W tę niedzielę przypada szósty już Światowy Dzień Ubogich. Wyobraźnia miłosierdzia, o której mówił św. Jan Paweł II, sprawia, że ci, którzy miłują Chrystusa, chcą też kochać braci. Potrzeb nie brakuje – ale i pomysłów.

Najlepsza pokuta

Caritas to przecież Monika Murawska z oddziału w Przysieku, która tak bardzo zaangażowała się w pomoc przybyszom z Ukrainy, że nawet w domu zaczęła mówić po ukraińsku. To s. Agnieszka Kroll z Caritas na Bydgoskim Przedmieściu, z uśmiechem częstująca potrzebujących aromatyczną zupą. To ośrodek wsparcia dla bezdomnych w malowniczej Chełmży.

Pomoc bezdomnym jest charyzmatem wspólnoty Przymierze Miłosierdzia z Torunia. Regularne spotkania są bardzo cenne dla ubogich – wspólnota nazywa ich po prostu przyjaciółmi z ulicy. Nawiązane relacje sprawiają, że wielu z nich powraca chęć do życia, pragnienie zmiany.

A co pomoc ubogim oznacza dla „Przymierzaków”? Opowiada Mikołaj: – Posługa bliźniemu to dla mnie konieczność, by nie żyć w pysze i rozwijać swoją duchowość. Ostatnio dostałem w konfesjonale następującą pokutę: pomóż w tym tygodniu komuś, komu pomóc nie planowałeś. Trzy dni z rzędu poświęciłem więc czas panu J., bezdomnemu, który, jak wszystko na to wskazuje, tylko na chwilę wylądował na ulicy. Na początku spotkania był dystans, następnie jednak coraz więcej zaufania, emocji, nawet płaczu. W tym tygodniu odwiedzam go ponownie. To chyba dotąd najowocniejsza pokuta, jakiej doświadczyłem.

Inna wspólnota z pomysłami? Oczywiście Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży. Od kilku lat prowadzą akcję „Polak z sercem”, mającą na celu pomoc Polakom mieszkającym na Kresach, którzy są w trudnej sytuacji. Zbiórki finansowe, zbiórki żywności, zachęty do przesłania zwykłego smsa, lekcje języka polskiego, a nawet doradztwo zawodowe – dla młodych nie ma wyzwań, których nie da się podjąć.

Dusza ludzie

Ubóstwo jednak to nie tylko kwestie materialne. Święta Matka Teresa z Kalkuty zachęcała do tego, by zobaczyć wokół siebie ludzi samotnych. „Niemało ludzi na świecie umiera z braku kromki chleba, znacznie więcej jednak umiera z braku miłości”. Jak temu zaradzić?

Na toruńskiej Starówce od lat działa „Wędka” – stowarzyszenie dla dzieci z trudnych rodzin, prowadzone przez Wojciecha Przybysza i licznych wolontariuszy. Wspólna zabawa, sport, pomoc nie tylko w edukacji, ale i w komunikacji, budowaniu wzajemnych więzi – i nagle o dzieciach, które wcześniej być może nie usłyszały o sobie dobrego słowa, wszyscy mówią pozytywnie. – Znamy Wędkę i zaglądamy tam z synkiem, a dzieci z Wędki były też na jego urodzinach – opowiada Magda. – Dzięki Wędce te dzieci są kochane, uczą się szacunku do drugiego człowieka. Są życzliwe, pomagają sobie nawzajem, a Wojtek to dusza człowiek.

Wędkowicze nie ograniczają się tylko do Starego Miasta – wyruszają także do dzieci na innych osiedlach, by razem z nimi grać w piłkę, uczyć się wspólnie i pokazać, jak bardzo są wartościowe.

Samarytanin to ośrodek działający przy diecezjalnym sanktuarium Bożego Miłosierdzia, przeznaczony dla osób starszych i chorych. Rehabilitacja, ale i wspólne spotkania, rozmowy, życzliwość wolontariuszy to dar dla wszystkich podopiecznych. – Mama zaczęła tam chodzić i odżyła – dzieli się Olga. – Niemal zapomniała o swojej chorobie!