Reklama

Nauka św. Bazylego Wielkiego

2019-07-16 11:54

Ks. Julian Nastałek
Edycja świdnicka 29/2019, str. 7

Wikimedia Commons
Św. Bazyli Wielki, figura na ambonie w bazylice Najświętszego Zbawiciela i Wszystkich Świętych w Dobrym Mieście

Bogata spuścizna literacka św. Bazylego stanowi również dziś źródło cennych rozważań i wskazań dla wyznawców Chrystusa

Punktem wyjścia refleksji tego wybitnego biskupa Cezarei z IV wieku była tajemnica Boga Trójjedynego. Będąc w pełni świadom ułomności dociekań teologicznych, Bazyli głosił z mocą prawdę o trzech odrębnych Hipostazach, czyli Osobach Bożych. Ojciec jest „zasadą wszystkiego, przyczyną tego, co istnieje, korzeniem żyjących”, a przede wszystkim „Ojcem Pana naszego Jezusa Chrystusa”. Do poznania Boga można dojść przez kontemplację dzieła stworzenia. Wówczas „uświadamiamy sobie Jego dobroć i Jego mądrość”.

Syn jest odwiecznym „obrazem dobroci Ojca i pieczęcią równej Mu postaci”, który dla naszego zbawienia zechciał uniżyć się, przyjmując naszą ludzką naturę i umierając na krzyżu. Blask chwały Syna Bożego – jednego z Trójcy Świętej – objawia sens Jego uniżenia. Posłuszeństwo Chrystusa pokonało nasze nieposłuszeństwo. Cierpienia wcielonego Syna Bożego posiadają wieczną wartość i powszechny zasięg. Dlatego krzyż Zbawiciela jest naszą prawdziwą nadzieją.

Duchowi Świętemu Bazyli poświęcił osobny traktat. Wynikało to między innymi z faktu szerzącego się wówczas macedonianizmu – herezji negującej bóstwo Ducha Świętego. Biskup Cezarei wyznaje, że Duch Święty jest ponad wszelkim stworzeniem; jest Królem i Panem, który przekształca nas, abyśmy się stali uczestnikami Boskiej natury; jest Święty i dokonuje dzieła naszego uświęcenia. Natomiast w anaforze św. Bazylego możemy odnaleźć następujący fragment dotyczący Trzeciej Osoby Bożej: „Duch Święty, Duch prawdy, łaska przyjęcia za synów, zadatek przyszłego dziedzictwa, pierwociny dóbr wiecznych, moc ożywiająca, źródło uświęcenia, od którego każde stworzenie obdarzone rozumem i umysłem, utwierdzone otrzymanymi darami czci Ojca i składa Mu wieczne uwielbienie”. Duch Święty, którego otrzymał w darze każdy ochrzczony, rozdziela charyzmaty i przypomina nakazy Ewangelii; Duch wypełnia i ożywia Kościół, tworząc zeń jedno ciało „duchowe”.

Reklama

Od kontemplacji tajemnicy Boga żywego i prawdziwego św. Bazyli przechodził do rozważania godności człowieka. Jest ona w pełni złączona z Bogiem, gdyż od Niego pochodzi i w Nim tylko może osiągnąć swój ostateczny cel. Rozum został dany człowiekowi, aby przy jego pomocy mógł poznać Boga, natomiast wola – by wypełnić Jego prawo. Chwała człowieka zależy od jego łączności z Bogiem. Człowiek zachowuje swoją wielką godność wówczas, gdy poznaje i miłuje swojego Stwórcę. Syn Boży stał się człowiekiem, by odnowić obraz Boży w człowieku i przywrócić mu chwałę skażoną przez grzech. Dlatego Bazyli wołał: „[Człowiecze], uświadom sobie swoją wielkość, biorąc pod uwagę cenę zapłaconą za ciebie: spójrz na cenę twego wykupienia i zrozum swoją godność!”. Ostatecznie zatem godność człowieka jest zawarta w tajemnicy Boga i tajemnicy krzyża.

Zbawcze wydarzenie śmierci Chrystusa staje się naszym udziałem w chrzcie świętym. Dlatego ten sakrament św. Bazyli nazywa „okupem więźniów, odpuszczeniem długów, śmiercią grzechu, odrodzeniem duszy, szatą świetlaną, pieczęcią nie do przełamania, pojazdem do nieba, tytułem do osiągnięcia królestwa, darem usynowienia”. Przez chrzest człowiek jednoczy się z Chrystusem i przez Niego jest wprowadzony do wewnętrznego życia Trójjedynego Boga. Zadaniem człowieka ochrzczonego jest ciągłe dorastanie do wymiaru tajemnicy, której stał się uczestnikiem przez ten sakrament: „ochrzczony zmienia się w umyśle, mowie, działaniu i według mocy mu udzielonej staje się takim, jakim jest to, z czego się narodził”. Na tej drodze odpowiednim pokarmem podtrzymującym i rozwijającym życie Boże w człowieku jest Eucharystia. Pozostaje ona jednocześnie „kultem w duchu i w prawdzie, sprawowaniem nowego kapłaństwa i ofiarą doskonałą nowego Izraela”. Jest to wielka tajemnica, którą sprawuje Kościół przepełniony świętą bojaźnią, a jednocześnie prawdziwą duchową radością. Św. Bazyli polecał zatem uroczyste sprawowanie Eucharystii, zawsze ze śpiewem, oraz częste, nawet codzienne przyjmowanie Komunii św.: „Komunikować codziennie i być uczestnikiem Ciała i Krwi Chrystusa jest rzeczą dobrą i pożyteczną, ponieważ On sam mówi: «Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne»”. Pokarmem duchowym wyznawców Chrystusa jest również Słowo Boże. Pismo Święte, ponieważ pochodzi od Boga, posiada najwyższy autorytet i jest godne największej uwagi. Chrześcijanin winien nieustannie zwracać się ku Słowu Bożemu z wielką czcią i miłością, szukając w nim światła i lekarstwa.

Tagi:
św. Bazyli

Reklama

Św. Róża z Limy

Ks. Tomasz Blicharz

wikipedia.org
Św. Róża z Limy

Religijne wychowanie

Izabela de Floresy del Oliva urodziła się 20 kwietnia 1586 r. W Limie przeżyła całe swoje życie. Imię wybrała jej matka, okazało się, że na krótko. Dziewczynka ze względu na delikatną cerę nazywana była Różą. Potem otrzymała to imię podczas bierzmowania i mało kto pamiętał, że wcześniej nazywała się Izabela.

Pracowitość

Róża była równie pracowita, co piękna. Odznaczała się głęboką wiarą i pobożnością. Bardzo szybko zaczęła pomagać rodzinie. Hodowała kwiaty, haftowała, szyła. Jako młoda dziewczyna obiecała Panu Bogu całkowite oddanie i złożyła ślub czystości. Kiedy próbowano wydać ją za mąż, ona zdecydowanie przeciwstawiła się temu. Wszystkie trudności znosiła z wielką cierpliwością.

Za wzorem św. Katarzyny

W wieku 20 lat została tercjarką dominikańską. Zamieszkała wtedy osobno w letnim domku, który znajdował się w jej rodzinnym ogrodzie. Za swój ideał i patronkę uważała św. Katarzynę ze Sieny. Bardzo chciała być do niej podobna. Wszystko, co wiedziała o świętej, starała się wcielać w życie. Czas spędzała na postach, umartwieniach i modlitwie. Żyła niezwykle surowo. Niosła pomoc ubogim i chorym, zwłaszcza Indianom i niewolnikom. Uważana jest za prekursorkę służby społecznej w Peru.

Śmierć

Zmarła 24 sierpnia 1617 r. w dniu, który sama sobie przepowiedziała. Ze względu na sławę jej świętości już za życia, dominikanie pochowali ją najpierw w krużganku klasztornym, a dwa lata później w swoim kościele w Limie w kaplicy św. Katarzyny ze Sieny. Papież Klemens IX dokonał jej beatyfikacji w 1668 r. i ogłosił ją patronką Ameryki, a w 1670 r. także patronką Filipin i Antyli. W trzy lata po beatyfikacji nastąpiła jej kanonizacja, której dokonał papież Klemens X w 1671 r.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Rozpoczyna się 3-dniowy odpust

2019-08-23 13:10

maj / Stoczek Klasztorny (KAI)

Drogą Krzyżową w intencji chorych i cierpiących oraz Mszą św. z indywidualnym błogosławieństwem chorych rozpoczną się dziś trzydniowe uroczystości odpustowe w Sanktuarium Matki Pokoju w Stoczku Klasztornym. W tym roku przypada 65. rocznica uwięzienia Prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego w stoczkowskim klasztorze.

Archiwum Starostwa Powiatowego w Lidzbarku Warmińskim

Tegoroczny odpust będzie okazją do dziękczynienia za 36. rocznicę koronacji obrazu Matki Bożej Królowej Pokoju w Stoczku oraz modlitwy o beatyfikację Sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego, więzionego w klasztorze w Stoczku od 12 października 1953 r. do 6 października 1954 r.

„W Stoczku na Warmii zrozumiałem znaczenie Matki Najświętszej w Kościele polskim, jako siły jednoczącej, siły w imię której można poruszyć Polaków i zmobilizować ich w każdej wielkiej i słusznej sprawy. Wtedy to oddałem się Matce Najświętszej w Jej macierzystą niewolę..., później zacząłem głosić ideę niewolnictwa Maryi w Polsce” – mówił kard. Wyszyński wspominając po 25 latach ten czas.

Stoczkowski akt osobistego oddania się w niewolę Maryi stał się w niedalekiej przyszłości podstawą programu wielkiej nowenny przed Milenium Chrztu Polski i odnowieniem Ślubów Jasnogórskich Narodu.

Dziś pierwszy dzień odpustu – dzień miłosierdzia. Po południu odbędzie się droga krzyżowa i Msza św. z indywidualnym błogosławieństwem chorych. Jutro w sanktuarium przeżywany będzie dzień rodziny. Zaplanowane jest nabożeństwo w intencji rodzin a następnie Msza św. w intencji beatyfikacji Prymasa Tysiąclecia.

Centralne uroczystości odpustowe obchodzone będą w niedzielę 25 sierpnia. Uroczystej Sumie przewodniczyć będzie ks. Tomasz Nowaczek MIC, przełożony Polskiej Prowincji Zgromadzenia Księży Marianów. To marianie opiekują się obecnie sanktuarium w Stoczku. Początki kultu maryjnego w Stoczku sięgają średniowiecza. Kościół wybudowany tam został w XVII w. a od 1641 r. czczona jest w nim kopia obrazu Matki Bożej Salus Populi Romani.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem