Święty Wojciech wpisany jest w całą posługę bp. Piotra Jareckiego. Każdą rocznicę sakry biskupiej świętuje w kościele św. Wojciecha na warszawskiej Woli. Od lat pielgrzymuje tam w dniu swoich święceń, by dziękować i zawierzyć swoje posługiwanie świętemu biskupowi i męczennikowi, głównemu patronowi Polski. – To miejsce, z którym jestem szczególnie zżyty. Jeszcze przed święceniami kapłańskimi posługiwałem tutaj jako diakon w roku 1979 – przypomniał bp Piotr Jarecki. Wskazał także na szczególną osobistą więź z patronem tej warszawskiej świątyni.

Akcja Katolicka

Świętowanie biskupich rocznic odbywa się zawsze w tym samym kościele. Bp. Jareckiemu towarzyszą wierni, członkowie Akcji Katolickiej, a także zaprzyjaźnieni księża. – Pamiętam jubileusz 15-lecia, który obchodziliśmy 10 lat temu. Zawsze jeden z koncelebrujących kapłanów odprawia Mszę św. w intencji księdza biskupa, a drugi w intencji jego mamy – mówi ks. prał. Wojciech Łagowski, proboszcz parafii św. Wojciecha.

Bp Jarecki dziękował wspólnocie wiernych za modlitwę, a szczególnie za obecność członkom Akcji Katolickiej, z którą jest związany od wielu lat swojej pasterskiej posługi. – Nie mogło nas dziś tu zabraknąć, bo swoją modlitwą możemy najlepiej podziękować za posługę księdza biskupa. On bardzo wiele wysiłku włożył byśmy mogli działać – mówi Elżbieta Olejnik, prezes Akcji Katolickiej Archidiecezji Warszawskiej. – Z wdzięcznością wspominamy lata, gdy bp Jarecki był krajowym asystentem AK w Polsce. To właśnie on uczył nas czym jest Akcja Katolicka, jak mamy się w niej formować i aktywnie funkcjonować.

Podczas dziękczynnej Eucharystii bp Jarecki wspominał dzień swoich święceń biskupich w uroczystość św. Wojciecha. – Nawet nie zdążyliśmy zjeść posiłku po wyjściu z archikatedry warszawskiej. Ksiądz Prymas powiedział, że szybko musimy jechać do Gniezna – mówił bp Jarecki. – Pamiętam też 16 kwietnia 1994 r., gdy w kurii została ogłoszona moja nominacja. Wspaniały bp Władysław Miziołek, życzył mi 50. rocznicy biskupstwa. Byłem bardzo zaskoczony, bo miałem wówczas 38 lat i kilka miesięcy.

Z Sierpca do Warszawy

Bp Piotr Jarecki urodził się w 1955 r. w Sierpcu na północnym Mazowszu. Wzrastał w środowisku klasztornym, od najmłodszych lat służąc do Mszy św., a następnie zastępując nieobecnego organistę. – Ojcowie redemptoryści głosili wtedy kazania i zaprosili mnie na rekolekcje powołaniowe – wspominał.

Podczas spotkania w 2000 r. w Sierpcu mówił, że z biegiem czasu coraz częściej powraca myślami do miasta, w którym wzrastało jego życie, kształtowała się osobowość, powołanie, czyli to wszystko, co najgłębiej świadczy o człowieczeństwie, sensie życia i życiowej misji.

Po maturze poszedł do seminarium w Płocku, a później do Warszawy. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1980 r. z rąk prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego. Dwa lata pracował jako wikariusz w parafii Matki Bożej Anielskiej w Skolimowie. Zaczął też studia specjalistyczne z Katolickiej Nauki Społecznej najpierw na Akademii Teologii Katolickiej, a później w Rzymie, na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Tam obronił doktorat z nauk społecznych Kościoła. Po powrocie z Rzymu został referentem w Sekretariacie Prymasa Polski oraz pełnił obowiązki wykładowcy nauk społecznych w seminarium i na Papieskim Wydziale Teologicznym w Warszawie.

Na początku swojej posługi biskupiej jubilat był mocno zaangażowany w reaktywowanie Akcji Katolickiej w Polsce. – To była chyba jedna z najgłówniejszych misji w moim życiu biskupim – ocenia hierarcha. Z perspektywy 25 lat bp Jarecki wspomina też swoje zaangażowanie w wymiarze europejskim i powszechnym Kościoła: przez dwie kadencje był członkiem Papieskiej Rady Iustitia et PAX, a od 2004 r. do 2012 r. przewodniczącym Zespołu Konferencji Episkopatu Polski ds. Unii Europejskiej i przedstawicielem Konferencji Episkopatu Polski w COMECE. Natomiast w latach 2006-12 był wiceprzewodniczącym COMECE.

Pan Bóg podnosi

Podczas jubileuszu ksiądz biskup rozmawiał przez kilka minut z dziennikarzami mediów katolickich. Pokazał ikonę, na której przedstawiona została scena, jak Pan Jezus wyciąga z wody św. Piotra. – Proszę o wybaczenie moich słabości, bo człowiek się potyka, a Pan Bóg go podnosi. Bez Bożej łaski człowiek upada, bo jeżeli ktoś sobie przypisuje zasługi, to jest w największym błędzie – mówił bp Jarecki. – Niezbyt silną moją stroną jest cierpliwość, wytrwałość i ufność. Musimy Pana Boga o to prosić, bo sami z siebie tego nie osiągniemy. Tylko On daje nam wewnętrzną siłę.

Ksiądz biskup mówi, że doświadczenie życia człowieka duchownego może okazać się ważniejsze niż przygotowanie intelektualne. – Biskupem zostałem bardzo młodo i patrzyłem na rzeczywistość Kościoła przez pryzmat teorii i tego, co wyczytałem w encyklikach i dokumentach. Zderzenie teorii z praktyką duszpasterską okazało się trudne w kontaktach z kapłanami i innymi ludźmi. Natomiast dzisiaj bardzo sobie cenię to doświadczenie – mówi bp Jarecki.

W swojej długiej 25-letniej posłudze dostrzega blaski i cienie. – Doskonale wiecie, że moje życie nie było tylko różowe i cnotliwe, bo przecież media to nagłośniły. Dziękuję im, bo te wydarzenia zbliżyły mnie do Pana Boga. Dlatego w najtrudniejszych chwilach nie możemy się załamywać, ale traktować je jako doświadczenie swojego krzyża, który powinniśmy połączyć z Krzyżem Jezusa. A wtedy na 100 proc. czeka nas zmartwychwstanie – podkreśla ksiądz biskup.

Bp Jarecki nie potrafi powiedzieć, które z wydarzeń w jego posłudze było najważniejsze. Pytany o śmierć św. Jana Pawła II doskonale pamięta to, co działo się wówczas na ulicach Warszawy. – Księdza Prymasa wówczas nie było i ja musiałem podjąć decyzję, że 3 kwietnia będzie wielka Msza św. na pl. Piłsudskiego. Wielką rolę wtedy odegrał ks. Jan Sikorski i Jan Pospieszalski. W zasadzie przez jedną noc oni prawie wszystko zorganizowali – wspomina bp Piotr Jarecki. – Warszawa stanęła wtedy na wysokości zadania, bo ludzie tej wspólnej modlitwy bardzo potrzebowali.