Reklama

Aby wiara, nadzieja, miłość były w nas obecne

2014-04-11 14:14

Z bp. Tadeuszem Pikusem rozmawia Agnieszka Bolewska-Iwaniuk
Edycja podlaska 15/2014

Krzysztof Pełka

Agnieszka Bolewska Iwaniuk: - Z pewnością wielu diecezjan chciałaby teraz zapytać o pierwsze wrażenia po otrzymaniu informacji o nominacji na stanowisko biskupa drohiczyńskiego?

Bp Tadeusz Pikus: - Po otrzymaniu tej informacji byłem bardzo zafrasowany. Nie ukrywam, że ta zmiana była dla mnie zaskoczeniem. Wydawało mi się, że już do końca będę w Warszawie i jako biskup pomocniczy będę pomagał każdemu ordynariuszowi w archidiecezji warszawskiej. Nie spodziewałem się, że poślą mnie do innej diecezji. Dziś jeszcze przeżywam to bardzo mocno i z pewnym też niepokojem, ponieważ zawsze jest tak, że z odpowiedzialnością wiąże się pytanie, które zadajemy sobie sami: Czy rzeczywiście będziemy pomocni tym, do których idziemy? To pytanie nadal pozostaje we mnie bez odpowiedzi i stąd też wynika pewien niepokój. Kiedy przyjechałem tutaj, spotkałem się z bp. Antonim, z pracownikami kurii, seminarium, z alumnami. Spotkanie to było dla mnie bardzo miłe od strony przebywania z tymi ludźmi. Oczywiście, jest to wybrane grono, ale są to jednocześnie najbliżsi później współpracownicy, ponieważ bez nich żaden biskup niewiele mógłby uczynić. Kapłani będą tymi najbliższymi pomocnikami, a dalej inne osoby, które też będą współpracowały. Czy uzyskałem pełen spokój i pewność? Chyba jeszcze nie, przede mną jeszcze wiele niewiadomych. Bywałem czasami w diecezji drohiczyńskiej, ale były to spotkania krótkie, bywałem tu na różnych uroczystościach i spotkaniach w ramach dialogu bilateralnego, były to spotkania z kapłanami i osobami świeckimi. Mam nadzieję, że starczy mi odwagi i siły, żeby doczekać do ingresu, później powoli będziemy poznawać siebie nawzajem. Mam takie przekonanie, że to, co czynimy w ramach pracy Kościoła, a więc ewangelizacji, duszpasterstwa, pracy charytatywnej, katechizacji czy też tzw. nowej ewangelizacji - to wszystko może rzeczywiście znaleźć bogate rozwiązanie i być pomocą i ulgą dla wielu ludzi, nieść wiarę i nadzieję, jeżeli to będzie wspólna praca, jeżeli będziemy wspólnie dążyli do tego samego. A tak naprawdę najważniejsze jest w tym wszystkim, by wiara, nadzieja i miłość były w nas obecne. Tak, jak mówi Chrystus, żeby nie troszczyć się zbytnio o to, co jest dziś i jutro, ale najpierw szukać królestwa Bożego. Myślę, że ta pierwsza część wypowiedzi przede wszystkim koncentruje się na określeniu „zbytnio”. Troszczyć się trzeba, ale nie zbytnio. Natomiast przede wszystkim należy szukać królestwa Bożego i to jest nasze wspólne dzieło, dzieło każdego, kto przyjmuje chrzest, kto wierzy, kto naprawdę chce być uczniem Chrystusa, naśladować Go i czynić innych uczniami i naśladowcami. Można powiedzieć, że to jest taki bardzo ogólny plan do zrealizowania.

- Odbyło się to pierwsze spotkanie z pracownikami kurii, przedstawicielami instytucji działających na terenie diecezji. Z pewnością kapłani bardzo chcieli spotkać się z Jego Ekscelencją, a teraz wszyscy diecezjalnie marzą o tym spotkaniu.

- Pewnie ta chęć poznania ma swoje źródło w ciekawości. Z pewnością ja chciałbym poznać zarówno współpracowników, jak i diecezjan. Poznać wszystkich, szanując każdego, jego wolność, jego wybory. Z posługą chcę nieść pomoc wszystkim.

- Na ingres musimy poczekać do maja, wtedy będą czekały na Księdza Biskupa umajone nadbużańskie krajobrazy. W jaki sposób my, diecezjanie, możemy przygotować się na ten moment, co możemy zrobić, by wesprzeć Ekscelencję?

- Do ingresu jest jeszcze trochę czasu i myślę, że taką pomocą jest niewątpliwie wypracowywanie życzliwości. Zawsze jest tak, że kiedy spotykamy się z kimś, to od początku tworzy się w nas pewna postawa i od nas zależy, od naszej decyzji, czy uznam kogoś, zaakceptuję, czy nie. Często bywa tak, że jesteśmy z kimś i cały czas jesteśmy przeciwko niemu. Ale kiedy postawimy sobie pytanie, dlaczego mam być przeciwko, wtedy mogę podjąć decyzję, że jestem nie przeciwko komuś, ale dla kogoś. W takiej sytuacji dużo zależy od nas samych. Pamiętam takie spotkanie w Asyżu, spotkali się wówczas wyznawcy różnych wyznań chrześcijańskich. Jeden z zielonoświątkowców z Ameryki Południowej dał przykład, w którym podkreślił, jakie znaczenie ma decyzja człowieka. „Przez 50 lat walczyliśmy z Kościołem katolickim, byliśmy przeciwko Kościołowi katolickiemu, ale 5 lat temu podjęliśmy decyzję. Dlaczego mamy walczyć przeciwko Kościołowi katolickiemu, skoro jesteśmy chrześcijanami? Od tego czasu nie walczymy. Przyjaźnimy się teraz, rozmawiamy, jesteśmy bardzo bliscy sobie”. Ten przykład pokazuje, jak ważna jest nasza decyzja. Gdyby ludzie pojednali się między sobą, ci, którzy czasami są skłóceni, to byłaby to dla mnie duża pomoc. Największą pomocą dla człowieka jest jedność. Trzeba pamiętać, że całe dzieło Boże dąży do tego, aby pojednać człowieka z Bogiem i aby pojednać rodzaj ludzki, a więc pojednanie, pokój i współpraca. Gdyby to się dokonywało ze względu na mnie, to byłaby to największa pomoc. Oczywiście, najlepiej byłoby, gdyby działo się to ze względu na Boga i w Bogu, ale gdyby było to ze względu na moją osobę, to byłaby to dla mnie największa pomoc. Jednak największą pomocą jest zawsze modlitwa, która tworzy potencjał pewnej mocy i pozwala na to, że budzi zaufanie. To również jest bardzo ważne, żeby zaufać Bogu, ale również żeby zaufać człowiekowi. Jeżeli my będziemy mogli ufać sobie nawzajem, to wspólnie razem na pewno będziemy przynosić owoce dobra. Oczywiście, najważniejszym dobrem dla każdego z nas jest świętość, której źródłem jest Bóg. Nasza modlitwa oparta na wierze i rodząca się w wierze jest żywą więzią z Bogiem i jednocześnie więzią z ludźmi. Powstaje więc to, co nazywamy wspólnotą.

- Dziękuję za rozmowę, zwłaszcza w imieniu słuchaczy i czytelników, którzy z niecierpliwością czekają na to kierowane do nich słowo.

- Bardzo gorąco dziękuję, pozdrawiam wszystkich i oczywiście życzę, aby błogosławieństwo Boże, za wstawiennictwem patronki diecezji drohiczyńskiej Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła, było w życiu każdego człowieka, w rodzinach, parafiach i całej diecezji. Szczęść Boże!

Tagi:
bp Tadeusz Pikus

Potrzeba serca

2019-09-03 13:09

Łukasz Krzysztofka
Edycja warszawska 36/2019, str. 1

W pierwszą rocznicę konsekracji Światowego Centrum Modlitwy o Pokój w Niepokalanowie Mszy św. dziękczynnej przewodniczył w niepokalanowskiej bazylice bp Tadeusz Pikus z Drohiczyna

Łukasz Krzysztofka
Prośmy Boga o dar miłości miłosiernej, która jest w stanie przeżyć najboleśniejsze chwile i nie przestać kochać – zaapelował bp Pikus

Kaplica wieczystej adoracji „Gwiazda Niepokalanej” jest jednym z dwunastu takich miejsc na świecie. Jej powstanie było już pragnieniem św. Maksymiliana Kolbe. W swoim liście z Japonii z 1934 r. pisał: „...wyobrażam sobie piękną figurę Niepokalanej w wielkim ołtarzu, a na jej tle, pomiędzy rozłożonymi rękami monstrancja w ciągłym wystawieniu Przenajświętszego Sakramentu. Bracia na zmianę adorują. Kto zagląda do kościoła, pada na kolana, adoruje, spogląda na twarz Niepokalanej, odchodzi, a Ona z Panem Jezusem jego sprawę załatwia…”. Dziś tak właśnie wygląda ołtarz w kaplicy wieczystej adoracji.

– Kaplica ta poświęcona jest przede wszystkim wielkiemu błaganiu, aby pokój panował w naszych sercach, rodzinach, ojczyźnie i w świecie. Najdoskonalszy przykład do naśladowania daje nam Jezus, Książę Pokoju, który podjął walkę nie przeciwko człowiekowi, ale o człowieka, o jego zbawienie i szczęście – mówił w homilii bp Pikus.

Biskup senior diecezji drohiczyńskiej wskazał, że kluczem, według którego określa się, kto ma prawo żyć, a kto nie, jest dzisiaj m.in. aborcja i eutanazja. – Każde życie ludzkie ma swój początek w Bogu. Powinniśmy sobie nawzajem przypominać, że jesteśmy dziećmi Boga. Powinniśmy uznać własną godność. Każdy człowiek ma prawo do życia od poczęcia aż do naturalnej śmierci – podkreślił bp Pikus.

Odnosząc się do 80. rocznicy wybuchu II wojny światowej, hierarcha przypomniał, że zrodziła się ona z pogardy wobec Boga, co przerodziło się na pogardę dla człowieka. – Potrzeba dzisiaj, aby nasze serce nie tylko miłowało, ale było sercem mądrym, rozumnym i potrzeba, żeby nasz rozum był kochający – zachęcał biskup.

W rok od otwarcia kaplicy wieczystej adoracji do ojców franciszkanów napływają świadectwa uproszonych tu łask, w tym fizycznych uzdrowień. Przed wejściem do kaplicy wystawiona jest księga podziękowań i łask, w której codziennie przybywa nowych świadectw. Od dnia konsekracji niepokalanowskie Centrum Modlitwy o Pokój odwiedziło już ponad 350 tys. osób.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Orzech świętuje 80-tkę!

2019-11-10 17:16

Agata Pieszko

Nasz kochany kapłan, ks. Stanisław Orzechowski, obchodził swoje 80. urodziny w czwartek, 7 listopada. Wtedy w Duszpasterstwie Akademickim „Wawrzyny” odprawiono Mszę św. w jego intencji. Dziś także sprawowano jubileuszową Eucharystię, ale już w obecności samego Orzecha!

Agata Pieszko

Wawrzynowa kaplica znów wypełniła się po brzegi studentami i absolwentami duszpasterstwa, którzy przyjechali nie tylko z Wrocławia, a z różny miast Polski, a nawet zagranicy, by świętować razem ze swoim wychowawcą.

– Większość z Was rozpoznaję, niektórych trzymałem nawet do chrztu! – zauważył jubilat.

Eucharystię koncelebrował o. Piotr Bęza, Prowincjał Polskiej Prowincji Misjonarzy Klaretynów, który przez 6 lat był prawą ręką Orzecha w sprawach duszpasterskich, a także ks. Stanisław Araszczuk, proboszcz Parafii św. Judy Tadeusza w Legnicy, będący jednym z pierwszych powołań rodzących się przy Orzechu oraz ks. Aleksander Radecki, wieloletni przyjaciel pasterza. To właśnie on wygłosił uroczysta homilię. Po Eucharystii do świętowania dołączył także ks. Wojciech Zięba.

Na początku głoszenia słowa, ks. Radecki zadał wiernym pytanie, o największą trudność, z jaką mierzymy się w trakcie wszystkich spotkań z Jezusem.

– Trudność jest jedna – usłyszeć, co mówi do nas Chrystus i odpowiedzieć na Jego wołanie. Nie mam wątpliwości, że wielu ludzi rezygnuje z tych spotkań. Świadczą o tym statystyki – powiedział pasterz.

Niedzielna Liturgia Słowa mówiła o Zmartwychwstaniu. Kaznodzieja zadał więc kolejne pytanie – czy my, ludzie wierzący, wierzymy w życie po śmierci? My, którzy przychodzimy na niedzielną Eucharystię?

– Prawda wiary o Zmartwychwstaniu nie ma powszechnego uznania wśród wierzących w Chrystusa. Chciałbym zaproponować odważnym osobom, które nie boją się lektury Pisma Świętego, by przeanalizowały spotkanie Jezusa z uczniami po Jego Zmartwychwstaniu. To był jeden wielki ciąg niepewności i wątpliwości. Nie wierzyli, choć Pan Jezus z nimi jadł, dawał się dotknąć… Zmartwychwstanie ciała nie znajduje potwierdzenia wśród wierzących ludzi! Dlaczego? Bo skoro uzna się cud Zmartwychwstania, trzeba będzie przyjąć całą naukę Chrystusa – podkreślał ks. Radecki.

Po odniesieniu się do czytania z Księgi Machabejskiej, ks. Radecki przytoczył także przykład św. Jan Marii Vianneya, który niczego nie pragnął dla siebie, a wszystkiego pragnął dla kapłaństwa.

– Trudno dzisiaj, patrząc na Orzecha, nie pytać, jaki jest ideał kapłaństwa. Orzechu Jubilacie, nie będziesz drugim proboszczem z Ars, ani św. o. Pio, ani św. Maksymilianem, ani błogosławionym Popiełuszką, ani św. Janem Pawłem II. Poznawaj i podpatruj ich drogi do świętości, ale szukaj i buduj własną, a twój ideał niech będzie tylko jeden – życzył jubilatowi jego młodszy brat w kapłaństwie.

Ks. Radecki życzył Orzechowi, by Jezus był jego jedynym wzorem, i by jeszcze bardziej rozkochiwał się w kapłaństwie, które powinno być źródłem radości w trudnościach, dodając mu otuchy słowami: "Synu, jeżeli masz zamiar służyć Panu, przygotuj swą duszę na doświadczenie! Zachowaj spokój serca i bądź cierpliwy, a nie trać równowagi w czasie utrapienia! (...) Bo w ogniu doświadcza się złoto, a ludzi miłych Bogu - w piecu utrapienia. Bądź Mu wierny, a On zajmie się tobą, prostuj swe drogi i Jemu zaufaj!" (Syr 2, 1-6).

– Orzechu, czeka ciebie, i nas wszystkich, powołanych, wielki, niekończący się życiowy egzamin z wierności w trudnościach. On prowadzi także przez sale szpitalne, ale na szczęście znamy słowa Psalmu 27: "Pan moim światłem i zbawieniem moim, kogo miałbym się lękać? Pan obrońcą mego życia, przed kim miałbym czuć trwogę?” To sam Pan Jezus będzie stał za nami, kapłanami, we wszystkich kapłańskich poczynaniach – dodał na zakończenie ks. Radecki.

Po przyjęciu komunii, jubilat został obdarowany wieloma ciepłymi słowami. Dziękowali studenci, absolwenci, poszczególne grupy duszpasterskie oraz księża. Z ambony przytoczono wiele zabawnych historii, dziękowano także za dar życia Orzecha, włączając w to dziękczynienie rodziców. Dziękowano mu za stanowcze wychowywanie na odpowiedzialnych ludzi, za naukę dystansu do siebie, czy dobre przygotowanie do małżeństwa.

Niezwykły prezent

Na urodziny nie wypada przyjść z pustymi rękami, ale czym tu obdarować duszpasterza akademickiego na służbie od 52 lat, Honorowego Obywatela Wrocławia i Honorowego Obywatela Dolnego Śląska w jednym?

– Gdy w rodzinie świętuje się 80. urodziny, zazwyczaj dziadka, to przygotowuje się album wspominkowy, wyjmuje się zdjęcia, tworzy drzewo genealogiczne. Gdybyśmy my chcieli przygotować nasze drzewo, żeby złożyć prezent na 80.urodziny, nie dalibyśmy rady – mówiła Agnieszka Bugała, szefowa wrocławskiej edycji Tygodnika Katolickiego „Niedziela”.

Redakcja wrocławskiej "Niedzieli" postanowiła więc podarować Orzechowi coś, co będzie trwalsze, niż wszystkie kwiaty i nieco prostsze do wykonania, niż drzewo genealogiczne kilku pokoleń. Agnieszka Bugała, tłumacząc prezent, mówiła, że w przestrzeni miasta ważne osoby są honorowane uśmiechniętymi, małymi przyjaciółmi – krasnalami, i że dobrzy by było, gdyby w takim momencie, w jakim jest Kościół, wpleść w rzeczywistość miasta kapłana w sutannie.

– Artyści nie chcą robić krasnali w mieście, mówią, że to kicz. Chcieliśmy to trochę zmienić. Orzech uczył nas zmieniać rzeczywistość, stąd taki odważny pomysł – dodaje szefowa wrocławskiej „Niedzieli”.

Jak Orzech zareagował na projekt miejskiego krasnala z jego podobizną?

– Dobrze, ale żadnej czapki na głowie. Mam zbyt pięknie sklepione czoło!

Krasnal, który stanął dziś u wejścia kaplicy na ul. Bujwida będzie więc jedynym krasnalem w mieście bez czapki! Po niecałych trzech miesiącach pracy, w którą była zaangażowana redakcja Niedzieli wrocławskiej, na czele z szefową edycji, Agnieszką Bugałą, a także Grzegorz Niemyjski, artysta, który wyrzeźbił Orzecha w brązie, Krasnal Orzech stanął przy wejściu do kaplicy na ul. Bujwida. Po odsłonięciu rzeźby, w tłumie dało się słyszeć głosy: „super!”, naprawdę podobny!, „Orzechu, to Ty!”. Sam Jubilat był bardzo poruszony. Wspólne świętowanie przydłużyła agapa z pysznym, orzechowym tortem w tle!

Orzech po wszystkim był bardzo zmęczony, ale i bardzo szczęśliwy. W trakcie Eucharystii niewielu dostrzegło, kiedy 80-letni kapłan wpatrzony w Ciało Chrystusa wzruszył się i ocierał schorowanymi dłońmi łzy. To dla niego wielkie przeżycie. Pewnie marzył o odprawieniu Mszy św. od kilku miesięcy, które spędził w szpitalu…

Prosimy o modlitwę za naszego dobrego, kochanego kapłana!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Syria: dwóch księży zamordowanych przez bojówki Państwa Islamskiego

2019-11-11 20:31

st (KAI/la Repubblica) / Damaszek

Dwóch księży katolickich obrządku ormiańskiego zostało dziś zabitych przez bojówki Państwa Islamskiego w północno-wschodniej Syrii w wiosce Zar, w dystrykcie Busayra, na wschód od Dar ar-Zor.

Unsplash/pixabay.com

Ofiarami terrorystów padło dwóch księży 43-letni Hovsep Petoyan i jego ojciec, także kapłan 71-letni A. Petoyan (w Kościele obrządku ormiańskiego nie obowiązuje duchownych celibat). Według niektórych źródeł, obydwaj, w towarzystwie diakona, mieli zweryfikować stan prac konserwatorskich ormiańskiego kościoła katolickiego w okolicy, kiedy znaleźli się w zasadzce na drodze łączącej Hasakeh z Dar ar-Zor. Uzbrojeni ludzie otworzyli ogień, zabijając starszego na miejscu, a młodszy z księży zmarł wkrótce na skutek odniesionych obrażeń. Ranny został również diakon.

Według agencji prasowej Sana chodzi o „akt terroryzmu”, który ma miejsce w szczególnie trudnym momencie dla prowincji Hasakah, ponieważ Turcja rozpoczęła szeroko zakrojoną ofensywę w celu wyeliminowania obecności bojowników kurdyjskich.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem