Reklama

Niedziela w Warszawie

Koronawirus u sióstr niepokalanek w Szymanowie. Potrzebne wsparcie

Siostry Niepokalanki z Szymanowa, które od 18 listopada przebywają na kwarantannie, potrzebują wsparcia. Internauci organizują pomoc dla zakonnic ze Zgromadzenia Sióstr Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny.

"Koronawirus nie oszczędził również klasztoru Sióstr Niepokalanek w Szymanowie. Od 18 listopada dom ma kwarantannę. Wiąże się to z zawieszeniem wszelkich rekolekcji, dni skupienia, ewentualnych pielgrzymek, które przynosiły niewielki, ale wciąż potrzebny dochód. Dom, w którym mieszkają Siostry jest duży, jego utrzymanie wymaga pracy i dodatkowego nakładu finansowego. Jeżeli chcielibyśmy kiedyś wrócić do Szymanowa, pomóżmy teraz Siostrom przetrwać ten trudny czas, który uniemożliwia im normalne funkcjonowanie i stawia pod znakiem zapytania ich dalszą działalność. Potrzeba wiele modlitwy. Mile widziana jest pomoc materialna w postaci dowolnej kwoty pieniężnej: Siostry potrzebują leków, które łagodziłyby objawy choroby, podstawowych produktów spożywczych. Chętnym do ofiarowania finansowego wsparcia na powyższe potrzeby podajemy niżej dane do przelewu. Zgromadzenie Sióstr Niepokalanego Poczęcia NMP Dom Generalny 96-516 Szymanów, ul. Szkolna 2 BNP Paribas 95 1600 1462 1821 7689 4000 0001. Prosimy o dopisek "ofiara" lub "darowizna". Razem z Siostrami będziemy również ogromnie wdzięczne za zaproszenie do tego wydarzenia swoich znajomych. Dziękujemy w imieniu Sióstr za każdą pomoc!" - napisały na Facebooku w wydarzeniu "Pomoc Siostrom z Niepokalanowa" Joanna Komuda, Dominika Ćwiklińska i Zosia Heciak.

Reklama

W położonym ok. 50 km od Warszawy klasztorze Sióstr Niepokalanek w Szymanowie znajduje się Sanktuarium Najświętszej Maryi Panny Jazłowieckiej . Cudowny posąg Niepokalanej dłuta Tomasza Oskara Sosnowskiego został wykonany w Rzymie na prośbę Założycielki Zgromadzenia bł. Matki Marceliny Darowskiej i sprowadzony do Jazłowca (diecezja lwowska).

10 sierpnia 1883 r. został poświęcony przez bł. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego. Od chwili przybycia do Jazłowca statua Najświętszej Maryi Panny obdarzana była szczególną czcią. Przed nią siostry składały swoje zakonne śluby, a uczennice prowadzonej przez siostry szkoły składały swoje przyrzeczenia sodalicyjne. Przed wizerunkiem Madonny modliły się rodziny sióstr i mieszkańcy miasteczka. Statua Matki Bożej pełna dostojeństwa, blasku i wewnętrznego skupienia, wyrażająca dziewiczą czystość i dar macierzyństwa przyciągała do siebie licznych czcicieli.

W 1919 roku po słynnej szarży ułańskiej pod Jazłowcem dołączyli do nich także żołnierze 14 Pułku Ułanów Wojska Polskiego, którzy przybrali nazwę 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich. Słynący cudami i łaskami wizerunek Niepokalanej został ukoronowany 9 VII 1939 r. przez ks. Kardynała Augusta Hlonda, Prymasa Polski, w asyście biskupów, duchowieństwa, przedstawicieli władz państwowych, generalicji, 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich, sióstr i ich wychowanek oraz niezliczonej rzeszy pielgrzymów. Ukoronowana Madonna w trudnym czasie II wojny światowej wspierała ze wzgórza jazłowieckiego walczących na wszystkich frontach żołnierzy i opiekowała się polskimi rodzinami. W 1946 r., po zmianie granic Polski, posąg został przewieziony do Szymanowa, aby tu, u wrót stolicy czuwać nad Ojczyzną, by nieść pomoc i nadzieję.

Ocena: +2 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Meldunek ułanów u niepokalanek

Niedziela świdnicka 1/2020, str. 3

[ TEMATY ]

Wałbrzych

ułani

Niepokalanki

Krystyna Smerd

Ułański meldunek złożony siostrze przełożonej

Ułański meldunek złożony siostrze przełożonej

Od siedmiu lat w uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP, obchodząc dzień swojej patronki bł. Marceliny Darowskiej, siostry niepokalanki z wałbrzyskiego Sobiecina podejmują kawalerzystów 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich we Wrocławiu, którzy przybywają na obchody tego święta w klasztorze w siodle, ubrani w historyczne ułańskie mundury w barwach pułku.

Parada tego wyjątkowego szwadronu przemierzającego konno z lancami w rękach ciche ulice Wałbrzycha jest nawiązaniem do historycznego wydarzenia, jakie miało miejsce w Polsce przedwojennej, gdy w dowód wdzięczności za uratowanie życia w bitwie o klasztor jazłowiecki w lipcu 1919 r. ułan ochotnik Władysław Nowacki, który modlił się o to podczas krwawej bitwy do Najświętszej Panienki, postanowił wypełnić swój ślub i złożyć Jej w niezwykły sposób hołd. Pokonał konno w pełnym żołnierskim rynsztunku bojowym ok. 150 km z koszar we Lwowie, stając na końcu swojej drogi u bram klasztoru w Jazłowcu i meldując się uroczyście siostrze przełożonej na obchodach święta Pani Jazłowieckiej. Jako wotum złożył lancę z proporcem, a także tekst napisanej przez siebie ułańskiej modlitwy, do której muzykę napisał waleczny por. Jan Dłutek – trębacz 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich, zmarły 24 września 1956 r., pochowany na cmentarzu parafialnym w Wałbrzychu. Przed rokiem jego mogiła została odznaczona symbolicznym medalem „Ojczyzna swemu obrońcy”.

Honory dla śp. Jana Dłutka

Kawalerzyści ze stowarzyszenia kultywującego tradycje 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich podjechali z samego rana na koniach przed cmentarz, skąd przeszli do grobu por. Jana Dłutka i oddali mu hołd, salutując i zapalając znicz. Następnie dojechali na plac Marceliny Darowskiej, gdzie złożyli przełożonej Zgromadzenia Sióstr Niepokalanek s. Wawrzynie i witającym ich na schodach siostrom zakonnym uroczysty żołnierski meldunek o swojej gotowości udziału w tegorocznych obchodach święta Pani Jazłowieckiej.

Koncelebrowanej Mszy św., sprawowanej w kaplicy klasztornej, przewodniczył i homilię wygłosił ks. inf. Józef Strugarek, emerytowany proboszcz ze Szczawna-Zdroju.

W czasie Mszy św. kawalerzyści trzymali straż przy historycznym sztandarze AK Plutonu „Grunwald” z 1942 r., który podczas II wojny światowej był symbolem tajnego zgrupowania, do którego zawiązali lwowscy kawalerzyści i który trafił do Wrocławia, a od roku jest na stałe, jako wotum w klasztorze Niepokalanek w Wałbrzychu.

Muzyczną oprawę uroczystości uświetnił śpiew chóru „Salve Regina” ze Szczawna-Zdroju, który na zakończenie zaśpiewał „Modlitwę Ułana Jazłowieckiego”.

Następnie po okolicznościowym przedstawieniu przygotowanym przez młodzież liceum słowa podziękowania skierowała s. Wawrzyna z Niepokalanowa.

Nawiązując do historii z roku 1919, przytoczyła słowa marszałka Józefa Piłsudskiego, który odznaczając pułk, zmieścił swoją wdzięczność w zdaniu: „Za to, że nie zwątpiliście wtedy, kiedy inni zwątpili”.

– I my nie możemy zwątpić, bo Bóg nas zawsze zaskakuje swoim dobrem – mówiła matka przełożona. – Życzę wszystkim zebranym, żebyśmy się spodziewali takiego dobrego zaskoczenia i na nie czekali z modlitwą – podkreśliła na koniec.

CZYTAJ DALEJ

Bóg szaleje z miłości

Agnieszka Bugała

O. Jan Ożóg SI, znany teolog, filolog klasyczny i tłumacz, m.in. „Ćwiczeń duchownych” św. Ignacego Loyoli

O. Jan Ożóg SI, znany teolog, filolog klasyczny i tłumacz, m.in. „Ćwiczeń duchownych” św. Ignacego Loyoli

O. Jan Ożóg SI, znany teolog, filolog klasyczny i tłumacz, m.in. „Ćwiczeń duchownych” św. Ignacego Loyoli. Przez wiele lat pełnił posługę redaktora naczelnego „Posłańca Serca Jezusowego”. Studiował w Krakowie, Warszawie i na Uniwersytecie Wrocławskim. Jest jezuitą od 71 lat a kapłanem od 61.

Budzi się o 5.17 i sprawdza, czy klasztorny pies nie chce wyruszyć na poranny spacer. Potem rozpoczyna modlitwę – jedną z kilku, które aż do wieczora, dzień po dniu, nadają rytm jego zakonnej codzienności. Mówi o sobie: emerytowany dziadek kościelny. Ojciec Jan Ożóg, jezuita od 71 lat.

Strażnik charyzmatu

Wszystko wskazuje na to, że Towarzystwo Jezusowe w Polsce ma takich nestorów zaledwie pięciu, wśród nich o. Jan, posługujący w parafii p.w. Klemensa Dworzaka przy Alei Pracy. Urodzony w 1934 r. w Trzebosi miał 15 lat, gdy rozpoczął nowicjat w klasztorze ojców jezuitów w Starej Wsi koło Rzeszowa. „Ponieważ od urodzenia byłem straszliwym grzesznikiem, wcześnie mnie spotkała kara Boska w postaci jakiejś poważnej, a może nawet śmiertelnej, choroby, co sprawiło, że już 15 marca tegoż 1934 r. zaniesiono mnie do kościoła parafialnego, w którym Pan Jezus już był bardzo miłosierny, chociaż wtedy nawet święta Faustyna Kowalska jeszcze o tym dokładnie nie wiedziała, i obdarzył mnie sakramentem chrztu świętego. I to pewnie Pan Jezus sprawił, że jakoś się wydobyłem ze szpon tej straszliwej choroby, wyzdrowiałem i… zacząłem kwitnąć” – pisał przed laty. „Mój Tata patrzył na to z przymrużeniem oka i spokojnie grał na skrzypcach albo słuchał radia, siedząc w zimie koło pieca, a w lecie pod wierzbą. Moja Mama jednak nie tylko mnie karmiła tym, co w domu było, a było tego bardzo niewiele, ale także przycinała we mnie wszystkie dzikie pędy, które rosły bardzo szybko i bardzo obficie, i starannie dbała o to, żebym się w jakiś chwast nie przerodził, zwłaszcza, że od dzieciństwa jakoś dziwnie mi się życie ułożyło, bo niemal wszyscy we wsi wiedzieli, że będę księdzem. Oczywiście, ja też o tym wiedziałem.” – wyznawał. „Zabrałem Cię z pastwiska” – napisał w tym roku na jubileuszowym obrazku cytując werset z 1 Sm7,8. Dlaczego? – Bo jako dziecko zawsze pasłem krowę, wszyscy w wiosce takim mnie zapamiętali, więc to o mnie, choć wtedy, gdy przyszło powołanie, nie znałem jeszcze tego fragmentu Biblii – mówi.

Mądrość z Trzebosi

Bardzo mu się podobał ksiądz proboszcz w czasie odprawiania Mszy świętej. Patrzył na niego i coraz bardziej pragnął być jak on. Raz nawet, jeszcze przed Pierwszą Komunią, wystroił się w kapelusz taty i podszedł zapytać, czy mógłby być ministrantem a potem księdzem. Osłupiały z wrażenia dobrodziej doradził mu, aby ministrantury nauczył go Tadek Osetek, kolega a to, czy będzie księdzem, zostawił Panu Bogu, bo to Jego decyzja. I mały Janek zostawił, a ministrantem został. Z dzieciństwa wspomina biedę, której doświadczała cała wioska, ubożuchne Boże Narodzenie bez prezentów pod choinką i otwarte na oścież drzwiczki paleniska, aby doświetlić ciemne mieszkanie żarem z pieca. Wszystko po to, by zaoszczędzić na nafcie i na świecach, bo elektryczności przecież nie było. „Wierności Panu Bogu uczyli nas rodzice – pisał przed laty - a najczęściej nasze mamy pilnowały tego starannie, a bywało, że i dość boleśnie. Kiedyś mi się udało coś fałszywego utkać przed moją mamą – na moją korzyść, oczywiście. Nie minęło pół godziny i szydło wyszło z worka, a potem przez jakiś czas jakoś o wiele wygodniej mi było stać niż siedzieć… Ale też wtedy nie tylko w pamięć, ale i w serce zapadła mi zasada, którą później o wiele piękniej mi pokazało polskie porzekadło: Kłamstwo ma krótkie nogi.” – wspominał. Rodzice dbali, aby dzieci klękały do pacierza. - Modlitwa musiała być codziennie, rano i wieczorem. Czasem była w biegu, niedbała, może i Pan Bóg nieco się na nią krzywił, ale i Jego dobre Serce trochę się radowało: Cokolwiek by się powiedziało, to ten smarkacz przecież klęczy na twardym klepisku, więc pewnie się jednak modli – mówi o. Jan. - W niedzielę Msza święta w kościele parafialnym, chociażby się nie wiadomo co działo. W dni powszednie szkoła i praca w polu, na łące lub na pastwisku. A uczenie się? Jak najbardziej! Przy pasącej się krowie – zadania pisałem najczęściej na jej grzbiecie – albo wieczorami, przy oknie, lub na podwórku – wspomina.

Zakonnik i ksiądz

Miał 14 lat, gdy trafił do Małego Seminarium jezuickiego w Nowym Sączu. Nie miał wtedy pojęcia o istnieniu jezuitów, ale szybko poznał charyzmat. W gimnazjum i liceum im. Jana Długosza dokończył dziewiątą klasę. Już rok później, 30 lipca 1949 r. stanął przed furtą klasztoru ojców jezuitów w Starej Wsi. Rozpoczął nowicjat, kilka lat później zdał maturę, w 1953 r. wyjechał do Krakowa. Studiowanie filozofii tomistycznej zakończył stopniem licencjata w 1956 r., a kolejne studia odbył w Warszawie – także teologię opartą na tomizmie. 29 czerwca 1959 r. przyjął sakrament kapłaństwa. Pierwsze kapłańskie Boże Narodzenie spędził w Wambierzycach i tam, przed cudowną figurką Matki Bożej, odprawił prymicyjną pasterkę. Na pytanie co mu się wciąż podoba w klasztornym życiu po 70. latach odpowiada krótko i z błyskiem w oku: Wszystko. – Tylko nie wiem, jak oni ze mną tak długo wytrzymali – dodaje. Wrocław wybrał w 1961 r., gdy postanowił – jak mówi z typowym dla siebie poczuciem humoru – zostać wielkim uczonym. Został studentem filologii klasycznej, którą chwalebnie ukończył. - Pan Jezus życzliwie uśmiechał się do mojego planu zostania wielkim uczonym – mówi – i równie życzliwie wyznał pewnie aniołom i świętym: „Niech sobie wędruje. I tak zrobi to, co Ja zechcę”. Rzeczywiście, później sprawy potoczyły się swoim rytmem. Najpierw został redaktorem naczelnym wydawnictw książkowych w Krakowie, później pracował w Chicago w redakcji tamtejszego Posłańca Serca Jezusa. - Kiedy przyjechałem do Polski, żeby załatwić sprawy wizowe, mianowano mnie redaktorem naczelnym wznawianego właśnie u nas Posłańca Serca Jezusowego – wspomina. I tak, na dwa dni przed ogłoszeniem stanu wojennego, ukazał się pierwszy po wojnie numer najstarszego miesięcznika katolickiego w Polsce. O. Jan, jako naczelny, podjął zadanie, które przed wojną pełnił o. Józef Andrasz SJ, spowiednik św. Faustyny Kowalskiej.

Życiowe spotkanie

Czy boi się śmierci? Twierdzi, że w jego wieku już trzeba o niej rozmawiać nawet, gdy nie pytają. – Nie boję się, czekam, żeby się z Panem Jezusem wreszcie zobaczyć. – mówi. Ale nie żeby o to spotkanie prosić, w żadnym wypadku. Tylko już mu do Niego tęskno, bo wie, że On na niego, Jana, czeka. – Przyjdę do Niego z moim workiem intencji modlitewnych. Jest duży, od 10 lat wkładam tam proszących o modlitwę, bo nie daję rady wszystkich kilka razy w ciągu dnia wymieniać – i poproszę, aby zechciał te sprawy pilnie załatwić. On lubi załatwiać nasze sprawy, lubi nam sprawiać przyjemność – mówi o. Jan. A w życiu modlitewnym zakonnik z 70 – letnim stażem doradza cierpliwość i…czułość. Sam modli się jak na mnicha przestało: codziennie Eucharystia, brewiarz, różaniec, jezuickie rozmyślanie i kilka ulubionych, krótkich modlitw: Duszo Chrystusowa, Pod Twoją obronę, Modlitwa św. Bernarda a także pięć litanii zatwierdzonych przez Kościół do publicznego odmawiania. Podpowiada, by na Pana Jezusa często zerkać, zwłaszcza na krzyż, z wdzięcznością i czułością. I często Mu mówić, że się kocha. – On jest wszechmocny, ale za naszą miłością tęskni jak wariat, to przecież cecha wszystkich zakochanych… - wyznaje 86-letni zakonnik.

CZYTAJ DALEJ

#6 - Adwentowy Budzik

2020-12-04 06:00

ks. Łukasz Romańczuk

Codziennie o 6 rano na naszym kanale YouTube będą umieszczane filmiki, które będą duchowym przygotowaniem do świąt Narodzenia Pańskiego.

W piątkowy poranek ks. Łukasz i ks. Piotr opowiedzą co dobrym wzroku. 

CZYTAJ DALEJ
NIE PRZEGAP
#NiezbednikAdwentowy

Reklama

Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję