Śmierć jest jednym z najbardziej tajemniczych elementów rzeczywistości, której doświadczamy. Od zarania dziejów człowiek zadaje sobie pytanie, co czeka go po drugiej stronie. Jedni odrzucają możliwość istnienia życia w zaświatach, inni mamią się ułudą reinkarnacji... Czy dylemat trawiący nasz gatunek da się jednoznacznie rozwikłać? Okazuje się, że dowodów na istnienie nieśmiertelnej duszy, nieba, piekła i czyśćca nie brakuje. Tropem twardych, wręcz namacalnych śladów życia po życiu podąża Grzegorz Fels w książce Ratujcie nas! Znaki z zaświatów. Święci i mistycy o duszach czyśćcowych, która ukazała się nakładem wydawnictwa Fronda. Autor skupia uwagę na czyśćcu – rzeczywistości osnutej bodaj największą aurą tajemniczości.
W śledztwie Felsa dowodów w sprawie zaświatów dostarczają osoby, które dostąpiły łaski oglądania dusz zmarłych. Nie są to egzaltowane panny, które w poruszającej się okiennej zasłonie usilnie dopatrują się znaków dusz czyśćcowych, lecz to stateczni i często cieszący się autorytetem Kościoła mistycy. W tym gronie nie brakuje świętych, błogosławionych i kandydatów na ołtarze, takich jak św. Stanisław Papczyński, św. Faustyna Kowalska, św. Teresa z Ávili, św. Ojciec Pio, czy służebnic Bożych, jak: Wanda Malczewska, s. Maria Dulcissima Hoffmann i s. Wanda Broniszewska.
Poza świadectwami mistyków istnieją także namacalne dowody istnienia dusz zmarłych. Są nimi wypalone ślady dłoni, które dusze czyśćcowe zostawiały jako swoistą prośbę o modlitwę za nie. Fals podąża śladem takich znaków i wnikliwie im się przygląda.
Ratujcie nas!... jest znakomitą lekturą dla wszystkich osób zainteresowanych naturą zaświatów.
Ratujcie nas! Znaki z zaświatów. Święci i mistycy o duszach czyśćcowych Grzegorz Fels
Wydawnictwo Fronda
W sporze o Trybunał Konstytucyjny nie chodzi tylko o sam jego skład i kto jest legalnym sędzią, a kto nie. W grę wchodzi coś dużo bardziej poważnego: czy jako Polacy pilnować będziemy, by spory w kraju rozwiązywały odpowiednie instytucje państwa polskiego i po prostu my sami ze sobą, czy będziemy w klimacie okołorozbiorowym — szukać rozkazów i „rozwiązań” zagranicą.
Gdy Donald Tusk dochodził do władzy, Klaus Bachmann napisał: „Nad Wisłą rozpoczyna się dość unikalny na skalę światową eksperyment, który może być nauką dla wielu innych krajów: demokratycznie wybrana koalicja partii demokratycznych próbuje uczynić kraj ponownie demokratycznym przy użyciu metod niedemokratycznych.” Ten eksperyment trwa. Jego istotą jest przekonanie, że cel — „przywrócenie praworządności” — usprawiedliwia środki, które w innych okolicznościach same byłyby uznane za naruszenie zasad państwa prawa. W tym schemacie opinie organów doradczych, selektywne raporty i milczenie wobec jednych działań przy głośnym potępianiu innych stają się narzędziami, a nie neutralnymi standardami.
„Jeśli pozwolicie się prowadzić duchowi, nie będziecie podlegać Prawu”. Paweł domyka list przeciwstawieniem dwóch sposobów istnienia całego człowieka, dalekim od dualizmu duszy i materii. „Ciało” (sarx) to człowiek zamknięty w sobie, „duch” to człowiek otwarty na Ducha. Katalog „uczynków ciała” jest jawny, mówi Apostoł, i wylicza piętnaście pozycji. Od nierządu i bałwochwalstwa przez nienawiść, spory, zawiść, gniewy, niewłaściwą pogoń za zaszczytami, niezgodę i rozłamy po pijaństwo i hulanki. Warto zauważyć, że większość listy to grzechy przeciw wspólnocie. „Ciało” niszczy przede wszystkim więzi. Sankcja jest wypowiedziana językiem dziedziczenia: „ci, którzy się takich rzeczy dopuszczają, królestwa Bożego nie odziedziczą”. Po stronie przeciwnej Paweł mówi o owocu, w liczbie pojedynczej, zamiast katalogu „uczynków ducha”: „owocem zaś Ducha jest: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie”. Uczynki się robi, owoc rośnie. Dziewięć wymienionych dóbr tworzy jeden organizm życia, którego korzeniem jest miłość. Wulgata w tym miejscu ma listę rozszerzoną do dwunastu owoców i stąd katechizmowa tradycja dwunastu owoców Ducha Świętego. Sama różnica liczb jest pouczająca. Owocowanie łaski nie daje się domknąć w inwentarzu. „Przeciw takim cnotom nie ma Prawa”. To zdanie ma w sobie dyskretny uśmiech. Żaden kodeks nie ściga miłości ani nie penalizuje pokoju. Kto żyje owocem Ducha, ten wypełnia cel Prawa ponad jego literę (zob. glossę na 6 IX, plenitudo legis dilectio). Warunek jest jeden i Paweł stawia go w formie paschalnej: „ci, którzy należą do Chrystusa Jezusa, ukrzyżowali ciało swoje z jego namiętnościami i pożądaniami”. Owoc rośnie na drzewie krzyża. Nie ma dziewięciu słodyczy bez jednego ukrzyżowania. „Mając życie od Ducha, do Ducha się też stosujmy”. Grecki czasownik znaczy dosłownie iść w szeregu za Duchem, jak żołnierze za znakiem. Życie duchowe jest marszem.
Boże Wszechmogący, który ustanowiłeś papieża Leona XIV widzialną głową Kościoła świętego, otaczaj zawsze następcę św. Piotra swoją łaską i błogosławieństwem.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
