Remont sosnowieckiej bazyliki katedralnej pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny przebiega sprawnie i szybko, dzięki pomocy szeregu osób, instytucji i wspólnot
Przed świętami Zmartwychwstania Pańskiego ofiarę na remont spalonego dachu i zniszczonego wystroju wnętrza katedry przekazali członkowie Archikonfraterni Literackiej Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny z Warszawy. Dar na ręce bp. Grzegorza Kaszaka i ks. Jana Gaika – proboszcza katedry, złożyli przedstawiciele archikonfraterni – dr inż. Jan Szymczyk – senior, Ludwik Pawłowski – podskarbi i dr Miłosz Stanisławski – doradca zarządu.
Archikonfraternia Literacka Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny została założona w 1507 r. w Warszawie przy nieistniejącym dziś kościele św. Jerzego, jako bractwo kościelne – konfraternia. Uzyskała ona od papieża Klemensa X w 1673 r. tytuł i przywileje arcybractwa. Po kilku zmianach miejsca, od 1669 r. działa przy archikatedrze św. Jana. W XIX wieku bractwo rozwinęło pomoc i opiekę dla wdów i sierot. Członkowie archikonfraterni prowadzili działalność społeczną, charytatywną i polityczną. Po II wojnie światowej archikonfraternia nie mogła rozwijać szerszej działalności, a nawet utraciła osobowość prawną. Dzięki opiece kard. Stefana Wyszyńskiego przetrwała jako instytucja. W stanie wojennym bracia działali w Prymasowskim Komitecie Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom. Archikonfraternia prowadziła punkt charytatywny świadczący pomoc dla rodzin internowanych oraz dla tych, którzy utracili pracę i innych potrzebujących. Z pomocy skorzystało ponad 5 tys. osób. Członkowie bractwa organizowali liczne odczyty w kościołach z udziałem luminarzy nauki. Wydano wówczas 30 „Zeszytów Społecznej Nauki Kościoła”. W tym okresie zostały założone domy grupujące konfratrów mieszkających poza Warszawą. Obecnie działalność kontynuują domy w Bydgoszczy i Mysłowicach. Jeszcze w 1956 r. bracia rozpoczęli starania o odzyskanie osobowości prawnej; udało się to uzyskać dopiero w 1994 r.
Odpowiadając na wołanie papieża Benedykta XVI oraz bp. Antoniego Dydycza, w naszej diecezji odbywać się będą każdego 16. dnia miesiąca Wieczory Wiary, na których będziemy mogli – o ile zechcemy zatrzymać się na chwilę nad naszą wiarą – zobaczyć, w jakim jest stanie, pogłębić ją, a może w ogóle jej poszukać u stóp Tego, który pragnie jej nam udzielać. Stąd we wszystkich parafiach naszej diecezji organizowane będą wyżej wspomniane wieczory, które mają za zadanie pogłębić naszą zażyłość i miłość z Dawcą wszelkiego dobra.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
Arcybiskup Wacław Depo, metropolita częstochowski, udzielił dyspensy od obowiązku zachowania pokutnego charakteru piątku oraz od obowiązku wstrzemięźliwości od spożywania pokarmów mięsnych na 1 maja, czyli na wspomnienie św. Józefa Rzemieślnika, Święto Pracy, będące dniem ustawowo wolnym od pracy.
Publikujemy pełną treść komunikatu opublikowanego na stronie internetowej archidiecezji częstochowskiej:
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
