Ile artystycznej treści może się zmieścić na 0,16 m2?
Aleksander Gierymski, Artur Grottger, Adolf Dressler; obok nich nieco zapomniani Stanisław Dębicki, Maria Dulębianka, Józef Pieniążek, Émile De Cauwer czy Marie Spieler. Co łączy te nazwiska? Prace wszystkich tych znakomitych autorów – i nie tylko ich – prezentowane są na wystawie czasowej, która swój wernisaż miała 9 grudnia w Muzeum Narodowym we Wrocławiu. Cechą wspólną blisko 130 eksponowanych dzieł jest fakt, że format żadnego z nich nie jest większy niż 40 × 40 cm.
Obrazy, zróżnicowane pod względem stylistycznym i tematycznym, które na co dzień przechowywane są w magazynach z uwagi na swoje mikrorozmiary (część z nich nie została pokazana we wrocławskim oddziale Muzeum Narodowego nigdy dotąd), na tej wystawie występują w roli głównej jako ani trochę nieodstające swoim poziomem artystycznym od płócien wielkoformatowych. Podzielone na szesnaście grup tematycznych – np. „malarstwo niderlandzkie i jego oddziaływanie”, „wizerunki malarzy”, „Jan Stanisławski i uczniowie”, „widoki dawnego Wrocławia i Lwowa” – zaskakują często skomplikowaną kompozycją, co dowodzi, że niewielkie rozmiary nie stanowiły dla artystów bariery w wyrażaniu twórczej ekspresji. Jak wskazuje kurator wystawy Małgorzata Macura, „w niewielkich studiach artyści pozwalali sobie niekiedy na większą swobodę twórczą, prowadzącą nawet do nowatorskich rozwiązań formalnych”.
Ekspozycję uzupełniają przedmioty z innych kolekcji Muzeum Narodowego we Wrocławiu, interesujące ze względu na niewielkie rozmiary – takie jak maleńkie modele mebli czy miniaturowy aparat fotograficzny. Wystawę można oglądać do 22 marca przyszłego roku. /z.p.
Przy Skwerze ks. Jana Twardowskiego, tuż obok pomnika kard. Stefana Wyszyńskiego na Krakowskim Przedmieściu otwarto wystawę „Czas to miłość” poświęconą Prymasowi Tysiąclecia.
Wystawa składa się z dziesięciu plansz, na których przedstawione zostały najważniejsze słowa kard. Wyszyńskiego z kolejnych dekad jego życia. Zaprezentowano także archiwalne fotografie oraz istotne punkty biografii prymasa.
Sanktuarium Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny Pani Kazimierskiej
Zamykamy naszą wielką jubileuszową pętlę, powracając tam, gdzie bije serce lubelskiej ziemi. Z Łódzkich Łagiewnik przenosimy się do Kazimierza Dolnego, by wspiąć się na Plebanią Górę. Tutaj, w otoczeniu renesansowych kamienic i wiślanych przełomów, wznosi się kościół Ojców Reformatów. To miejsce szczególne – sanktuarium Matki Bożej Zwiastowania, w którym niebo od stuleci spotyka się z ziemią w tajemnicy radosnego „fiat”.
Wchodząc do tej barokowej świątyni, stajemy przed cudownym obrazem Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny z 1600 roku. Maryja, klęcząca przy pulpicie, z pokorą przyjmuje nowinę od Archanioła Gabriela. To wizerunek, który uczy nas słuchania Boga w ciszy serca. Kazimierska Pani Zwiastowania, ukoronowana koronami papieskimi w 1986 roku, od wieków przyciąga artystów, pątników i zagubionych wędrowców, oferując im to, co najcenniejsze: pokój i pewność, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych. Jej dłonie, otwarte na Boży plan, są dla nas znakiem najgłębszego zaufania.
Biskup Tadeusz Lityński udzielił święceń prezbiteratu diakonowi Łukaszowi Kozakiewiczowi. Uroczystość odbyła się 30 maja podczas Mszy św. w gorzowskiej katedrze.
Nowy prezbiter pochodzi z parafii pw. Wniebowzięcia NMP w Głogowie. W tym ważnym momencie towarzyszyli mu bliscy, rodzina i przyjaciele. Zapytany, co ten moment dla niego oznacza, odpowiada: - Przyjęcie święceń kapłańskich przeżywam na dwóch poziomach: jako przyjęcie sakramentu święceń, czyli moment od którego będę realizował swoje chrześcijaństwo jako prezbiter, w kluczu duchowości kapłańskiej, sprawowania sakramentów i wypełniania obowiązków wynikających z święceń. Oraz na płaszczyźnie czysto egzystencjalnej czyli początku nowego etapu życia, w nowym miejscu, z nowymi obowiązkami, w innych warunkach niż zapewniało seminarium. Wszystko to nieustanne krąży w myślach, ale tak jak poprzednio mówiłem - jest to też wielka szkoła zaufania Bogu. W tej posłudze jakoś szczególnie dotyka mnie kwestia budowania Kościoła, poprzez życie parafialne, obecność w różnych grupach i wspólnotach i wynikająca z tego troska o jedność.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
