Reklama

Wiara

Marcin Kwaśny: Poza Bogiem nie ma szczęścia

Katolicyzm był dla mnie religią dla mięczaków, a sami katolicy jawili mi się jako ludzie niespełna rozumu, którzy mówią jedno, a robią drugie. Nie chciałem być jak oni, chciałem, żeby wszystko odbywało się na moich zasadach – o swojej drodze do Boga opowiada aktor Marcin Kwaśny.

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Po co człowiekowi Bóg? To pytanie jest dzisiaj jak najbardziej zasadne. Świat pogrążony w chaosie, wojnach, konsumpcjonizmie, pogoni za pieniądzem i przyjemnościami Boga nie potrzebuje. Bóg staje się zbędnym balastem, wiara w Niego już dawno wyszła z mody, ponadto – katolicyzm narzuca reguły, a przecież nowoczesnego człowieka nikt i nic nie powinno ograniczać. On sam powinien stanowić o sobie i sam dla siebie być źródłem prawa, często sprzecznego z prawem Bożym. To świat powinien służyć człowiekowi, a nie on komukolwiek. Dlaczego zatem św. Augustyn w swoich Wyznaniach tak pisze o Bogu: „Stworzyłeś nas bowiem jako skierowanych ku Tobie. I niespokojne jest serce nasze, dopóki w Tobie nie spocznie”. Czyżby ten nawrócony święty się mylił? Jeżeli człowiek jest stworzony z wmontowaną busolą na Boga, to dlaczego się od tego Boga odwraca, dlaczego zaprzecza Jego istnieniu, wypiera się Go i gwałci Jego prawa?

Reklama

Sądząc po własnym przykładzie, człowieka, który przez 18 lat był daleko od Boga i Kościoła i który na własne życzenie od Niego odszedł, mogę powiedzieć, że oderwanie się człowieka od Boga wynika w dużej mierze z Jego nieznajomości i braku z Nim jakiejkolwiek relacji. A dlaczego tak myślę? To rodzice podczas chrztu dziecka biorą na siebie obowiązek wychowania go w wierze katolickiej i przekazania mu wartości, które sami podzielają. A co, jeśli mimo chrztu nie biorą na siebie tego obowiązku i nie przekazują tych wartości? Tak było w moim przypadku. Byłem ochrzczony, przystąpiłem do I Komunii św. i do bierzmowania. Ale nigdy nie widziałem moich rodziców modlących się razem czy osobno, biorących udział we Mszy św. co niedzielę i przyjmujących Komunię św. Nie mówili mi o Bogu. Nic. Absolutnie nic. Jak Bóg miał być dla mnie ważny, skoro nie był ważny dla najbliższych mi osób? To nie jest oskarżenie kierowane pod adresem moich rodziców, których bardzo kocham i szanuję, ani tym bardziej próba usprawiedliwienia samego siebie. To jedynie analiza stanu rzeczy, jaki miał miejsce, i który doprowadził mnie do porzucenia Kościoła. Teraz wiem, że wiara jest łaską i że nie każdemu jest ona dana. Nie jest też dana raz i na zawsze. Teraz rozumiem, że Bóg sam upomina się o człowieka na jego życiowej drodze i sam prowadzi nas do siebie, stawiając przed nami konkretne osoby i stwarzając sprzyjające ku temu okoliczności. Ale o tym za chwilę. Dlaczego zatem 16-letni Marcin odszedł od Kościoła i Boga? Bo nie znał Bożej miłości, nie rozumiał Bożej ofiary, bo nie było w nim żadnej spójności między sakramentami a życiem duchowym. Czy można więc przyjmować Jezusa w Eucharystii i wcale Go nie znać? Jak widać na moim przykładzie – można.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Nie chcę epatować czytelników opowieścią o moim burzliwym i karkołomnym okresie życia bez Boga, ale teraz, z perspektywy czasu, wiem, że to wszystko było po coś. Było potrzebne. Potrzebne do tego, żebym zrozumiał, że poza Nim nie ma prawdziwego szczęścia i radości. Nie ma prawdziwego pokoju w sercu i nie ma dogłębnego poczucia sensu istnienia. A więc jednak św. Augustyn miał rację? I może dlatego właśnie dzisiaj tyle jest niepokoju w ludziach, bo ich serca nie spoczęły jeszcze w Bogu? Bo wciąż jeszcze Go nie znają. Błądząc przez 18 lat jak syn marnotrawny, żywiłem się duchem tego świata, wszystkimi jego błyskotkami, namiastkami szczęścia, ale moje serce nigdy nie było spokojne. Nieustannie towarzyszyło mi poczucie pustki, nienasycenia i beznadziei połączonej nieraz z rozpaczą. Byłem człowiekiem wydrążonym z moralności. Katolicyzm był dla mnie religią dla mięczaków, a sami katolicy jawili mi się jako ludzie niespełna rozumu, którzy mówią jedno, a robią drugie. Nie chciałem być jak oni, chciałem, żeby wszystko odbywało się na moich zasadach, chociaż paradoksalnie tych zasad nie miałem.

Reklama

Co się takiego stało, że zwróciłem się w końcu do Boga? Doszedłem chyba do punktu krytycznego, sięgnąłem swojego dna i miałem już wszystkiego dosyć. Moje życie zawodowe nie układało się tak, jak chciałem, życie prywatne było w rozsypce. Wypowiedziałem wówczas jedno zdanie, które, jak się potem okazało, uratowało i odmieniło moje życie. Wypowiedziałem z głębi serca na głos: „Jezusie Chrystusie, jeśli istniejesz, to pomóż mi, bo sobie nie radzę”. I stało się coś, czego nie przewidziałem. Doznałem wówczas łaski wiary. Od razu, natychmiast, jak w psalmie: „Biedak zawołał, a Pan go wysłuchał”. To uczucie można porównać do przyłożenia pochodni do serca. Nie pamiętam już, jak długo po tym płakałem, ale ten płacz był niezwykle oczyszczający. To był punkt zwrotny w moim życiu i pamiętam, jakby to było wczoraj, a nie 12 lat temu. Od tamtej chwili do prawdziwego nawrócenia była jednak jeszcze długa droga.

Zaczynałem żyć w pełnej trzeźwości. Bóg zaczął stawiać nowych ludzi na mojej drodze. To dzięki nim przystąpiłem do spowiedzi generalnej i uczęszczałem na spotkania wspólnoty Siódmy Rozdział. To dzięki nim uświadomiłem sobie wagę i powagę Eucharystii oraz realną obecność w niej Jezusa. To dzięki nim wreszcie zacząłem poznawać, kim jest dla mnie Bóg i jak wiele Mu zawdzięczam. Przez regularną spowiedź, modlitwę, Eucharystię czy adorację zacząłem nawiązywać osobistą relację z żywym Jezusem, który zaczął do mnie przemawiać na wiele sposobów. Przez ludzi, wydarzenia, urywki z Pisma Świętego, fragmenty kazań, a także, co ciekawe, przez niezwykle intensywne i sugestywne sny. Tak zacząłem poznawać Boga. Największym odkryciem było dla mnie to, że Bóg wyzwolił mnie z moich nałogów i wypełnił moje poczucie pustki. Po prostu to poczucie zniknęło. Od tamtej pory aż do dzisiaj towarzyszy mi świadomość Jego obecności, a także przekonanie, że wszystko, co się w moim życiu wydarza, ma sens. Nie muszę tego rozumieć. Mam tylko ufać Mu, jak dziecko.

Cztery lata po moim nawróceniu odeszła ode mnie żona i wystąpiła o rozwód. Chwilę później straciłem pracę w teatrze, który był dla mnie drugim domem. Pytałem Boga: co się dzieje? O co chodzi z tym wszystkim? Dlaczego tak jest? Nie rozumiałem tego, ale nadal Mu ufałem. Nie miałem do Niego pretensji – bardziej do siebie. Może to miał być mój czyściec? Może to wszystko musiało się rozpaść, bo przez wiele lat nie było oparte na prawdzie? Ktoś ze wspólnoty powiedział mi, że Bóg z największego zła potrafi wyprowadzić dobro. Czekałem więc w pokorze, kiedy wyprowadzi je u mnie. Nie musiałem aż tak długo czekać. Po 3 latach otrzymałem stwierdzenie nieważności małżeństwa i zawarłem przed Bogiem nowy związek. Tym razem jako nawrócony i już w pełni świadomy siebie człowiek. Mam trójkę wspaniałych dzieci, które są dla mnie błogosławieństwem, ale też wyzwaniem. Moja żona Klaudia zna całą moją przeszłość i wspiera mnie w trzeźwości. Zaczął się dla nas nowy etap życia, który trwa do tej pory. Etap przyjaźni z Bogiem, na dobre i na złe, cokolwiek by się nie działo. Stwierdzam, że z wiarą w Boga jest łatwiej żyć, łatwiej znosić porażki i odnosić sukcesy, bo woda sodowa nie uderzy wówczas człowiekowi do głowy. Łatwiej jest też znosić zmęczenie, ból i troski, gdyż to wszystko można powierzać Jezusowi. A wiara daje siłę, by przetrwać każdą zawieruchę i się nie poddawać. Staramy się z żoną żyć wiarą na co dzień, modlimy się z naszymi dziećmi, mówimy im o Bogu, zabieramy je na Msze św., ale przede wszystkim chcemy, by nasza postawa była zgodna z tym, czego nauczał sam Jezus, tak by w przyszłości dzieci nie zarzuciły nam hipokryzji, że jedno mówimy, a drugie robimy. Muszę przyznać, że nie zawsze nam to wychodzi, ale tylko ten, kto nic nie robi, nie popełnia błędów.

Bóg jest mi potrzebny do tego, żebym był lepszym mężem i ojcem, do tego, by dzięki Jego słowu zmieniać swoje życie na lepsze, by zapominać o swoim „ja” i uczyć się „umierać” dla innych. Jest mi wręcz do życia niezbędny – bez Niego nie potrafiłbym normalnie funkcjonować, w każdym razie z pewnością już bym nie chciał. Funkcjonowałem tak przez wiele lat i wiem, że śmierć duchowa jest gorsza od śmierci fizycznej. Żadne terapie nie pomogły mi tak, jak to jedno zdanie przywołujące Jezusa, wypowiedziane z głębi serca w małej salce w podziemiach kaplicy Matki Bożej Cudownego Medalika na warszawskim Powiślu w 2013 r. Żadna terapia nie uwolniła mnie tak szybko ze zniewolenia, jak szczera spowiedź z całego życia. W żadnym przypadku nie neguję działalności terapeutów, ale w moim to Jezus okazał się najlepszym z nich. Nie musiałem składać reklamacji. Wyleczył mnie totalnie i bezwarunkowo. I jestem Mu za to ogromnie wdzięczny.

2025-02-25 11:26

Oceń: +15 -1

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Darek Malejonek: Bez Boga nie rozumiałem świata

Żyć bez lęku to dawać pełnię siebie otrzymując jeszcze więcej - motto rockmana i polskiego Boba Marleya - Darka Malejonka - znajduje ujście w jego muzyce, którą ryzykuje życie, jadąc do bombardowanego Aleppo. Wyrwany kilkukrotnie ze szpon śmierci już się jej nie boi - idzie śmiało za Chrystusem wolny od nacisków.

Bez Boga nie rozumiałem świata i jego reguł - to tak jakby włączyć film od połowy. Żyłem niczym szczur zamknięty w klatce ludzkich oczekiwań i masek - dzieli się kompozytor i wokalista takich formacji jak Armia, 2Tm2,3, czy Maleo Reagge Rockers. Szukał wyrazu w rocku i punku i tam właśnie po raz pierwszy poznał Boga, który nie jest ponad ludźmi, a bardzo blisko nich. Dobra Nowina uslyszana w Jarocinie z ust Davida Peersa zupełnie zmieniła jego życie. Nie pozwala sobie przykleić łatki katolickiego muzyka, bo to tak jak z kucharzem, który miałby gotować katolickie dania. Jego muzyka nie niesie taniej nadziei, a sięga tam, gdzie rozgrywa się ludzki dramat. Kilkukrotnie ratowany przez Maryję - od porażenia prądem po częściowe zaczadzenie - dziś rozumie, że został "Urodzony, by się nie bać" - i taki też tytuł nadał swojej książce.
CZYTAJ DALEJ

Nakazane święta kościelne w 2025 roku

Publikujemy kalendarz uroczystości i świąt kościelnych w 2025 roku.

Wśród licznych świąt kościelnych można wyróżnić święta nakazane, czyli dni w które wierni zobowiązani są od uczestnictwa we Mszy świętej oraz do powstrzymywania się od prac niekoniecznych. Lista świąt nakazanych regulowana jest przez Kodeks Prawa Kanonicznego. Oprócz nich wierni zobowiązani są do uczestnictwa we Mszy w każdą niedzielę.
CZYTAJ DALEJ

Wielki Czwartek

2025-04-18 22:55

Biuro Prasowe AK

    - Została ta śmierć przemieniona mocą Chrystusowej miłości w dar życia, który nieustannie sprawowany jest w każdej Mszy św., będącej pamiątką Jego nieskończonej miłości – mówił abp Marek Jędraszewski w czasie Mszy Wieczerzy Pańskiej, sprawowanej w katedrze na Wawelu.

W czasie homilii abp Marek Jędraszewski wskazał na siedem odsłon tego „wyjątkowego wieczoru i nocy, do których od samego początku zdążała publiczna działalność Jezusa z Nazaretu”. Po pierwsze były to wieczór i noc „paschalnej wieczerzy”, po drugie – „miłości służebnej”. W tym kontekście metropolita krakowski zwrócił uwagę na gest umycia nóg Apostołów przez Jezusa oraz słowa ustanowienia Eucharystii. – Poprzez te słowa Pan Jezus przemienił swoją śmierć, to co go miało spotkać nazajutrz na krzyżu, w dar z siebie samego, na dar ofiarny odkupienia. To ciało miało być wydane za nas. Jego krew miała być przelana za nasze grzechy. To był Jego dar z siebie do końca – mówił arcybiskup, zaznaczając, że dlatego Eucharystia jest dziękczynieniem za dar śmierci Chrystusa. – Została ta śmierć przemieniona mocą Chrystusowej miłości w dar życia, który nieustannie sprawowany jest w każdej Mszy św., będącej pamiątką Jego nieskończonej miłości – dodawał.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję