którym oczekujemy przebudzenia, i który jest związany ze zmartwychwstaniem. Ponadto trzeba podkreślić, że w języku biblijnym pogrzeb jest znakiem ludzkiej ograniczoności i przemijalności: "wrócisz do ziemi, z której zostałeś wzięty; bo prochem jesteś i w proch się obrócisz!" (Rdz 3, 19). I jeszcze w innym miejscu: "Wielka udręka stała się udziałem każdego człowieka i ciężkie jarzmo spoczęło na synach Adama, od dnia wyjścia z łona matki, aż do dnia powrotu do matki wszystkich" (tj. ziemi: Syr 40, 1). Bez ulegania pokusie dosłownej interpretacji Pisma Świętego przywołane powyżej fragmenty bardziej wskazują na pochówek niż na kremację.
Wielu ludzi pyta: Czy pochówek nie może być uważany za pozostałość przestarzałej mentalności lub pełnej przesądów i tylko zewnętrznej otoczki czci dla ciała zmarłego? Przecież po co czekać, aby nastąpił rozkład zwłok, gdy można osiągnąć ten sam stan poprzez ich spalenie (kremację)? Otóż trzeba mocno powiedzieć, że takie myślenie nadaje kremacji znaczenie ideologiczne, oczywiście inne niż to antychrześcijańskie i antyreligijne znane z przeszłości, ale zawsze nie do przyjęcia. Pochówek to wybór naturalności rozkładu ciała ludzkiego, ale to nie znaczy, że należy uważać go za naturalistyczny i irracjonalny. Chodzi tu przecież o ludzką wrażliwość i zwyczaj, który dla wierzącego posiada długą tradycję, uznawaną także dziś za rozsądną. Psychiczny opór ludzi wobec kremacji (wybiera ją mniejszość) nie może być traktowany jako opóźnienie rozwoju kultury w danym społeczeństwie. Należy szanować tych, którzy proszą o kremację, ale trzeba również nabrać dystansu wobec informacji na ten temat i wobec presji namawiania do jej stosowania. Ludzka i chrześcijańska pietas wymaga, by zarówno w przypadku kremacji, jak i pochówku szanowano zwłoki zmarłych, a obrzędy były otwarte na nadzieję zmartwychwstania.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zakończenie dni w diecezjach

2019-01-21 11:35

Piotr Drzewiecki

Piotr Drzewiecki

Niedziela 20 stycznia była ostatnim dniem pobytu pielgrzymów podczas tzw. Dni w Diecezjach. Stanowią one bezpośrednie przygotowaniem do Światowych Dni Młodzieży w Panamie i spotkania z papieżem Franciszkiem.

Dzień rozpoczął się od śniadania i rozmów w rodzinach, po czym w lokalnych kościołach parafialnych, które gościły pielgrzymów z całego świata, w tym także z Polski, sprawowane były uroczyste niedzielne Msze św.

Podczas Eucharystii w parafii św. Apostoła w Nata, w której przebywają pielgrzymi Domowego Kościoła diecezji tarnowskiej, gościł miejscowy biskup. Na zakończenie Mszy św., po radosnym uwielbieniu ze śpiewem i klaskaniem w latynoskim stylu, udzielił indywidualnego błogosławieństwa każdemu pielgrzymowi, jak i miejscowym, którzy licznie zgromadzili się na liturgii. Pielgrzymi dalszą część dnia spędzili z rodzinami, które ich goszczą, na miejscu - w domach bądź zwiedzając okolice. Każdy pielgrzym w podziękowaniu za gościnę przekazał swojej rodzinie upominki. Często były to pamiątki związane z Polską, m.in. breloczki, magnesy, torby, albumy czy inne regionalne przedmioty kojarzone z naszą ojczyzną. W pakiecie pielgrzyma (który każdy z 3500 młodych z Polski otrzymał przed wyjazdem do Panamy) znalazła się także biało-czerwona flaga - dar od Prezydenta RP Andrzeja Dudy z racji 100-lecia odzyskania niepodległości. Część z tych flag powędrowała już w ręce rodzin goszczących młodych.

- Niestety, nie mogłam brać udziału w Światowych Dniach Młodzieży w Polsce, dlatego postanowiłam, że wybiorę się na kolejne. Kierowały mną różne intencje, od spędzenia czasu z Bogiem i innymi rówieśnikami, doświadczenia Kościoła młodych, po poznanie nowej kultury, obyczajów, zwiedzenia kraju. To, co mnie spotkało, przerosło najśmielsze oczekiwania. Tu, w Pocri, znalazłam drugą rodzinę, która zaprosiła mnie do swojego życia i ugościła. Wspólne posiłki, śpiewy, tańce, opowieści, a na koniec łzy wzruszenia, że tydzień minął tak szybko, na zawsze pozostaną w mojej pamięci i sercu. Nie oddam słowami tego, co doświadczyłam, ale jestem wdzięczna Bogu, że opiekuje się mną i troszczy o każdy szczegół, stawiając na mojej drodze tak dobrych ludzi - mówi Sylwia Nowak, księgowa z Łodzi.

Pielgrzymi udają się teraz do Panama City, aby tam oczekiwać na papieża Franciszka, z którym od czwartku 24 stycznia rozpoczną Światowe Dni Młodzieży.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Akcja dom

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem