22 maja czternastu neoprezbiterów odprawiło w Seminarium Mszę
św. prymicyjną. Głównym celebransem był rektor Wyższego Seminarium
Duchownego Archidiecezji Częstochowskiej ks. dr Włodzimierz Kowalik.
Wraz z nimi Eucharystię sprawowali Księża Wychowawcy i Profesorowie.
Całość Liturgii uświetniała schola seminaryjna pod batutą kantora
seminaryjnego. Na Mszę św. przybyli również goście oraz pracownicy
świeccy częstochowskiego WSD.
Homilię wygłosił Ksiądz Rektor, przypominając istotę święceń
kapłańskich i wyjaśniając znaczenie poszczególnych obrzędów. Podkreślił
m.in. wartość dwóch słów wyrażających wolę i obecność dążenia do
świętości i wypełniania woli Boga: "jestem" i "chcę". Słowa te każdorazowo
i pojedynczo wypowiada mający przyjąć święcenia prezbiteratu. Każdy
z nich swoje "jestem" wyrażał przez sześć lat studiów filozoficzno-teologicznych
swoją obecnością na codziennej Eucharystii, osobistą rozmową z Chrystusem,
nabożeństwach, na wykładach i prywatnym studium, pogłębiając wiedzę
i zainteresowania. Mówiąc "chcę" wyrażali pragnienie przyjęcia przede
wszystkim świętej Woli Boga jako swojej; chcę - przyjąć Twój krzyż,
zapierając się samego siebie; chcę - przyjąć Ciebie, Jezu, jako Pana
i Zbawiciela; chcę - służyć Bogu i tym wszystkim, do których posyłasz
mnie, Panie, każdego dnia bez względu na miejsce i okoliczności.
Ty, Jezu, wybrałeś i powołałeś, Twoim jestem i Twoim chcę być przez
wszystkie dni mego życia.
Na zakończenie w imieniu neoprezbiterów podziękowanie wygłosił
ks. Grzegorz Słaby. Podziękował za pomoc w rozwijaniu powołania,
troskę i modlitwę. Poprosił także wszystkich zebranych, by pamiętali
o najmłodszych kapłanach w swoich modlitwach, bo to jest największy
i najlepszy dar, jaki możemy im dać.
Po zakończonej Eucharystii nowo wyświęceni księża udzielili
uroczystego prymicyjnego błogosławieństwa wszystkim zgromadzonym.
Micheasz układa mowę jak proces przymierza. Pan wzywa góry oraz fundamenty ziemi na świadków. Stworzenie ma pamiętać, co uczynił Bóg dla swego ludu. W centrum pada przypomnienie wyjścia z Egiptu. Pan wyprowadził Izraela z domu niewoli. Dał mu przewodników: Mojżesza, Aarona oraz Miriam. Historia zbawienia zostaje przywołana po to, by obudzić pamięć serca. Lud ma przypomnieć sobie, kim jest wobec Pana. Następnie słyszymy pytanie o ofiary. Skala rośnie. Mowa o całopaleniach, cielcach, tysiącach baranów, potokach oliwy, nawet o pierworodnym synu. Prorok obnaża przez to pokusę religijnej wymiany. Człowiek chciałby dać wiele rzeczy, byle nie oddać samego serca. Odpowiedź Boga jest krótka. „Powiedziano ci, człowiecze, co jest dobre”. Trzeba czynić mišpāṭ, kochać ḥesed oraz chodzić pokornie z Bogiem. Te trzy słowa obejmują całe życie. Mišpāṭ dotyczy uczciwego sądu oraz porządku społecznego. Ḥesed oznacza wierną miłość, dobroć, lojalność wobec przymierza oraz bliźniego. Pokorne chodzenie z Bogiem wskazuje na życie czujne, posłuszne oraz wolne od pychy. Dobra nowina jest prosta. Bóg nie gubi człowieka wśród niezliczonych praktyk. Pokazuje drogę prostą, możliwą do podjęcia każdego dnia.
Habit zakonny przyjął z rąk samego św. Dominika. Był krewnym św. Jacka Odrowąża. Modlitwą uratował Wrocław od najazdu Tatarów i całkowitego zniszczenia w 1241 r.
Błogosławiony Czesław obok św. Jacka Odrowąża należał do księży z otoczenia biskupa krakowskiego Iwona Odrowąża. Prawdopodobnie pełnił funkcję kustosza kolegiaty sandomierskiej. Jako kapłan diecezjalny w 1220 lub 1221 r. wstąpił do dominikanów, a w 1222 r. przybył wraz z innymi współbraćmi, w tym ze św. Jackiem Odrowążem, do Krakowa. Pierwsi dominikanie zamieszkali tam i oddali się pracy kaznodziejskiej i duszpasterskiej. W 1225 r. Czesław udał się do Pragi na prośbę biskupa stolicy Czech. Pracując na terenie tego kraju, stał się założycielem rodziny dominikańskiej na ziemi czeskiej. Po założeniu w 1225 r. klasztoru w Pradze udał się do Wrocławia. Właśnie w stolicy Dolnego Śląska Czesław dał się poznać jako wybitny kaznodzieja. Biskup wrocławski Wawrzyniec przekazał dominikanom kościół św. Wojciecha. Rektorem świątyni, założycielem i pierwszym przeorem wspólnoty zakonnej i prowincjałem został bł. Czesław. W 1241 r. uratował Wrocław od najazdu Tatarów i całkowitego zniszczenia miasta. Tak opisuje jego zasługi dzieło Tutelaris Silesiae: „On to właśnie około 1241 roku, kiedy nawała Tatarów grasowała po Polsce i Śląsku, znajdując się w grodzie sławetnego miasta Wrocławia, razem z innymi wierzącymi w Chrystusa swoimi modlitwami wspaniale obronił miasto przed szaleństwem wrogów”. Również ks. Piotr Skarga w swoich Żywotach świętych pańskich narodu polskiego napisał: „Modlitwą święty Czesław nieprzyjaciół zwojował, miasto w całości zachował. Na ten cud niektórzy z Tatarów nawrócili się do Chrystusa i zakonny habit z ręku błogosławionego Czesława przyjęli, przez których wielu innych Tatarów do wiary świętej nawrócił”.
Co najmniej 5208 osób zginęło w podwójnym trzęsieniu ziemi, które nawiedziło Wenezuelę 24 czerwca – ogłosił w niedzielę przewodniczący tamtejszego parlamentu Jorge Rodriguez. Liczba osób przebywających w obozach przejściowych zbliża się do 24 tysięcy.
W sobotę wenezuelskie władze informowały o 5119 ofiarach śmiertelnych.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
