Lato obdarza nas wspaniałymi owocami, dobrze będzie - choć w niewielkich
ilościach - przetworzyć je, by w czasie szarych, zimowych dni dodały
zdrowia i poprawiły samopoczucie.
Galaretka jeżynowo-jabłkowa
1 kg jeżyn (waga po przebraniu i wypłukaniu), 1,25
kg jabłek - ze skórką, ale pozbawionych szypułek i gniazd nasiennych,
1,5 kg cukru. Osoby, które posiadają sokownik, przygotują galaretkę
w krótkim czasie.
Korzystając z sokownika, uzyskujemy z owoców sok. Powinno
go być razem sześć dużych szklanek - 1,5 litra. Jeżeli soku jest
nieco mniej, należy dodać trochę owoców, by ilość soku została zachowana
według przepisu.
Odmierzony sok wlewamy do garnka i - cały czas mieszając
- zagotowujemy na dużym ogniu. Do gotującego się soku sypiemy cały
cukier. By galaretka się udała - trzeba zachować proporcje. Sok z
cukrem gotujemy, cały czas mieszając - z zegarkiem w ręku - przez
3 min. Gorącą galaretkę rozkładamy do idealnie czystych, suchych
słoiczków, na wierzch kładziemy krążek celofanu umoczony w spirytusie
lub nalewamy małą łyżeczkę spirytusu na wierzch galaretki. Zamknięte
szczelnie słoiczki ustawiamy w najchłodniejszym i najciemniejszym
miejscu w piwnicy.
Konfitury z czarnych porzeczek
Konfitury smakują doskonale i są bardzo zdrowe. Niezastąpione
jako dodatek do herbaty przy wszelkiego rodzaju przeziębieniach i
przy sporządzaniu smakołyków, np. jako dodatek do bezowego tortu.
1 kg dorodnych, przebranych, dużych owoców - waga po
wypłukaniu i odsączeniu, 1,2 kg cukru, 1 szklanka wody (oligoceńska
lub niegazowana stołowa), 1 łyżka spirytusu. Z wody i cukru gotujemy syrop - koniecznie w szerokim
i płaskim rondlu. Gdy cukier całkowicie się rozpuści, wrzucamy dokładnie
odsączone porzeczki, zagotowujemy na ostrym ogniu i natychmiast odstawiamy.
Po 10 min ponownie zagotowujemy i ponownie odstawiamy. Czynność,
po raz trzeci, powtarzamy po następnych 10 minutach, zagotowane porzeczki
przykrywamy lnianą ściereczką i odstawiamy w chłodne miejsce.
Po 24 godzinach konfitury dosmażamy na niezbyt silnym
ogniu przez ok. 15 min. Są gotowe, gdy syrop jest gęsty, ciemnoczerwony,
a owoce równomiernie w nim zawieszone. Ciepłe rozkładamy do idealnie
czystych, suchych słoików, przykrywamy krążkami celofanu zmoczonymi
w spirytusie i dokładnie zamykamy. Konfitury nie wymagają pasteryzacji,
wysmażone dokładnie według przepisu, z celofanem nasączonym spirytusem,
trzymają się nawet przez trzy lata, nie spleśnieją i nie będą scukrzone.
Luksusowa konfitura z papierówek
2 kg obranych papierówek (waga po obraniu, wypłukaniu i odsączeniu),
1 szklanka wody (oligoceńska lub niegazowana stołowa), 20 dag rodzynków,
1/2 szklanki smażonej skórki pomarańczowej, 1 kilogram cukru, 1 łyżeczka
kwasku cytrynowego. Obierając jabłka, kładziemy je od razu do wody z kwaskiem
cytrynowym, by nie ściemniały.
Cukier z wodą zagotowujemy w szerokim, płaskim rondlu.
Gdy się rozpuści, wrzucamy dokładnie odsączone jabłka i smażymy na
niewielkim ogniu przez 15 min - odstawiamy. Następnego dnia smażymy
owoce ponownie do chwili, aż masa nabierze złocistej barwy. Wówczas
dodajemy przebrane i wypłukane rodzynki i skórkę pomarańczową i smażymy
razem - na niewielkim ogniu - konfitury powinny tylko lekko "mrugać"
- przez 7 min. Gorące nakładamy do idealnie czystych, też gorących
słoiczków, przykrywamy krążkiem celofanu i szczelnie zamykamy.
Rada: Smak konfitur podniesie dodanie w czasie smażenia
kilku goździków, które - przed nałożeniem konfitur do słoiczków -
trzeba koniecznie usunąć, by masa jabłkowa nie ściemniała.
Iwo Hélory żył w latach 1253 -1303 we Francji, w Bretanii. Urodził się w Kermartin, w pobliżu Tréguier. Po ukończeniu 14. roku życia studiował w Paryżu na Wydziale Sztuk Wyzwolonych, później na Wydziale Prawa Kanonicznego i Teologii, a w Orleanie na Wydziale Prawa Cywilnego.
Po trwających 10 lat studiach powrócił do rodzinnej Bretanii. Do 30. roku życia pozostawał - jako człowiek świecki - na stanowisku oficjała diecezjalnego w Rennes, sprawując w imieniu biskupa funkcje sędziowskie. Zasłynął jako człowiek sprawiedliwy i nieprzekupny, obrońca interesów biedaków, za których nieraz sam opłacał koszty postępowania, a także - jako doskonały mediator w sporach.
Później poszedł za głosem powołania i po przyjęciu święceń kapłańskich skupił się na pracy w przydzielonej mu parafii. Biskup powierzył mu niewielką parafię Trédrez, a po roku 1293 nieco większą - Louannec. Iwo od razu zjednał sobie parafian, dając przykład ubóstwa i modlitwy. W czasach, kiedy kapłani obowiązani byli odprawiać Mszę św. tylko w niedziele i święta, Iwo czynił to codziennie, niezależnie od tego, gdzie się znajdował. Często, chcąc pogodzić zwaśnionych, zanim zajął się sprawą jako sędzia, odprawiał w ich intencji Mszę św. - po niej serca skłóconych w jakiś cudowny sposób ulegały przemianie i jednali się bez rozprawy. Nadal chętnie służył wiedzą prawniczą wszystkim potrzebującym, sam żyjąc bardzo skromnie. Był doskonałym kaznodzieją. Iwo Hélory zmarł 19 maja 1303 r. W 1347 r. papież Klemens VI ogłosił go świętym. Jego kult rozpoczął się zaraz po jego śmierci i bardzo szybko rozprzestrzenił się poza granice Bretanii. Kościoły i kaplice jemu dedykowane zbudowano m.in. w Paryżu i w Rzymie. Wiele wydziałów prawa i uniwersytetów obrało go za patrona, m.in. w Nantes, Bazylei, Fryburgu, Wittenberdze, Salamance i Louvain. Został pochowany w Treguier we Francji, które jest odtąd miejscem corocznych pielgrzymek adwokatów w dniu 19 maja.
Warto też dodać, że do Polski kult św. Iwona dotarł stosunkowo wcześnie. Już 25 lat po jego kanonizacji, w 1372 r. jeden z kanoników wrocławskiej kolegiaty św. Idziego, Bertold, ze swej pielgrzymki do Tréguier przywiózł relikwie świętego. Umieszczono je w jednym z bocznych ołtarzy kościoła św. Idziego. Również po relikwie św. Iwona pojechał opat Kanoników Regularnych Henricus Gallici. Na jego koszt do budującego się wówczas kościoła Najświętszej Maryi Panny na Piasku dobudowano kaplicę św. Iwona, w której umieszczono ołtarzyk szafkowy z relikwiami. Niestety, nie dotrwały one do naszych czasów, w przeciwieństwie do kultu, który, przerwany na początku XIX wieku, ożył w 1981 r. Od tego czasu w każdą pierwszą sobotę miesiąca w kaplicy św. Iwona zbierają się prawnicy wrocławscy na Mszy św. specjalnie dla nich sprawowanej.
Drugim ważnym miejscem kultu św. Iwona w Polsce jest Iwonicz Zdrój, gdzie znajduje się jedyny w Polsce, jak się wydaje, kościół pw. św. Iwona, z przepiękną rzeźbioną w drewnie lipowym statuą Świętego.
Warto też wspomnieć o zakładanych w XVII i XVIII wieku bractwach św. Iwona, gromadzących w swych szeregach środowiska prawnicze, a mających przyczynić się do ich odnowy moralnej. Bractwa te istniały przede wszystkim w miastach, gdzie zbierał się Trybunał Koronny: w Piotrkowie Trybunalskim (zał. w 1726 r.) i w Lublinie (1743 r.). W obydwu do dziś zachowały się obrazy przedstawiające Świętego: w Piotrkowie - w kościele Ojców Jezuitów, w Lublinie - w kościele parafialnym pw. Nawrócenia św. Pawła. Istniały też bractwa w Przemyślu (XVII w.), prawdopodobnie w Krakowie (zachował się XVIII-wieczny obraz św. Iwona w zakrystii kościoła Ojców Pijarów), w Warszawie i we Lwowie. W diecezji krakowskiej czczono św. Iwona w Nowym Korczynie (w 1715 r. w kościele Ojców Franciszkanów konsekrowano ołtarz św. Iwona) oraz w Nowym Sączu, w kręgach związanych z Bractwem Przemienienia Pańskiego.
Natomiast we Wrocławiu, w kaplicy kościoła pw. Najświętszej Marii Panny na Piasku, znajduje się witraż wyobrażający św. Iwo. Został on ufundowany w 1996 r. przez adwokatów dolnośląskich z okazji 50-lecia tamtejszej adwokatury.
W czwartek w archidiecezji gdańskiej oficjalnie rozpocznie się proces beatyfikacyjny ks. Jana Pawła Aeltermanna, męczennika z czasów II wojny światowej. Uroczystościom przewodniczyć będzie metropolita gdański abp Tadeusz Wojda.
Wydarzenie rozpocznie się o godz. 18.00 Mszą Świętą w Archikatedrze Oliwskiej. Po liturgii w refektarzu pocysterskim odbędzie się pierwsza, uroczysta sesja trybunału, stanowiąca akt kanonicznego rozpoczęcia procesu na szczeblu diecezjalnym. Kuria metropolitalna zaprosiła do udziału w uroczystości duchowieństwo, osoby konsekrowane oraz wszystkich wiernych.
Zwyciężczyni Eurowizji Dara z Bułgarii w zaskakującym wywiadzie wideo wyznała wiarę w Boga.
„Kocham Boga. Myślę, że Bóg jest najwspanialszy. Może otworzyć przed nami wszystkie drzwi”. Bułgarska zwyciężczyni Eurowizji, Dara, złożyła to zaskakujące wyznanie wiary w Boga w wywiadzie wideo dla niemieckiej gazety BILD.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
