Modlitwa nie jest jednak tylko darem – to również sztuka. Jeśli chcemy doświadczać jej cudownych owoców, musimy się jej najpierw nauczyć. Najlepszą zaś nauczycielką modlitwy, jaką zostawił nam Pan Jezus, jest Jego Matka. O lekcji uwielbienia, jakiej Maryja udziela nam w swoim hymnie Magnificat opowiada o. Teodor Knapczyk OFM w książce “Siedem słów Maryi”.

Tajemnice z dna mojego serca

Maryja pokazuje nam, że modlitwa to radosne dziękczynienie Bogu, to świadomość kontaktu z Nim. Zawdzięczamy Bogu wiele i pragniemy Mu za to podziękować. Czy w naszym życiu są tajemnice, które rozumie tylko Bóg? Jeśli nie, nigdy nie będziemy mieli okazji, by zaśpiewać własne Magnificat. Matka Najświętsza chce nas nauczyć odkrywania tajemnic, które na dnie naszego serca złożył Bóg, bo jedynie takie serce – bogate w tajemnice – może śpiewać swoje dziękczynienie. Rozważając słowa Magnificat, próbujemy więc pogłębić nasze podejście do modlitwy. Modlitwa jest czasem odnajdywania siebie przed Bogiem. Człowiek wpierw musi odnaleźć siebie; dopiero kiedy to uczyni, może odnaleźć przed Bogiem innych ludzi.

„Wielbi dusza moja Pana” – „moja dusza” oznacza, że to spotkanie ma charakter indywidualny – jestem tylko ja i Bóg. Maryja odnalazła siebie przed Bogiem. Odkryła Boga jako swojego Zbawcę – nazywa Go swoim Bogiem, mówi: „mój Zbawca”. Każdy z nas ma odkryć swojego Boga: jeśli w moim życiu jest „mój Bóg”, to ono musi być piękne. Jak mogłoby być inaczej? Czy życie może nie być piękne, jeżeli jest pełne Boga? Jeśli moje życie nie jest piękne, to czego mu brakuje? Magnificat to hymn wielbiący piękno życia. Słowo „dusza” używane jest w Nowym Testamencie zamiennie ze słowem „życie”. „Wielbi życie moje Pana, bo to życie jest pełne Boga, mojego Zbawcy”.

WIĘCEJ O HYMNIE MAGNIFICAT PRZECZYTASZ W KSIĄŻCE “SIEDEM SŁÓW MARYI”: Zobacz

Czym się martwisz?

Matka Najświętsza nie potrzebowała zbawienia, bo nigdy nie popełniła żadnego grzechu, a jednak dostrzegła w Bogu Zbawcę. My, mówiąc o naszym zbawieniu, często mamy na myśli wejście po śmierci do nieba. A to nie tak. Bóg zbawia mnie dzisiaj, w tym momencie, On sam wypełnia moje serce łaską uświęcającą. Czy może istnieć większy skarb? Tymczasem my potrafimy zepsuć sobie humor, bo na przykład nie udało nam się kupić butów lub płaszcza. Człowieku, sprawdź, co to znaczy pozostawać w kontakcie z Bogiem, twoim Zbawcą! Bóg cię zbawia dziś, dziś jest twoim Zbawcą.

Modlitwa to zawsze spotkanie z moim Zbawicielem, dla którego nie ma rzeczy niemożliwych. Gdzie zatem miejsce na zmartwienie? Nie ma, chyba że traktujemy Boga jak obłok, jak mgłę. A Bóg to rzeczywistość. Trzeba się z Nim spotkać jak z rzeczywistością żywą, zbawczą, jak ze skałą, o którą można się oprzeć. Nie ma sytuacji, w której On mógłby nas zawieść. „Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy”.

Śliskie buty na lodzie

To jest początek modlitwy. Jeśli Bóg nie jest opoką, nie jest punktem oparcia, nie jest Zbawicielem, człowiek idzie przez życie tak, jakby szedł w śliskich butach po lodzie. Donikąd nie zajdzie. Co postawi krok, to bęc! – leży i będzie się tak przewracał do końca. Czy odkryłem mojego Boga w moim życiu? Czy moje życie jest piękne? Czy wiem, że Bóg jest moim Zbawcą? „Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, moim Zbawcy, bo wejrzał na uniżenie Służebnicy swojej. Oto bowiem błogosławić mnie będą odtąd wszystkie pokolenia”. Matka Najświętsza odkryła, że służba Bogu jest najwyższą godnością człowieka. Być do dyspozycji Boga, służyć Jemu i tylko Jemu – to największy zaszczyt.

O TYM, JAK MODLIĆ SIĘ NA WZÓR MARYI PRZECZYTASZ W KSIĄŻCE “SIEDEM SŁÓW MARYI”: Zobacz

Tekst został opracowany na podstawie książki “Siedem słów Maryi” o. Józefa Witko, o. Teodora Knapczyka i o. Pacyfika Iwaszko, wydawnictwo Esprit, 2021