Szczęśliwe życie zależy w znacznej mierze od indywidualnego nastawienia, od własnego poczucia humoru, które albo się ma, albo się go nie ma. A jak się go nie ma, to za plecami bliźni mówią o takiej lub takim, że to kompletny bufon. Radość chrześcijańska, jako jeden z owoców Ducha Świętego, to oznaka przyjaźni z Panem Bogiem (por. Ga 5, 22).

Św. Paweł Apostoł zachęcał, aby radować się zawsze w Panu (por. Flp 4, 4). Radość w życiu chrześcijańskim jest bardzo ważna – bywa, że radosne usposobienie jest najprostszym egzorcyzmem i filozofią życiową.

Dobro wsparte uśmiechem i życzliwością szybko się rozrasta i pomaga lepiej żyć.

Zło ośmieszone i zlekceważone traci na znaczeniu i często staje się bezsilne – przez to, że po prostu jest śmieszne i absurdalne w swojej odrażającej postaci. Cudownym tego przykładem jest film „Dyktator” Charliego Chaplina. Chaplin pisał też piękne piosenki, np. „smile”. Najbardziej zapamiętałem moment, jak w filmie „Gorączka złota” z głodu zjadał but. Podobno Chaplin powiedział: „To smutne, że dorobiłem się fortuny, grając biednych, smutnych ludzi dla bogatych i wesołych”.

Nawet amerykański sztuczny uśmiech (keep smiling) zawodowych sprzedawców samochodów jest biletem wstępu do krainy baśni, gdzie wszyscy są dla siebie mili, szanują się wzajemnie i pomagają sobie.

Pouczającą modlitwę zostawił nam św. Tomasz Morus: „Panie, daj mi zdrowie ciała i pogodę ducha, bym mógł je zachować. (...) Daj mi takiego ducha, który by nie znał znużenia, szemrania, wzdychania, skargi, i nie pozwól, bym się zbytnio zadręczał tą rzeczą tak zawadzającą, która się nazywa moim «ja». Panie, daj mi poczucie humoru. Udziel mi łaski rozumienia żartów, abym potrafił odkryć w życiu odrobinę radości i mógł sprawić radość innym”. Sprawił na pewno radość innym, ale nie miał szczęścia do ludzi z poczuciem humoru, tylko do ponurych krwiożerczych despotów, jakim okazał się król Anglii Henryk VIII.

Tomasz Morus został osądzony, skazany i ścięty w Tower of London 6 lipca 1535 r. Ostatnie jego słowa to: „Umieram jako dobry sługa króla, ale przede wszystkim sługa Boga”. Jego głowa była zatknięta na Moście Londyńskim przez miesiąc, potem odzyskała ją jego córka Margaret Roper.

Ludzie obdarzeni poczuciem humoru potrafią rozjaśnić nawet najtrudniejsze i najciemniejsze godziny wspólnego życia. Lepiej żyć z pogodnym, wesołym optymistą niż z ponurym pesymistą. Przykładem takiej postawy był m.in. św. Franciszek z Asyżu, który nosił na ciele blizny męki Chrystusa, ale przeszedł do historii jako radosny święty. Podobnie św. Teresa od Dzieciątka Jezus, która choć kontemplowała cierpiące oblicze Jezusa, bardzo lubiła żarty i chętnie się śmiała.

Na nadbałtyckiej plaży widziałem napis na budce z lodami: „Narzekający stoją dłużej, a przynajmniej tak im się wydaje!”.

Rozmawiają dwie sąsiadki:

– Co pani podaje mężowi, jak nie smakuje mu domowy obiad przygotowany przez panią?

– Uśmiech, płaszcz, kapelusz i 10 zł na obiad w barze mlecznym.