Spotkanie rozpoczęła dyrektor SOK Maria Koc, przypominając, że w ramach tego przedsięwzięcia miasto gościło już takie osoby, jak m.in. Helena Chądzyńska z d. Malewicz, Iwo Załuski - potomek ks. Michała Kleofasa Ogińskiego. Następnie serdecznie powitała Stanisława Oleksiaka i jego rodzinę, ks.in. Jana Sobechowicza, ks. kan. Stanisława Falkowskiego, przedstawicieli środowisk kombatanckich, burmistrza Bogusława Karakulę, kierownika Muzeum Walki i Męczęństwa w Treblince Edwarda Kopówkę i pozostałych przybyłych.
Licznie zgromadzeni słuchacze wysłuchali ciekawych wspomnień Oleksiaka o domu rodzinnym i dzieciństwie, okresie okupacji, latach powojennych i współczesności. Stanisław Oleksiak urodził się w Przeździatce (obecnie w granicach Sokołowa Podlaskiego) w 1924 r. Uczył się w Siedlcach. Jak mówił do słuchaczy, nie nauka była dla niego wtedy najważniejsza, ale matka i brat Henryk strzegli, żeby ukończył szkołę. W 1942 r., po zdaniu matury, wstąpił do Armii Krajowej, przyjmując pseudonim „Kozic”. Członkami podziemnego polskiego wojska byli też jego bracia, z których dwóch, Henryk „Wichura” i Józef, poległo w walkach partyzanckich. Jeszcze przed zaprzysiężeniem Stanisław Oleksiak wykonywał różne zadania konspiracyjne, takie jak przewożenie meldunków, tekstów nasłuchów radiowych z domowego odbiornika, drukowanych później w pierwszym piśmie konspiracyjnym „Przedświt” w Obwodzie AK „Sęp-Proso” Sokołów Podlaski. Z nieukrywanym wzruszeniem gość wspominał moment żołnierskiej przysięgi, kolegów, którzy razem z nim wstępowali do Kedywu, następnie udział w akcjach dywersyjnych, z których najbardziej bogate w przeżycia to spalenie niemieckiego Urzędu Pracy w Sokołowie. Latem 1943 r. razem z oddziałem partyzanckim Stanisław Oleksiak przedostał się na ziemię białostocką i Wileńszczyznę. Tam służył w pierwszej kompanii III bat. UBK 77. Pułku Piechoty Armii Krajowej, której dowódcą był porucznik „Szczęsny” - Stanisław Karolkiewicz. Brał udział w akcji „Burza” w okręgach nowogródzkim i wileńskim, w operacji „Ostra Brama”. Po otoczeniu jednostek Armii Krajowej przez Armię Czerwoną, szczęśliwie uniknąwszy aresztowania, przedostał się bliżej rodzinnych stron. Tam komendant obwodu Bielsk Podlaski „Korycki” powierzył mu dowództwo specjalnego oddziału, który toczył walki z UB i NKWD. 4 października 1944 r., poważnie ranny w potyczce z UB we wsi Perlejewo, został przewieziony do Karlusina do rodziny Artychów. Następnie przebywał na leczeniu w szpitalu siedleckim, skąd w wyniku donosu trafił do gmachu UB przy ul. 1 Maja. Na wolność wyszedł w czerwcu 1945 r. Od lipca w Warszawie służył w jednostce osłonowej komórki wywiadu „Pralnia II” pracującej dla Dowództwa Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Po ponownym aresztowaniu został skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy na 10 lat pozbawienia wolności. Przebywał w więzieniu na ul. Rakowieckiej, we Wronkach, przez dwa lata katorżniczo pracował w kopalniach węgla w Sierszy Wodnej i Brzeszczach. Na wolność wyszedł w grudniu 1954 r. Wtedy też po raz pierwszy po wielu latach spotkał się ze swoją matką. Próbował ułożyć sobie życie w trudnej powojennej rzeczywistości. Dzięki przyjaciołom z lat okupacji udało mu się znaleźć pracę, zaocznie ukończyć studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Założył rodzinę, dzięki czemu mógł otrzymać zameldowanie w Warszawie. Przez wiele lat zajmował ważne stanowiska w Spółdzielni Pracy „Inco-Veritas”.
Po przełomie społeczno-politycznym w 1989 r. i przejściu na emeryturę w 1993 r. intensywnie zaangażował się w pracę społeczną. Nie zapomniał o rodzinnym Podlasiu. Na przykład to dzięki niemu w Szkole Podstawowej w Zembrowie, w której kiedyś gościł, znajduje się pokaźny zbiór wartościowych książek historycznych. W szeregi Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej Stanisław Oleksiak wstąpił na początku działalności Związku, z chwilą uformowania Koła Sokołów Podlaski „Sęp-Proso”. W kwietniu 1996 r. został wybrany wiceprezesem Zarządu Głównego ŚZŻAK. Wykonując Uchwały IV Zjazdu, organizował szereg konferencji i sesji popularnonaukowych: „Wojna domowa czy okupacja”, „Patriotyzm polski - jaki jest, jaki winien być”, „Proces moskiewski”, „Generał Nil”, „Polskie Państwo Podziemne”. W ostatnich latach koncentrował się na pracy w swoim macierzystym obwodzie „Sęp-Proso” - Sokołów Podlaski. Tutaj inicjuje powstanie szeregu upamiętnień czynu niepodległościowego, bywa w sokołowskim Publicznym Gimnazjum nr 2 na spotkaniach Klubu Historycznego im. Armii Krajowej. W Sokołowskim Ośrodku Kultury wybrzmiało związane z tymi działaniami ważne przesłanie bohatera spotkania: „Każde upamiętnianie tamtych czasów jest bardzo ważne dla kształtowania postaw patriotycznych. Upamiętniając ludzi i zdarzenia, podtrzymujemy tożsamość narodową. Zagubienie tożsamości prowadzi do klęski narodu”.
Wieczór urozmaicały dedykowane p. Stanisławowi artystyczne prezentacje pod wspólnym tytułem „Gdzie są chłopcy z tamtych lat”. Wszyscy mogli też obejrzeć prezentację zdjęć dawnego Sokołowa i Przeździatki oraz fotografii z albumu rodzinnego. Ważnym punktem programu było też odczytanie listu, jaki skierował z okazji tej uroczystości Prezes Instytutu Pamięci Narodowej.