Reklama

Niedziela Częstochowska

Jasełka i św. Mikołaj we wspólnocie BETEL

Radomszczańska kolegiata św. Lamberta od kilku lat jest miejscem spotkań osób niepełnosprawnych i ich rodzin z Radomska i okolic. To właśnie tu w trzecią niedziele stycznia Wspólnota św. Faustyny BETEL po Mszy św. przedstawiła po raz pierwszy jasełka.

[ TEMATY ]

niepełnosprawni

Radomsko

jasełka

Betel

Archiwum wspólnoty

Pomysł zrodził się dużo wcześniej z inicjatywy osób niepełnosprawnych. Przygotowany scenariusz wymagał wielu prób, aby jak najlepiej przedstawić radość z przyjścia na świat Jezusa Chrystusa Zbawiciela człowieka i podziękować Mu za to, że przybierając naturę ludzką pokazał piękno człowieczeństwa każdego człowieka, również tego, który jest słaby, chory czy niepełnosprawny.

Zobacz zdjęcia: Jasełka i św. Mikołaj we wspólnocie BETEL

„Gratuluję takiego pomysłu i jestem wzruszona, że te osoby słabe i niepełnosprawne tak pięknie przygotowały swe role – mówi jedna z pań. Radosny śpiew kolęd i kolorowe stroje św. Rodziny, Trzech Króli, Pasterzy a nawet urzędników w lokalu spisowym, to wszystko na mnie zrobiło duże wrażenie”.

Reklama

Na jasełka przybyły nie tylko osoby niepełnosprawne, ich rodziny i opiekunowie, ale także wielu znajomych, którzy ciekawi występu chcieli tej grupie artystów kibicować i wesprzeć ich duchowo.

Po zakończonych jasełkach wszyscy przeszli do sali Matki Bożej Ostrobramskiej, gdzie było długo wyczekiwane spotkanie ze św. Mikołajem i rozdanie paczek. Paczki od kilku lat są sponsorowane przez parafię św. Lamberta, której proboszczem jest ks. Antoni Arkit - równocześnie duchowy opiekun osób niepełnosprawnych BETEL.

Ks. Proboszcz swą kapłańska posługę pełni z dużym oddaniem i zaangażowaniem, zatroskany jest nie tylko o formację duchową całej wspólnoty, ale także i o to, aby nie brakowało radości z otrzymanych w paczkach słodkości.

Reklama

Podziękowanie należy się także scholi parafialnej i młodzieży – wolontariuszom z I LO im. F. Fabianiego w Radomsku, którzy przygotowują oprawę muzyczną i liturgiczną na comiesięczne spotkania osób niepełnosprawnych.

Również i tego dnia można było na nich liczyć.

To co dane nam było wspólnie przeżyć i doświadczyć oddają słowa wyśpiewane przez Stanisława Sojkę: „Życie nie tylko po to jest by brać, życie nie po to jest by bezczynnie trwać i aby żyć siebie samego trzeba dać”.

2019-01-28 16:47

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Mocni słabością. Pielgrzymka Betel

– Matka Boża pomoże wam osiągnąć Jezusa, nadzieję i zbawienie. Tego wam życzę – powiedział arcybiskup senior archidiecezji częstochowskiej Stanisław Nowak, który 29 sierpnia przewodniczył w bazylice jasnogórskiej Mszy św. dla uczestników XXV Pielgrzymki Świata Osób Słabych, zorganizowanej przez Katolicki Ruch Dobroczynny Betel.

– Was, drodzy pielgrzymi, nazwałbym najsprawniej uczestniczącymi w krzyżu Chrystusa, najsprawniej wypraszającymi Boże łaski dla świata – witał pątników podprzeor Jasnej Góry, o. Rafał Wilk.

Zobacz zdjęcia: XXV Pielgrzymka Świata Osób Słabych na Jasną Górę

W homilii abp Nowak zwrócił uwagę na szczególną rolę Jasnej Góry. Jak zauważył, „jest jasna od Boga, który tu jest i który przez to miejsce szczególnie nas kocha”. – To miejsce światłości i zbawienia – powiedział.

Za św. Janem Pawłem II przypomniał, że sanktuarium jest polską Kaną. – Tu dzieją się wielkie rzeczy i cuda, a największe z nich dokonują się w ludzkich sercach. Tak jak w Kanie, jest tu Maryja i przede wszystkim miłosierny Jezus – podkreślił. Przywołując słowa papieża Polaka, abp Nowak powiedział również, że na Jasnej Górze Maryja „matkuje”. – Przychodzimy tutaj po miłosierdzie, łaski, serce Maryi i samego Jezusa – zauważył.

Zwracając się do osób z niepełnosprawnościami, arcybiskup senior wezwał do zachowania szczególnej ostrożności w związku z pandemią COVID-19. – Bądźcie ostrożni! Róbcie wszystko, żeby się nie zarazić. Kładę wam to na serce! – pouczał.

Abp Nowak przypomniał, że zarówno św. Jan Paweł II, jak i sługa Boży kard. Stefan Wyszyński stracili matkę w wieku 9 lat, a ich drugą matką stała się Maryja. – Ona wychowała ich do wielkości – zaznaczył.

Celebrans nawiązał również do wezwań z Litanii Loretańskiej: „Pocieszycielko strapionych”, „Ucieczko grzesznych”, „Uzdrowienie chorych” i „Wspomożenie wiernych”. – Maryja nie tylko nas pociesza, ale ratuje i wspomaga, żeby żyć pięknie, w łasce uświęcającej – kontynuował. Dodał, że polscy biskupi, którzy w dniu pielgrzymki zakończyli obrady na Jasnej Górze, na polecenie papieża Franciszka dodali do Litanii Loretańskiej nowe wezwania: „Matko miłosierdzia”, „Matko nadziei” i „Pociecho migrantów”. Jak zauważył, wezwania te dotyczą ludzi w potrzebie. – Jednym słowem papież zawołał o serce. Miej serce dla Boga, wolne od grzechu, i miej serce dla drugich – powiedział arcybiskup senior.

Zachęcił również uczestników pielgrzymki, aby często modlili się przez wstawiennictwo Matki Bożej, która „jest ucieczką dla zwyczajnych i grzesznych” oraz by często przyjmowali Jezusa w Komunii św. – Jezus jest z nami w Eucharystii. Bez niej nie ma chrześcijaństwa! – pouczał.

– Matka Boża pomoże wam osiągnąć Jezusa, nadzieję i zbawienie. Tego wam życzę i modlę się za was – zakończył abp Nowak.

Mszę św. koncelebrował ks. Antoni Arkit, proboszcz parafii św. Lamberta w Radomsku, oraz duszpasterz ruchu Betel i proboszcz parafii św. Andrzeja Boboli w Masłowicach, ks. Mariusz Sztaba. W modlitwie uczestniczył również duszpasterz ruchu i proboszcz parafii św. Zygmunta w Częstochowie, ks. Jacek Marciniec.

– Dziękuję, że jesteście, że jako środowisko osób słabych i ubogich wędrujemy do Matki Bożej również przez cały rok, a dzisiaj, w tym szczególnym dniu, chcemy złożyć u Jej stóp wszystkie zmartwienia i zabiegania. Potrzebujemy tej pielgrzymki, szczególnego spotkania z Matką Bożą i Jej Synem – powiedział twórca i prezes ruchu Betel, Andrzej Kalinowski.

Na zakończenie abp Nowak wręczył za świadectwo słabości statuetkę „Ecce homo” Wojciechowi Plewce, który opiekuje się swoim niepełnosprawnym kolegą, przykutym do łóżka.

– Zawierzmy się Matce Bożej i ufajmy. „Jam zwyciężył świat” – powiedział Bóg. Przeminie ten świat, zostanie miłość, którą jest Bóg. Matko Boża, przyjmij nas – powiedział przed błogosławieństwem abp Nowak.

Z powodu pandemii COVID-19 tegoroczna pielgrzymka miała charakter symboliczny. Uczestniczyli w niej tylko reprezentanci niektórych domów ruchu Betel, wraz z opiekunami i rodzinami.

CZYTAJ DALEJ

Wszystko było inne niż się spodziewałam. Renata Czerwicka o kulisach autobiografii ks. Pawlukiewicza

2020-09-24 07:22

[ TEMATY ]

ks. Piotr Pawlukiewicz

Renata Czerwicka /RTCK

Czwartek 24 września 2020 r. to data wyjątkowa. To właśnie dziś swoją premierę ma, stworzona tuż przed śmiercią ks. Piotra Pawlukiewicza - jedyna na świecie - autobiografia tego wielkiego kaznodziei pt. "Z braku rodzi się lepsze". Książka ma formę rozmowy. O historii, wierze, tajemnicach i nieznanych faktach z ks. Piotrem rozmawiała Renata Czerwicka, redaktor naczelna Wydawnictwa RTCK. W specjalnym wywiadzie dla „Niedzieli” p. Renata zdradza kulisy postawania wyczekiwanej autobiografii.

Damian Krawczykowski: Jak zaznacza Pani na początku książki – kilka lat musiało minąć, aby ks. Pawlukiewicz zgodził się na tę autobiograficzną rozmowę.. Co nareszcie przekonało ks. Piotra aby się przed Panią otworzyć?

Renata Czerwicka: Nie znam tego jednego konkretnego powodu i już się nie dowiem. Myślę, że ten temat pracował w księdzu Piotrze od dłuższego czasu. Może pogarszający się stan zdrowia dawał mu znaki, że warto w końcu się zdecydować… bo nie wiadomo, jak będzie? Na pewno duży wpływ miała płyta Krzyśka Antkowiaka z tekstami ks. Piotra, która miała wyjść razem z książką, a ksiądz Piotr bardzo czekał na tę płytę. A może uznał, że nie wytrzyma już dłużej moich namów i uległ (uśmiech) Znamy się od kilku lat i naprawdę się lubiliśmy.

Czy „wywiad-strumyk” jak nazwał Waszą książkę sam ks. Pawlukiewicz układał się wg Pani planu? Odpowiedzi, których udzielił ks. Piotr, były takie jakich Pani oczekiwała?

Wszystko podczas tego wywiadu było inne niż się spodziewałam. Wszystko. Ksiądz Piotr po pierwsze był w trudnej sytuacji zdrowotnej, poruszał się na wózku, wiele czynności sprawiało mu ból, co w oczywisty sposób odbiło się na rozmowie, podczas której musieliśmy robić liczne przerwy. Nie dało się też rozmawiać długo, rozłożyliśmy nasz wywiad na 5 dni. Rozmowa jednak ewoluowała i to widać w książce, że dość zachowawcze odpowiedzi na początku później stają się o wiele bardziej otwarte, dotykamy głębszych spraw, o których ks. Piotr mówi więcej. Bardzo mnie te pięć dni rozmów zaskoczyło swoją nieoczywistością, notatki przygotowywane przez kilka tygodni okazały się prawie bezużyteczne. To było spotkanie z człowiekiem, takim prawdziwym z krwi i kości, takim z wadami i zaletami, silnym i słabym... I z pewnością ta rozmowa zaskoczy czytelnika, który zna ks. Piotra głównie jako legendę i wspaniałego kaznodzieję.

Czuła Pani, że przy pracach nad książką ks. Piotr uchyla rąbka tajemnicy swojego życia? Z książki możemy dowiedzieć się dotąd nieznanych faktów o „legendzie polskiego kaznodziejstwa”?

„Uchyla” rąbka tajemnicy to dobre określenie, bo tylko czasami, jakby niechcący mówił więcej, niż tylko trochę. To nie przypadek, że ks. Piotr nie wypowiadał się wcześniej o sobie. Na początku rozmowy widać było, że to jest dla niego trudne i że nie jest do tego przyzwyczajony. Każdego dnia pytał mnie, czy to na pewno dobry pomysł, aby robić ten wywiad. Zastanawiał się, czy ludzi chcą go poznać takiego, jakim naprawdę jest, zamiast żyć jego legendą…Na końcu jednak przyznał, że był to dla niego rodzaj terapii, coś, co bardzo dużo mu dało.

Prawda jest taka, że najwięcej o księdzu Piotrze dowiemy się z książki „Z braku rodzi się lepsze…” czytając między wierszami, czytając sercem, z dużą wrażliwością. On był niezwykle wrażliwym i głębokim człowiekiem, choć z drugiej strony, tak bardzo zwyczajnym.

Co Panią najbardziej zaskoczyło w tym wywiadzie? Jakiś szczególny fragment, historia?

Wiedziałam, że muzyka jest dla niego ważna, ale nie wiedziałam, że aż tak. Duża część naszych rozmów łączyła się ze wspólnym słuchaniem jego ulubionych piosenek. Kiedy włączałam piosenki SBB albo Grechuty, całkiem się zmieniał. Dosłownie, fizycznie. Twarz mu promieniała, prostował się na kanapie, uśmiechał. Kiedy słuchał muzyki, zatapiał się w nią, jednoczył wręcz. Coś niezwykłego. Chyba nigdy nie spotkałam kogoś, kto tak przeżywałby muzykę… Jak o tym myślę teraz, to chyba jednak wizja powstania płyty muzycznej z jego tekstami była dla niego dużą motywacją do tego wywiadu. Nie zdążył posłuchać całej płyty Krzyśka „Zostanie mi muzyka…”, ale na pewno bardzo by się nią cieszył. Na pewno. Marzył, aby ktoś zrobił taką płytę. Sądzę, że bardzo warto sięgnąć po jego biografię właśnie razem z tą płytą, bo w jego tekstach i kompozycjach Krzyśka Antkowiaka można odnaleźć jeszcze więcej księdza Piotra.

A jaki był Ksiądz Piotr podczas tworzenia tej książki? Wiemy, że było to na niedługo przed śmiercią. Czy znane mu poczucie humoru nadal mu towarzyszyło? Widać było że jego wiara wraz z rozwojem choroby się zmienia? Pogłębia, pogarsza?

I znów nie mogę odpowiedzieć w prosty sposób. Myślę, że dla samego księdza Piotra jego stan ducha był zagadką i wyzwaniem. Relacja z Chrystusem i to jak ją przeżywał była dynamiczna, zmieniała się, tak o tym mówił, choć nie dosłownie. Jak sam przyznał, Parkinson nie przymnożył mu wiary, ale powiększył pole do przemyśleń. To co mnie zaskoczyło, to że ani razu nie próbował Boga nazwać prosto, opisać jednym zdaniem i zamknąć w krótkiej definicji. Uderzało to, jak bardzo zachwycał się Jego majestatem. W jednym miejscu powiedział:

„Teraz szykuję sprytny manewr. Jak już wrócę na ambonę, mam ochotę powiedzieć: Ludzie, Pan Bóg jest tak inny, tak fanta­stycznie przerastający nasze pojmowanie, że… nie ma o czym gadać. Co tu gadać…? Nie możemy ogarnąć rozumem ko­mórek nowotworowych, a Boga chcemy zrozumieć?!”

Poczucie humoru, z którym ksiądz Piotr jest tak bardzo kojarzony oczywiście się nie zmieniło, ale tym razem znacznie więcej było wzruszeń, poważnych min i wspólnego milczenia, niż śmiechu.

Moją rolą w tym wywiadzie, oprócz zadawania pytań i rozmowy w dużej mierze było także uszanowanie granic księdza Piotra. Tego o czym chciał mówić i o czym nie chciał. Wiele wątków nie dokończyliśmy, niektóre przerwaliśmy... Kiedy odszedł, nie wiedziałam, jak ogarnąć temat nad tekstem. Ale wyszło naturalnie… Co niedopowiedziane, zostało niedopowiedziane. I to dobrze, bo człowiek nie jest prostym zbiorem pytań i odpowiedzi, ale najbardziej skomplikowanym stworzeniem na ziemi. I zawsze jest i pozostaje jakąś tajemnicą… Ja osobiście czułam, że podczas tej rozmowy miejscami obcowałam z pewną mistyką, czymś, co mnie przerastało. Nigdy tej rozmowy nie zapomnę… Nigdy.

Na koniec krótko: Ks. Piotr Pawlukiewicz jest dla mnie….

Tajemnicą… Inspiracją.

Dziś tytuł książki „Z braku rodzi się lepsze…” nabiera zupełnie nowego wymiaru. W książce widać, że wszystko co najlepsze w życiu ks. Piotra, rodziło się z jakiejś słabości, jakiegoś braku… Dziś brak księdza Piotra. Co lepszego się tego urodzi?... Bardzo jestem ciekawa. A że tak będzie – nie mam wątpliwości.

_____________________________________________________

Ks. Pawlukiewicz /fragmenty z autobiografii:

Czy jest coś, co chciałby Ksiądz powiedzieć teraz ludziom, którzy będą czytać tę książkę?

(Zamyśla się..)

Chciałbym powiedzieć: Trzymajcie się swoich księży w para­fiach. Trzymajcie się tradycyjnego duszpasterstwa i uważajcie na takich księży, jak Pawlukiewicz. Bo tu łatwo o chęć błysku i popisu.

______________________

Przede wszystkim trzeba kochać. Kocham człowieka, jeśli za­leży mi na tym, żeby on poszedł do Nieba. Myślę sobie, że przed każdymi rekolekcjami ksiądz powinienem usiąść i skon­centrować się, czy chce, żeby te zakonnice czy ci księża, czy ci świeccy poszli do Nieba. Czy zależy mu na nich, czy na tym, żeby zabłysnąć.

Zachwycić ludzi można dość łatwo. Można skleić z Ewangelii jakiś tekścik całkiem tęgi intelektualnie, ale czy ja chcę, żeby ci moi słuchacze poszli do Nieba?

Ktoś przyjeżdża z głoszenia rekolekcji i mówi: „Ale miałem rekolekcje! Tysiące ludzi przychodziło”. Ale czy ty, brachu, chciałeś, żeby oni poszli do Nieba, czy tylko chciałeś ich przekonać o nieomylności Kościoła albo potrzebie głębokiej modlitwy? No właśnie. Nie szarżuj. Nie szarżuj, bo możesz zagubić główny cel nauczania, jakim jest doprowadzenie ludzi do bram Nieba.

_______________________________

Więcej o książce: Zobacz

RTCK

CZYTAJ DALEJ

Koronka na ulicach biskupiego miasta

2020-09-28 21:57

[ TEMATY ]

Koronka Bożego Miłosierdzia

Iskra Bożego miłosierdzia

Świdnica ‑ Katedra

Ks. Grzegorz Umiński

Iskra Bożego Miłosierdzia w parafii katedralnej

Iskra Bożego Miłosierdzia w parafii katedralnej

Na placu przed świdnicką katedrą, przy pomniku św. Jana Pawła II 28 września o godz. 15. wierni parafii katedralnej oraz pozostali mieszkańcy miasta biskupiego zgromadzili się z bp Ignacym Decem i ks. Mirosławem Benedykiem, aby z koronką w ręku wołać o Boże Miłosierdzie dla siebie i całego świata.

Parafia katedralna po raz kolejny wzięła udział w modlitewnej akcji „Iskra Bożego Miłosierdzia”. Łaskawości Boga polecaliśmy kapłanów i wiernych naszej diecezji, modliliśmy się o oddalenie pandemii koronawirusa, o pokój na świecie, o powrót uchodźców do ich ojczystych krajów i pomoc w odbudowie ich domów, za Prezydenta Polski, oraz wszystkich rządzących, za nasze kraje, miasta, nasze rodziny i nas samych.

ks. Mirosław Benedyk

Wierni przy pomniku św. Jana Pawła II w dniu akcji "Iskra Bożego Miłosierdzia"

Wierni przy pomniku św. Jana Pawła II w dniu akcji

Spotkaliśmy się w Godzinie Miłosierdzia, w której Bóg daje tak wiele łask, to tak jakby była wielka promocja, iż wystarczy przyjść, otworzyć ręce i wziąć od Niego. Gdy ogłaszają promocję w supermarkecie to wszyscy tam biegną? Czemu tak niewielu biegnie do Boga, który chce dawać ponad miarę? On chce dawać. Bóg ma radość dawania. Dawania miłości, pokoju, szczęścia. Przypomnijmy, że od wielu lat w katedrze świdnickiej koronką modlą się kapłani z wiernymi każdego dnia.

ks. Mirosław Benedyk

Wierni przy pomniku św. Jana Pawła II w dniu akcji "Iskra Bożego Miłosierdzia"

Wierni przy pomniku św. Jana Pawła II w dniu akcji

Od trzynastu lat, wierni co rok spotykają się na modlitwie 28 września na ulicach miast, w rocznicę beatyfikacji bł. Michała Sopoćko, spowiednika św. Faustyny Kowalskiej. Do akcji w całej Polsce włączyło się ponad 300 miast. Tego dnia w Świdnicy koronką modlono się także przy przed szpitalem "Latawiec" na terenie par. św. Andrzeja Boboli.

ks. Mirosław Benedyk

bp Ignacy Dec na koniec pobłogosławił zebranych

bp Ignacy Dec na koniec pobłogosławił zebranych
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję