Reklama

Nie bądźmy obojętni

2019-01-08 12:01

Andrzej Tarwid
Edycja warszawska 2/2019, str. VI

disha1980/fotolia.com

Pomoc bezdomnym niosą instytucje kościelne, pozarządowe i samorządowe. Jednak żeby nie dochodziło do takich tragedii, jak ta na Żeraniu, każdy z nas musi się chociaż trochę zaangażować

W święta Bożego Narodzenia nikt nie powinien być sam. I nikt nie chce być sam. Tę prawdę dobrze było widać w schroniskach prowadzonych przez Caritas Archidiecezji Warszawskiej (CAW). Na co dzień mieszka w nich ok. 300 osób, a ok. 200 kolejnych korzysta z otwartej jadłodajni. Tymczasem w Wigilię i Boże Narodzenie placówki CAW przyjęła 800 osób. Po drugiej stronie Wisły w Wigilii z bezdomnymi uczestniczył ordynariusz diecezji warszawsko-praskiej, bp Romuald Kamiński. Wcześniej tamtejsza Caritas przygotowała 1500 paczek żywnościowych dla najbardziej potrzebujących.

W pierwszy dzień świąt na Bożonarodzeniowy obiad „serwowany” przez Wspólnotę Sant’ Egidio przyszło niemal 450 osób ubogich, bezdomnych i samotnych. W wydarzeniu, które odbyło się w parafii Wniebowstąpienia Pańskiego na Ursynowie, udział wzięli biskupi: Michał Janocha i Rafał Markowski. A także kard. Kazimierz Nycz, który mówiąc o istocie świąt wskazał również jak winniśmy je obchodzić. – Czujcie się jak u siebie w domu. Czujcie się jak rodzina – powiedział metropolita warszawski do przybyłych na obiad.

Dzień później cała Polska dowiedziała się do jak tragicznych zdarzeń dochodzi, kiedy żyje się bez domu i bez rodziny.

Reklama

Czy oni byli od nas?

26 grudnia 2018 r. niemal wszystkie poranne serwisy radiowe i telewizyjne rozpoczynały się od informacji o nocnym pożarze drewnianego pustostanu przy ul. Spedycyjnej na Żeraniu. Kiedy strażacy ugasili ogień, w zgliszczach znaleziono zwęglone ciała sześciorga bezdomnych.

– Kiedy usłyszałam o tej tragedii, to jedną z pierwszych moich myśli było pytanie: czy to mogły być osoby od nas? – opowiada „Niedzieli” Izabela Choma, kierownik Jadłodajni św. Brata Alberta mieszczącej się przy ul. Lubelskiej 30/32.

Z jadłodajni na ul. Spedycyjną jedzie się mniej niż pół godziny. Ofiary mogły więc przyjeżdżać na gorące posiłki. Lecz nikt z ponad 900 osób, które zimą regularnie dożywiają się na Lubelskiej, nie zauważyły, że kogoś brakuje. – Dopytywaliśmy się czy ktoś coś wie o tragedii, czy znał tamte osoby? Nic nie udało się nam ustalić. Generalnie bezdomni niewiele o tym wydarzeniu mówili – opowiada pani Izabela.

Podobne pytania jak na Lubelskiej stawiali sobie pracownicy i wolontariusze kapucyńskiej jadłodajni na ul. Miodowej. Jednak tam również nikt nie miał dodatkowej wiedzy, o tym co zdarzyło się na Żeraniu. – Obecnie na zupę przychodzi do nas ok. 250 osób. Trudno powiedzieć, czy wśród ofiar był ktoś z naszych podopiecznych – mówi nam br. Michał i dodaje, że bezdomni w rozmowach z pracownikami unikali tematu tragedii.

Wybór milczenia, czyli...

Zamiast rozmowy, rozładowującej przykre emocje, milczenie – taka postawa nie dziwi ekspertów. – Taka duża tragedia ma prawo przytłoczyć – mówi „Niedzieli” ks. Rafał Paździoch, wicedyrektor Caritas Diecezji Warszawsko-Praskiej (CDW-P). Bezdomni to osoby z reguły zamknięte na otoczenie. Najczęściej żyją w kilkuosobowych grupach. A latem, kiedy łatwiej o jedzenie, nierzadko wybierają życie w pojedynkę.

Część z nich ma za sobą traumatyczne doświadczenia osobiste lub zawodowe, stąd nieufność wobec ludzi z zewnątrz. Inni zerwali więzi z rodzinami lub to najbliżsi odwrócili się od nich. Zazwyczaj dlatego, że przyszli bezdomni wcześniej wpadli w nałóg alkoholizmu lub narkomanii. Przed osobami pijanymi zamykane są nie tylko drzwi rodzinnych domów, ale również drzwi niektórych noclegowni. – Obecnie przebywa u nas ok. 200 osób. Mają tutaj zapewniony nocleg i dwa ciepłe posiłki. Ale każda noc u nas jest inna. Dlatego nie da się przewidzieć, ile osób będzie nocowało. Głównym powodem jest to, że u nas nie można spożywać alkoholu – mówi nam Mariusz Więckowski, wychowawca w noclegowni Monar na ul. Skaryszewskiej.

Tak jak w noclegowni nie można przewidzieć, ilu będzie podopiecznych, tak też badacze nie chcą odpowiedzialnie powiedzieć, ilu w stolicy może być bezdomnych. Oficjalne statystyki mówią o 2700 osobach. Jednak zgodnym zdaniem ekspertów to tylko mało precyzyjne przybliżenie, ponieważ skala zjawiska jest trudna do policzenia.

Zimą bezdomnych można spotkać na dworcach, w przejściach podziemnych i poczekalniach. Ich kolejki ustawiają się przy jadłodajniach, noclegowniach czy mobilnych łaźniach. I gdy za oknem mróz, to w wielu miejscach kolejki są dłuższe. – Teraz wydajemy o 200 posiłków więcej niż latem – mówi Izabela Choma.

O tej porze roku miejscy strażnicy odnajdują bezdomnych na działkach i w pustostanach, a także w kanałach z rurami ciepłowniczymi. W ubiegłym roku (na początku lutego 2018 r.) miejscy strażnicy udzieli bezdomnym pomocy niemal osiem tysięcy razy. Ponad tysiąc osób przewieźli do noclegowni, a do ponad 100 osób wezwali pogotowie. Już tylko tych kilka cyfr pokazuje, że oficjalne dane dotyczące bezdomności nie oddają pełnej skali zjawiska.

„Apelujemy o zwiększenie miejsc w ośrodkach i schroniskach dla osób bezdomnych i łatwiejszy dostęp do nich, niezależnie od miejsca pochodzenia” – napisali członkowie Wspólnoty Sant’Edigio, którzy od dekady niosą pomoc bezdomnym na warszawskich ulicach.

Deklarację o zwiększeniu koordynacji pomiędzy instytucjami miasta w zakresie rozwiązywania problemu bezdomności złożył prezydent Rafał Trzaskowski, który 12 grudnia ub.r. uczestniczył w świątecznym spotkaniu zorganizowanym przez Kamiliańską Misję Pomocy Społecznej na Ursusie.

...niemy krzyk o pomoc

Zdaniem psychologów bezdomni nie mówią o takich wydarzeniach, jak to na Żeraniu czy też o kolejnych osobach zmarłych z wychłodzenia głównie dlatego, że mają świadomość, iż to oni mogli być na miejscu ofiar. Ich milczenie, tak naprawdę jest więc niemym krzykiem o pomoc. Jak jej udzielić? – Przede wszystkim nie powinniśmy bać się bezdomnych. Krzywdzącą nieprawdą jest opinia, że są to tylko ludzie uzależnieni, bądź leniwi – mówi ks. Rafał Paździoch i radzi.

– Jak zobaczymy taką osobę, to powinniśmy podejść i porozmawiać z nią. Taka rozmowa może wiele zmienić. Może na przykład uda się namówić bezdomnego, aby pojechał do miejsca, gdzie otrzyma pomoc.

Wśród wielu dzieł prowadzonych przez CDW-P jest m.in. Schronisko w Legionowie. Pracują tam psycholodzy i terapeuci, którzy pomagają wyjść z bezdomności. Tego trudnego zadania podejmują się także inne placówki pomocy. M.in. Kamilianie i Kapucyni. – We wtorek wieczorem mamy spotkanie dla osób uzależnionych. W kolejne wieczory są spotkania z kulturą, Liturgią Słowa. A w piątki bezdomni robią m.in. różańce – opowiada br. Michał.

Pełną listę miejsc, w których w stolicy można otrzymać pomoc – a także zaangażować się w niesienie pomocy innym – można znaleźć na internetowej stronie Wspólnoty Sant’ Edigio. Jej członkowie już po raz trzeci wydali przewodnik pt. „Gdzie zjeść, spać, umyć się”. Wersję drukowaną można uzyskać pisząc na adres: santegidio.waw@gmail.com .

Po tragedii na Żeraniu warszawska Wspólnota Sant’Egidio zaapelowała do wszystkich mieszkańców miasta o „większą uważność na osoby bezdomne i samotne znajdujące się w trudnościach, zwłaszcza w okresie mrozów”. Z apelem do mieszkańców wystąpił także Rafał Trzaskowski. Prezydent Warszawy w swoim wpisie na Twitterze przypomniał, aby „wszystkie niepokojące sytuacje” zgłaszać na numery telefonów: 191 15 lub 986.

To naprawdę niewiele, a może uratować życie.

Tagi:
pomoc

Abp Broglio: syryjscy uchodźcy potrzebują naszej pomocy

2019-10-18 17:49

vaticannews.va / Waszyngton (KAI)

„Wzywam wszystkich uczestników konfliktu do dialogu w sprawie pokoju. Bez szczerej debaty działania wojskowe spowodują zaostrzenie przemocy, niestabilności i głodu w tym regionie” – powiedział amerykański biskup polowy.

Vatican News
Bp Broglio

Abp Timothy Broglio zauważył, że ofiarami ataku Turcji na Syrię są nie tylko zabici i ranni, ale także ponad 100 tys. osób, które musiało opuścić swoje domy. „Oni potrzebują konkretnej pomocy, a my musimy być gotowi jej udzielić. Będzie to bardzo trudne bez udziału obu stron w pokojowym dialogu” – dodał hierarcha.

Choć rozpoczęło się pięciodniowe zawieszenie broni, to jednak ciągle zdarzają się sporadyczne walki, a w minionym tygodniu byliśmy świadkami nasilenia działań wojskowych. „Jeżeli nie przerwiemy tej wojny, to rodowici chrześcijanie i inne mniejszości religijne, które nazywają ten region domem od tysiącleci, mogą stracić go na zawsze” – dodał.

Abp Broglio poprosił także o modlitwę w związku z turecką inwazją w północno-wschodniej Syrii: „Zapraszam wszystkich ludzi dobrej woli, by przyłączyli się do mnie i błagali naszego Pana, Księcia Pokoju, o prawdziwe rozwiązania pokojowe i stabilność oraz w intencji wszystkich uchodźców”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Synod dla Amazonii - drugi tydzień obrad

2019-10-20 16:46

tom, vaticannews, pb, st (KAI) / Watykan

Inkulturacja Ewangelii i dialog międzykulturowy w perspektywie misji, brak powołań kapłańskich, konieczności prowadzenia dzieł edukacyjnych oraz formacji, rola świeckich we wspólnocie, posługa kobiet nie związanych ze święceniami, znaczenie duszpasterstwa powołaniowego, ekologia integralna i gospodarka - to główne tematy drugiego tygodnia obrad Specjalnego Zgromadzenia Synodu Biskupów dla Amazonii, które odbywa się w dniach 6-27 października br. w Watykanie. Jego hasło brzmi: „Amazonia: nowe drogi dla Kościoła i ekologii integralnej”. Dyskusje prowadzono podczas kongregacji generalnych i w grupach językowych.

sinodoamazonico.va

Inkulturacja Ewangelii

W czasie dziewiątej kongregacji generalnej, która odbyła się 14 października przed południem, mówiono wiele o konieczności prowadzenia formacji stałej i katechumenatu z położeniem nacisku na inkulturację Ewangelii. Podkreślono zarazem, że Kościół musi pozostać głosem i obrońcą wyzyskiwanych ludów Amazonii i pomóc im odpowiedzialnie wziąć przyszłość w swoje ręce. Nie można jednak ulec pokusie opierania ewangelizacji jedynie na programach pomocowych i walce o prawa człowieka. Zastanawiano się, jak dać odpór coraz większemu rozprzestrzenianiu się sekt pentakostalnych, a zarazem kulturze relatywizmu eksportowanej do Amazonii z krajów uprzemysłowionych.

Abp Rino Fisichella zauważył, że w Kościele powszechnym każdy naród, każda kultura i każda tradycja ma coś do powiedzenia i do wniesienia we wspólne dziedzictwo. Stąd też, jak podkreślił przewodniczący Papieskiej Rady ds. Nowej Ewangelizacji, włoska grupa robocza zaproponowała wprowadzenie specjalnego obrządku amazońskiego. Podkreślił przy tym, że Amazonia już jest otwarta na wiarę, istnieją tam wspólnoty kościelne i chodzi o to, by dać im większą możliwość życia zgodnie z własnymi tradycjami. „Postuluje się, by synod przyjął propozycję zgodnie, z którą ludy Amazonii mogą podjąć nową drogę własnego rytu amazońskiego, wyrażającego dziedzictwo liturgiczne, teologiczne, dyscyplinarne i duchowe, które do nich należy" – powiedział abp Fisichella.

Dialog międzykulturowy

Ewangelia sprawia, że kultura tubylcza zachowuje całe dobro, które posiada, a jednocześnie spotyka nowość, która sprawia, że może ona wzrastać. Aby nieść skutecznie Jezusa, musimy być blisko ludzi, do których wychodzimy. Wskazał na to misyjny biskup José Ángel Divassón Cilveti. Od ponad pół wieku pracuje on w Amazonii z ludami tubylczymi mieszkającymi na pograniczu wenezuelsko-brazylijskim. Po raz pierwszy przybył tam jako 16-latek na salezjańską formację. Wtedy działalność misyjna polegała głównie na sakramentalizacji. „Chrzciło się kolejne wioski, a księża przez wiele lat tam nie wracali. Potrzeba było wiele czasu byśmy zrozumieli, że mieszkańcom Amazonii trzeba przede wszystkim towarzyszyć” – wskazał hiszpański salezjanin. Podkreślił, że ta świadomość zrewolucjonizowała pracę misyjną. Zaczęły powstawać wędrowne grupy ewangelizacyjne złożone z kapłana i katechistów, a także tłumaczy i ludzi znających lokalną kulturę. Postawiono na stały katechumenat. Misjonarze coraz częściej zaczęli dzielić życie z powierzonymi im ludźmi. „Poznanie ich życia, wierzeń, codziennej kultury i wartości otworzyło nas wzajemnie na siebie. Ta bliskość potrzebna jest także dzisiaj” – mówił bp Divassón Cilveti. Wskazał, że na synodzie przypominano, iż także dziś Kościół wciąż musi oczyszczać się z postawy kolonizatorów eksportujących jedynie zachodnią kulturę i ją narzucających, zapominając zupełnie o inkulturacji.

Powołania kapłańskie

Wychodząc od stwierdzenia, że brak powołań kapłańskich jest problemem nie tylko amazońskim, w czasie 10 kongregacji generalnej pytano, dlaczego kwestię „viri probati” rozważa się właśnie teraz. Wskazano, że zanim zacznie się wytyczać nowe drogi dostępu do święceń kapłańskich, należy z uwagą podjąć refleksję nad wartością i znaczeniem celibatu. Padła sugestia zwołania w tej sprawie osobnego synodu.

Jak zauważył amerykański kardynał Sean P. O'Malley, który należy do Rady Kardynałów pomagającej Franciszkowi w reformie Kurii Rzymskiej, Synod Biskupów dla Amazonii nie jest „referendum” w sprawie kapłańskiego celibatu. Jest czasem szukania sposobów większej troski duszpasterskiej o mieszkańców tego regionu, a także możliwości zapewnienia im regularnego życia sakramentalnego. Kard. O'Malley wskazał, że troska o zapewnienie kapłanów mieszkańcom Amazonii będzie wymagała poświęcenia ze strony całego Kościoła. Wskazał, że warto się m.in. zastanowić nad redystrybucją księży na świecie. Podkreślił też, że istnieje konieczność rozpalenia na nowo ducha misyjnego i wzięcia większej odpowiedzialności, także finansowej, za Kościół w Amazonii. Hierarcha wskazał zarazem na konieczność promowania miejscowych powołań i zatroszczenia się, by mogły odbywać formację w swoim środowisku, we własnym języku i kontekście kulturowym.

Z kolei brazylijski biskup Wellington Tadeu de Queiroz Vieira podkreślił, że nie ma przeszkód doktrynalnych, by święcić żonatych mężczyzn, wskazał jednak, że to nie celibat jest głównym problemem, by mieć więcej księży, także w Europie. Problemem jest brak wiarygodnego świadectwa.

Diakonat stały

Zanim zdecydujemy o udzieleniu święceń kapłańskich żonatym mężczyznom postawmy na rozwój diakonatu stałego. To może być konkretna odpowiedź na wyzwania duszpasterskie z jakimi na co dzień boryka się Kościół w Amazonii. To jedna z propozycji, która padła na 10 kongregacji generalnej synodu. Temat święcenia żonatych mężczyzn, co rusz, wraca w wypowiedziach ojców synodalnych, którzy dzielą się swym duszpasterskim doświadczeniem. Stąd właśnie wskazanie niedocenionej wciąż w Amazonii drogi wykorzystania stałych diakonów w codziennej pracy ewangelizacyjnej. Jeden z biskupów wskazał, że zanim Kościół wejdzie na drogę święcenia „viri probati” kapłanów, powinien przejść przez doświadczenie „viri probati” diakonów. Hierarcha zauważył, że diakonat stały może stanowić wspaniałe laboratorium wprowadzenia żonatych mężczyzn w sakrament święceń.

Rola kobiet

Wiele mówiono też o konieczności docenienia zaangażowania kobiet w codzienności duszpasterskiej. Podkreślano, że ich misja wcale nie musi być związana z sakramentem święceń. Mogą odgrywać zasadniczą rolę w głoszeniu Słowa Bożego, prowadzeniu celebracji liturgicznych, towarzyszeniu chorym oraz dziełach społeczno-charytatywnych. Wskazano zarazem na konieczność lepszej formacji młodzieży i objęcia jej większą troską Kościoła, co jest pierwszym krokiem ożywiania duszpasterstwa powołaniowego w Amazonii.

Edukacja i fundusz wsparcia

Kościół w Amazonii potrzebuje wsparcia w swej pracy formacyjnej i ewangelizacyjnej, także pod względem finansowym. Stąd pojawił się postulat stworzenia międzynarodowego funduszu kościelnego, który finansowałby takie działania. Mówiono o tym 15 października na 11 kongregacji generalnej. Ojcowie synodalni wiele mówili o konieczności pogłębionej formacji zarówno kapłanów, jak i świeckich. Tu pojawiła się propozycja stworzenia wręcz integralnej sieci edukacyjnej dla Amazonii. Zauważono, że ubogi w środki i struktury Kościół pod względem kadry profesorskiej mógłby zostać wsparty np. przez katolickie uniwersytety z całego świata, które organizowałyby kursy akademickie w różnych miejscach tego regionu. Wskazano na konieczność prowadzenia takiej edukacji, która chroniłaby i promowała tożsamość kulturową ludów tubylczych, tak by przekazać ją przyszłym pokoleniom. Jedną z propozycji, jaka się pojawiła jest promowanie dwujęzycznych projektów edukacyjnych, które doceniałyby miejscowe języki i przekazywały w nich wartości. Byłaby to ewangelizacja przez edukację.

Przywołując świadectwa wielu misjonarzy, którzy oddali swe życie głosząc w tym regionie Ewangelię przypomniano, że dalsza praca misyjna i ewangelizacyjna wymaga również poważnych nakładów materialnych, którymi amazońskie wspólnoty nie dysponują. Stąd postulat wsparcia ich funduszem finansowanym przez wszystkie episkopaty świata. Pojawiła się również propozycja utworzenia stałego forum biskupów Amazonii, współpracującego ściśle z Kościelną Siecią Panamazońską, które koordynowałoby posługę duszpasterską i misyjną w dziewięciu krajach, na terenie których leży Amazonia.

Kreatywne duszpasterstwo

Amazonia nie potrzebuje duszpasterstwa zachowawczego, ale kreatywnego. Nie można kurczowo trzymać się przestarzałych metod, tylko z misyjną odwagą należy stawiać czoło nowym wyzwaniom. Mówiono o tym 16 października na 12. kongregacji Synodu Biskupów. Wskazano zarazem, że wychodząc od przesłania Ewangelii, Kościół musi zatroszczyć się o swe miłosierne i misyjne oblicze, będąc głosem wyzyskiwanych i prześladowanych ludów Amazonii, nawet za cenę męczeństwa.

Poruszając na synodzie kwestie duszpasterskie, zauważono, że nie można pozostać obojętnym na głos wspólnot, które chronicznie pozbawione są kapłanów. Przypomniano, że ta rzeczywistość dotyczy 70 proc. Amazonii, a katolicy nie mogą korzystać z sakramentów nie tylko w niedziele, ale nawet na Boże Narodzenie czy Wielkanoc. Ojcowie synodalni zauważyli, że brak księży powoduje odchodzenie wiernych do sekt, w których pastorzy są bardziej bliscy i pozostają na miejscu. Odnotowano też znaczące osłabnięcie zapału misyjnego szczególnie w najbardziej oddalonych wspólnotach, w których panują trudne warunki życia. „Amazonia potrzebuje misjonarzy, tylko im ludność tubylcza wciąż w pełni ufa” – mówiono na forum synodu. Kolejny raz pojawiała się propozycja tworzenia wędrownych grup misyjnych, co odzwierciedla styl życia i głoszenia Jezusa. W tym kontekście podkreślono, że bez zbędnej nostalgii trzeba zrezygnować z przestarzałych i niesprawdzających się już metod duszpasterskich, by z kreatywnością wypracować nowe, bardziej skuteczne na dzisiejsze czasy. Zwrócono tu uwagę na znaczenie ściślejszej współpracy ze świeckimi i docenienie ich zaangażowania. Ojcowie synodalni przypomnieli zarazem, że wielkim wyzwaniem dla Kościoła w regionie Amazonii wciąż pozostaje duszpasterstwo w dużych metropoliach i dotarcie w nich m.in. do tubylców, którzy zostali wykorzenieni ze swej ziemi i zmuszeni do jej opuszczenia, co generuje nowe formy wykluczenia.

Ekologia integralna i gospodarka

Podczas kongregacji przypomniano, że wspierając ludność tubylczą, należy prowadzić takie działania, które będą motywować ją do współodpowiedzialności za przyszłość Amazonii i wzmacniać przekonanie, iż tubylcy nie są jedynie ofiarami systemu, ale prawdziwymi protagonistami swej przyszłości. Wskazano zarazem, że zachowanie tego regionu przed zniszczeniem jest obowiązkiem całej ludzkości. Zaproponowano m.in. zacieśnienie współpracy między naukowcami z całego świata zajmującymi się ochroną stworzenia i skutkami zmian klimatycznych oraz włączenie do tych działań Papieskiej Akademii Nauk.

Zgłoszono także propozycję utworzenia Międzynarodowego Obserwatorium Kościelnego ds. Przestrzegania Praw Człowieka w tym regionie. Wskazano, że papieskie przedstawicielstwa obecne w Amazonii mogłyby odgrywać większą rolę wobec lokalnych władz i międzynarodowych koncernów, gdy chodzi o ochronę ziemi, wody i puszczy. Przypomniano też zasadę suwerenności żywnościowej, mówiącą o tym, że każdy lud ma prawo wyboru tego, co chce uprawiać i jeść, i decydowania o tym, jak zapewnić wszystkim wystarczający dostęp do wyżywienia przy poszanowaniu miejscowego ekosystemu.

"Podejmujemy tematy bardzo konkretne w czasie prac w małych grupach. W kontekście ekologii integralnej mówiliśmy o dramatycznych skutkach, jakie ma dla Amazonii nielegalna wycinka drzew i coraz większe pustynnienie tego obszaru, a także o szkodach, jakie powoduje powstawanie ogromnych elektrowni wodnych i kolejnych kopalni odkrywkowych. Nie myślę tu tylko o szkodach środowiskowych, ale także społecznych, o ludziach zmuszonych do migracji w poszukiwaniu źródła utrzymania, bo zaczyna np. brakować ryb. Tymi, którzy płacą najwyższą cenę, jak zwykle są najbardziej bezbronni i najubożsi" – mówił brazylijski biskup Neri Josè Tondello.

Handel ludźmi i narkomania

Na synodzie pojawił się też postulat zacieśnienia współpracy wszystkich episkopatów obejmujących Amazonię w walce z procederem handlu ludźmi, a także konieczności większego zaangażowania Kościoła w wypracowanie polityki społecznej chroniącej kobiety i dążącej do uszczelnienia granic. O tym, aby młodzież przyjeżdżająca do wielkich miast choć trochę przygotowana na to, co tam zastanie mówił bp Stanisław Dowlaszewicz, franciszkanin od 33 lat pracujący w Boliwii. Zwrócił uwagę, że w pogoni za łatwiejszym życiem, tysiące młodych ludzi ucieka z wnętrza Amazonii do wielkich miast na jej obrzeżach. Żeby przeżyć często angażują się w transport narkotyków, a kiedy przestają być potrzebni, giną z rąk sicarios, płatnych morderców. Jego zdaniem młodymi powinni zająć ci, którzy mieszkają z nimi w ich wioskach, czyli rodzice, wspólnoty kościelne, wszyscy muszą mówić im o konkretnych niebezpieczeństwach, które na nich czyhają.

Komisja przygotowująca dokument

Na półmetku synodalnych obrad, 15 października, podano nazwiska 12 członków komisji, której powierzono przygotowanie dokumentu Zgromadzenia Specjalnego Synodu Biskupów dla Regionu Amazonii. Przewodniczącym został kard. Cláudio Hummes, OFM, emerytowany arcybiskup São Paulo, przewodniczący Episkopalnej Komisji ds. Amazonii Narodowej Konferencji Biskupów Brazylii (C.N.B.B.) i prezydent Panamazońskiej Sieci Kościelnej (REPAM) (Brazylia).

Spotkanie i Droga Krzyżowa

W ramach wydarzeń towarzyszących synodowi 17 października papież spotkał się z grupą około 40 Indian amazońskich. Część z nich jest uczestnikami zgromadzenia synodu, a pozostali biorą udział w innych inicjatywach, jakie odbywają się w Rzymie. Z kolei 19 października rano odprawiono Panamazońską Drogę Krzyżową, która przeszła spod Zamku św. Anioła na plac św. Piotra.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zielona Góra: Modlili się o dobre żony i dobrych mężów

2019-10-21 07:34

Katarzyna Krawcewicz

20 października w kościele św. Urbana w Zielonej Górze odprawiona została kolejna Msza św. w intencji o dobrą żonę, o dobrego męża. Comiesięczna modlitwa w tych intencjach to inicjatywa Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży.

archiwum KSM

Tradycyjnie po Eucharystii odbyło się spotkanie na plebanii. Tym razem gościem była Justyna Wojtaszewska, terapeuta rodzinny i psycholog. Młodzież rozmawiała m.in. o budowaniu relacji, szukaniu wspólnych cech oraz tych różniących, a także o przyjaźni w związkach.

KSM zaprasza na kolejną Mszę o dobrego współmałżonka już 17 listopada i na spotkanie po niej – tym razem w formie warsztatowej.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem