Radomszczańska kolegiata św. Lamberta od kilku lat jest miejscem spotkań osób niepełnosprawnych i ich rodzin z Radomska i okolic. To właśnie tu w trzecią niedziele stycznia Wspólnota św. Faustyny BETEL po Mszy św. przedstawiła po raz pierwszy jasełka.
Gabriela Szczygłowska, koordynator Wspólnoty św. Faustyny Betel
Pomysł zrodził się dużo wcześniej z inicjatywy osób niepełnosprawnych. Przygotowany scenariusz wymagał wielu prób, aby jak najlepiej przedstawić radość z przyjścia na świat Jezusa Chrystusa Zbawiciela człowieka i podziękować Mu za to, że przybierając naturę ludzką pokazał piękno człowieczeństwa każdego człowieka, również tego, który jest słaby, chory czy niepełnosprawny.
„Gratuluję takiego pomysłu i jestem wzruszona, że te osoby słabe i niepełnosprawne tak pięknie przygotowały swe role – mówi jedna z pań. Radosny śpiew kolęd i kolorowe stroje św. Rodziny, Trzech Króli, Pasterzy a nawet urzędników w lokalu spisowym, to wszystko na mnie zrobiło duże wrażenie”.
Na jasełka przybyły nie tylko osoby niepełnosprawne, ich rodziny i opiekunowie, ale także wielu znajomych, którzy ciekawi występu chcieli tej grupie artystów kibicować i wesprzeć ich duchowo.
Po zakończonych jasełkach wszyscy przeszli do sali Matki Bożej Ostrobramskiej, gdzie było długo wyczekiwane spotkanie ze św. Mikołajem i rozdanie paczek. Paczki od kilku lat są sponsorowane przez parafię św. Lamberta, której proboszczem jest ks. Antoni Arkit - równocześnie duchowy opiekun osób niepełnosprawnych BETEL.
Reklama
Ks. Proboszcz swą kapłańska posługę pełni z dużym oddaniem i zaangażowaniem, zatroskany jest nie tylko o formację duchową całej wspólnoty, ale także i o to, aby nie brakowało radości z otrzymanych w paczkach słodkości.
Podziękowanie należy się także scholi parafialnej i młodzieży – wolontariuszom z I LO im. F. Fabianiego w Radomsku, którzy przygotowują oprawę muzyczną i liturgiczną na comiesięczne spotkania osób niepełnosprawnych.
Również i tego dnia można było na nich liczyć.
To co dane nam było wspólnie przeżyć i doświadczyć oddają słowa wyśpiewane przez Stanisława Sojkę: „Życie nie tylko po to jest by brać, życie nie po to jest by bezczynnie trwać i aby żyć siebie samego trzeba dać”.
Bp Grzegorz Balcerek przewodniczył pielgrzymce osób chorych i z niepełnosprawnościami na Świętą Górę k. Gostynia. Organizatorem pielgrzymki, w której wziął udział ks. dyrektor Marcin Janecki, była Caritas Archidiecezji Poznańskiej.
Po raz pierwszy w pielgrzymce uczestniczyli również niewidomi, każdy z nich prowadzony był przez wolontariusza, który pomagał im w orientacji. Pielgrzymów przywitali księża filipini, gospodarze sanktuarium Świętogórskiej Róży Duchownej.
Wiara w Jezusa i założony przez Niego Kościół nie jest jakimś słodkim błogostanem, duchową stabilizacją, lecz stanowi potężny ferment zdolny przemieniać życie.
Prawdziwą siłą chrześcijanina jest przekonanie, że światem rządzi nie przypadek, ale Bóg. Widzimy i doświadczamy, jak pięknym uczynił świat, jakimi dobrami go obsypał. Chciał, abyśmy żyli szczęśliwie, rozwijali się, czynili postępy... Jeżeli nie wszystko się spełniło, to nie dlatego, że Bóg o czymś zapomniał albo coś zaniedbał, ale dlatego, że zawiodła nasza wola lub wtrąciła się zewnętrzna siła i wprowadziła nieporządek w Boży plan wobec nas. Najczęściej sprawcą tego nieporządku, a w konsekwencji nieszczęścia, jest Zły. Jeżeli dobry Bóg nie przeszkadza temu, to nie dlatego, że nie zauważył podstępu Złego, lecz raczej dlatego, że nie chce pozbawić nas okazji do pokonania zła mocą naszej woli. Nasz Ojciec wie, że ze zmagania się z przeciwnościami możemy wyciągnąć jeszcze większe dobro. Gdyby nie istniała taka możliwość, Bóg nie dopuszczałby cierpienia i zła.
Chrystus i Samarytanka, Muzeum Archidiecezjalne Warszawa
Wyszła z dzbanem na rękach po wodę. Zwyczajny obraz ludzkiego życia. Zmusiła ją życiowa potrzeba. O tej porze nikt nie wychodzi z domu, gdy słońce stoi w zenicie. Trudno też spotkać kogokolwiek na drogach czy ulicach. Jedynie podróżni zatrzymują się przy studniach, by zaczerpnąć wody. Nie chciała nikogo spotkać. Chciała być sama. To była dobra pora – nikt nie wychodził na zewnątrz, nikt nie widział, nikt nie pytał. Wszystko, co żyje, szuka cienia, jakiegoś schronienia przed upałem. A ona, ukradkiem, niezauważona, chciała szybko dojść do studni, tak by nikt jej nie zobaczył, nikt jej nie spotkał i skrycie wrócić szybko do domu.
Niosła ze sobą pusty dzban, tak jak niesie się swoje puste, poplątane życie. Pragnienia, których woda nie potrafi ugasić. Codzienne ludzkie doświadczenia i zmagania. Troski. Pustkę serca i samotność. Swoje pragnienia i głód, którego nikt nie potrafi nazwać. Idzie sama – wtedy, gdy nikt nie patrzy, nikt nie pyta, nikt nie ocenia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
