Reklama

Kolędowanie Piłsudczyków

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Ten, kto nie szanuje i nie ceni swej przeszłości,
nie jest godzien szacunku teraźniejszości,
ani nie ma prawa do przyszłości.
Józef Piłsudski

Już za życia otaczała go legenda. Kochano go, uwielbiano i nienawidzono. Nikt nie mógł być wobec niego obojętny. Jego nazwisko budziło szacunek i podziw. Konspirator. Komendant. Naczelnik. Marszałek Józef Piłsudski. Był i jest symbolem całkowitego podporządkowania Ojczyźnie całego życia, postawienia jej interesu nad własnym, prywatnym. Na każdym etapie swego życia wierny był przede wszystkim jednej sprawie - Polsce. To właśnie w intencji Ojczyzny 5 stycznia br. została odprawiona Msza św. w kościele pw. Świętego Krzyża, na prośbę Podkarpackiego Oddziału Związku Piłsudczyków w Rzeszowie.
Na Mszę św. i spotkanie opłatkowe w siedzibie Oddziału przybyli przedstawiciele rodziny marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego i pułkownika Leopolda Lisa-Kuli, władz wojewódzkich, samorządowych, wojska, szkół noszących imię Marszałka. Eucharystię sprawował ks. dr Adam Podolski, kapelan Związku w Rzeszowie. Związek powstał w Rzeszowie 3 lata temu, stawiając sobie za cel propagowanie postaci i działalności Józefa Piłsudskiego, działalność edukacyjno-wychowawczą wśród młodzieży, współpracę na terenie Polski ze szkołami noszącymi imię Marszałka.
Podczas spotkania można było usłyszeć wspaniały koncert kolęd w wykonaniu dzieci z Centrum Sztuki Wokalnej działającego przy Związku. Życzenia noworoczne złożyli obecnym prezes Oddziału Andrzej Kaźmierczak oraz wiceprezydent Rzeszowa Ryszard Winiarski. Obecny był także wiceprezydent Stalowej Woli Janusz Cisek, kiedyś dyrektor Instytutu Józefa Piłsudskiego w Nowym Jorku, który podarował dzieło dotyczące działalności Marszałka. Wszystkim osobom związanym ze środowiskiem piłsudczykowskim życzył, "aby w naszym życiu publicznym ideały Marszałka i jego filozofia działania były jak najbardziej obecne. To powinno wystarczyć, aby w naszym kraju było lepiej". W imieniu bp. Kazimierza Górnego życzenia złożył dyrektor Wydziału Duszpasterskiego Kurii ks. Jan Szczupak. Dziękował za działalność, która coraz bardziej zaznacza się na terenie miasta i diecezji, a która skupia wszystkie pokolenia i jest nośnikiem historii i tradycji.
Finał niedzielnego spotkanie miał miejsce kilka dni później w Teatrze "Maska". Dzieci i młodzież z Centrum Sztuki Wokalnej, działającego przy Związku, dały wspaniały koncert kolęd przygotowany pod kierunkiem Anny Czenczek. Entuzjazm, zaangażowanie i młodzieńcza radość spowodowały, że nawet znanych kolęd słuchało się, jakby były zupełnie czymś nowym.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2003-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ulecz nas ze wszystkiego, co jeszcze dzieli nas od Ciebie

[ TEMATY ]

homilia

rozważania

Adobe Stock

Rozważania do Ewangelii Mk 1, 40-45.

Czwartek, 15 stycznia. Dzień Powszedni.
CZYTAJ DALEJ

Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu

2026-01-14 21:13

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Arka Przymierza

Arka Przymierza
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
CZYTAJ DALEJ

Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?

2026-01-15 09:29

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Prorok Natan wchodzi do Dawida z opowieścią. Mówi o bogaczu, który zabiera ubogiemu jedyną owieczkę. Obraz dotyka najczulszego miejsca: owca rośnie w domu jak córka. Przypowieść (māšāl) ma formę sprawy sądowej. Dawid słyszy ją jak skargę i od razu staje w roli sędziego. Zapala się jego gniew. Pada przysięga: «Na życie Pana». Pada też wyrok: odda poczwórnie. Ten szczegół brzmi jak echo Prawa o zadośćuczynieniu za skradzioną owcę. Król rozpoznaje zło cudze, a własne nosi pod płaszczem władzy. Natan wypowiada zdanie jak ostrze: «Ty jesteś tym człowiekiem». Natan nie prowadzi sporu o szczegóły. On otwiera sumienie. Król zostaje doprowadzony do punktu, w którym sam wypowiedział prawdę. W dalszych wersetach brzmi teologiczne jądro: wzgarda wobec Pana. Grzech zaczyna się od odwrócenia się od daru. Przemoc rodzi przemoc. Miecz wchodzi do domu. Wina Dawida dotknęła Uriasza, a potem dotyka też dziecka. Tekst mówi o tajemnicy odpowiedzialności króla, który niesie w sobie los ludu. Dawid wypowiada: «Zgrzeszyłem przeciw Panu». Jedno zdanie wystarcza. Nie ma tu targowania się ani alibi. Natan ogłasza przebaczenie: «Pan odpuszcza ci grzech. Nie umrzesz». Miłosierdzie nie unieważnia skutków, a otwiera przyszłość. Dawid błaga o życie dziecka postem i leżeniem na ziemi. Starsi z domu nalegają, aby wstał. Dawid pozostaje na ziemi i odmawia posiłku. Pokuta przybiera kształt milczenia przed Bogiem. Skrucha prowadzi do modlitwy, w której człowiek nie ukrywa się ani przed Bogiem, ani przed sobą. W tle stoi modlitwa Izraela, która później zabrzmi w psalmie: «Zmiłuj się nade mną, Boże».
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję