Kapłani i ich powołanie - to temat styczniowego numeru Wieczernika - miesięcznika wydawanego przez Ruch Światło-Życie. Numer otwiera modlitwa ks. Wojciecha Danielskiego, zatytułowana
Codzienne zjednoczenie się kapłana z Chrystusem Sługą. W artykule Ideał kapłana ks. Ryszard Nowak przypomina, że Jezus Chrystus jest najdoskonalszym wzorcem sługi. Wskazuje również,
w jaki sposób wzorzec ten można przenosić do codziennej posługi. Ks. Maciej Krulak w artykule pt. Aby się rozwijać przedstawia interesujące świadectwo swoich doświadczeń w ruchu
oazowym, pisząc m.in.: „Moja duchowość jako chrześcijanina i kapłana wynika z tego, czego doświadczyłem w Ruchu”. Ks. Andrzej Żur odnajduje w posłudze
kapłańskiej, w angażowaniu się kapłana w działania, które przyniosą owoce wzrostu duchowego, aspekty ojcostwa nacechowane odpowiedzialnością, zatroskaniem, wysiłkiem. Swoimi spostrzeżeniami
dzieli się w artykule pt. Ojcostwo.
Inne duszpasterstwo - to tytuł artykułu ks. Tomasza Opalińskiego, który pisze o swoich doświadczeniach w posługiwaniu wspólnotom, w które został włączony jako
student KUL, moderator Ruchu Światło-Życie, wykładowca w seminarium, a także... użytkownik poczty elektronicznej.
Słowa ks. Blachnickiego, że „świętość kapłaństwa urzeczywistnia się przez służbę”, są punktem wyjścia rozmowy Jana Halbersztadta z ks. Markiem Sędkiem, poświęconej m.in. działalności
Stowarzyszenia „Unia Kapłanów Chrystusa Sługi”. Często traktujemy kapłanów tak, jakby z chwilą przyjęcia święceń ich człowieczeństwo znikało. O potrzebie „dostrzegania
pod sutanną człowieka” pisze Jan Halbersztadt w artykule Faceci w czerni.
Warto przeczytać również artykuł Marty Dalgiewicz pt. Skarbnica Kościoła, poświęcony nowym możliwościom ewangelizacji stworzonym przez Internet, oraz dwa dołączone do tego numeru dodatki tematyczne:
Jak być dobrymi rodzicami oraz Wobec drugiej płci.
Każdego dnia Wielkiego Postu podamy Ci jedno konkretne pytanie, które Jezus zadaje w Ewangeliach (np. „Czy wierzysz?”, „Czego szukacie?”, „Czy miłujesz Mnie?”). Bez moralizowania. Niech to będzie zaproszenie do osobistej konfrontacji i zmierzenie się z własnymi trudnościami w czasie tegorocznej wielkopostnej drogi.
„Rzekł do niej Jezus: «Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?» Ona zaś sądząc, że to jest ogrodnik, powiedziała do Niego: «Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę».” (Mk 8,17)
Dzisiejszy fragment wyrasta z mów Jeremiasza do Judy, która szukała oparcia w układach i w sile ludzi. W tle stoi polityka ostatnich dekad królestwa, napięcie między Egiptem i Babilonią oraz pokusa, by bezpieczeństwo zbudować na sojuszach. Prorok mówi o zaufaniu. „Ciało” oznacza tu kruchą ludzką moc, także władzę i pieniądz. Formuła „przeklęty… błogosławiony…” przypomina styl psalmów mądrościowych, szczególnie Ps 1. Tekst zestawia dwa obrazy roślinne. Pierwszy przypomina krzew pustynny rosnący na solnisku. Hebrajskie ʿarʿar wskazuje roślinę stepu, niską i jałową. Taka roślina trwa w miejscu bez stałego źródła, a „dobro” pozostaje poza zasięgiem. Drugi obraz pokazuje drzewo zasadzone nad wodą, z korzeniami sięgającymi potoku. W kraju o wądołach wypełnianych deszczem drzewo przetrwa „rok posuchy” i nie traci liści. U Jeremiasza woda często oznacza Boga jako źródło życia i wierności (por. Jr 2,13). Wers 9 dotyka wnętrza człowieka. Hebrajskie serce (lēb) oznacza ośrodek decyzji i ukrytych motywów. Jeremiasz nazywa to wnętrze podstępnym i trudnym do poznania. W następnym zdaniu Pan mówi o badaniu „nerek”. Hebrajskie kĕlāyôt wskazuje sferę pobudek, tego, co pozostaje zakryte nawet przed samym człowiekiem. Widzimy język sądowy. Bóg „przenika” i „bada”, a potem oddaje według drogi i owocu czynów. Tekst usuwa złudzenie samousprawiedliwienia. Zaufanie nie pozostaje uczuciem. Ono formuje wybory, styl mowy, relacje i sposób używania dóbr. W Wielkim Poście ten fragment prowadzi do rachunku sumienia i do uporządkowania tego, na czym spoczywa nadzieja w dniu próby.
Bóg nie może mnie przyjąć takiego, jakim chciałbym być, dlatego że taki, jakim chciałbym być, nie istnieje. To jest mój konstrukt myślowy, to jest moje marzenie. Istnieję tylko ja realny. Ten, którym chciałbym być, jest po prostu nierzeczywisty, a Bóg nie może kochać kogoś nierzeczywistego - wskazał w rozmowie z Polskifr.fr Wojciech Czuba, ewangelizator znany jako „Ślimak na pustyni”.
Wojciechowi Czubie, który w tym roku wraz z dominikaninem o. Dariuszem Czajkowskim głosił konferencje wielkopostne do młodzieży w najstarszej i największej polskiej parafii we Francji na „Concorde” w Paryżu, z Wielkim Postem najbardziej kojarzy się kolor fioletowy oraz postanowienia, które uważa za bardzo cenne. „To jest ważna rzecz - testowanie swojej woli, udoskonalanie się, bycie cnotliwym, sprawiedliwym, dobrym człowiekiem, dobrym chrześcijaninem” - mówił. Jednocześnie dodał, żeby „nie przejmować się, że coś nie wyjdzie”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
